เกิดเป็นเสือก็ต้องล่าเหยื่อ

ตอนที่ 7 เกิดเป็นเสือก็ต้องล่าเหยื่อ

“เธอมาเรียนที่นี่สินะ”

เขาพูดพึมพำขณะที่กำลังขับรถสปอร์ตหรูไปหากลุ่มเพื่อนสนิท ภูวิศแทบจะลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นกับเขาไปแล้ว จนกระทั่งได้เจอเธอในวันนี้ แม้แต่ชื่อของเธอ เขาก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ

“มาช้าว่ะไอ้ภู กูนึกว่ามึงหนีไปนอนห้องน้องเชอรี่ซะอีก”

ออกัสแซวภูวิศทันทีที่เขาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ สี่หนุ่มนัดกันทานอาหารปิ้งย่างสไตล์ญี่ปุ่นแบบพรีเมี่ยมภายในห้างกลางกรุง

“กูจะไปนอนห้องเขาทำไมวะ มึงนี่พูดจากวนตีนตั้งแต่เจอหน้าเลยนะ”

ภูวิศสวนกลับตามประสาเพื่อนรักที่มักจะพูดเย้าแหย่กัน

“มันเลิกคุยกับน้องเชอรี่แล้ว เพราะล่าสุดมันเพิ่งไปกินน้องแอมสาวนิเทศศาสตร์คนสวยสุดฮอตมาว่ะ”

กอล์ฟแซวเพื่อนรักอย่างรู้ทัน

“เฮ้ย จริงเหรอวะ มึงจะเอาให้ครบทุกคณะเลยหรือไงไอ้เสือภู มึงจะล่อทุกคณะแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย เกิดรถไฟชนกันขึ้นมา มึงจะทำยังไง”

ภีมพูดในทำนองตักเตือนเพื่อนรัก

“รถไฟชนกันอะไร มันไม่เกิดขึ้นแน่นอน เพราะกูไม่เคยให้สถานะกับใคร ก็แค่คนคุย จบที่เตียงนอน จากนั้นก็ต่างคนต่างไป แล้วผู้หญิงก็เข้าหากูก่อนทั้งนั้น รับข้อเสนอของกูได้ก็ไปต่อบนเตียง รับไม่ได้ก็ไม่ต้องมาคุยกัน แค่นั้นจบ”

ภูวิศพูดเหมือนกับว่าผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเขาเป็นแค่ของเล่น เขาไม่เคยรู้สึกลึกซึ้งกับผู้หญิงคนไหนเลย แม้แต่แป้งหอม ผู้หญิงคนแรกของเขาก็ตาม หลังจากที่เกิดเรื่องชกต่อยกันกับวิน แป้งหอมพยายามจะกลับมาในชีวิตของเขา แต่ภูวิศไม่เล่นด้วย เพราะเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ เขาก็แค่ที่ใช้เธอเปิดประสบการณ์ให้กับเขาเท่านั้น

“ฟันผู้หญิงเป็นว่าเล่น น้ำแตกแล้วแยกทาง ระวังสักวันจะน้ำตาเช็ดหัวเข่าเพราะผู้หญิงนะไอ้เสือ หึหึ”

“พูดมากว่ะไอ้ภีม มึงจำไว้นะ คนอย่างกูไม่มีวันเสียน้ำตาให้ผู้หญิง ถ้ากูจะตกหลุมรักใครสักคน กูคงตกหลุมรักไปนานแล้วโว้ยไอ้ภีม”

ภูวิศตอบอย่างมั่นใจ เพราะคนอย่างเขาไม่คิดที่จะจริงจังกับใครอยู่แล้ว

“คืนนี้ไปผับกันไหม อาทิตย์หน้าก็เปิดเทอมแล้ว แต่ก่อนที่จะเปิดเทอมต้องไปเมากันให้เต็มที่ พวกมึงว่าไงวะ”

ออกัสถามความคิดเห็นเพื่อนๆ

“ไปดิ ผับไหนดี”

กอล์ฟพูดขึ้น

“ผับน้าชายกูก็ได้ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง”

“อืม...ก็ดีนะ พ่อกับแม่กูไปต่างประเทศ ทางสะดวกว่ะ”

ภูวิศกล่าว

“กูไปได้ แต่กลับดึกไม่ได้นะ พรุ่งนี้เช้ากูต้องขับรถไปรับน้องสาวที่หัวหินน่ะ”

ภีมบอกเพื่อนๆ สี่หนุ่มตกลงจะไปเจอกันอีกครั้งที่ผับในค่ำคืนนี้

“ใจหายเหมือนกันนะ ฉันอยู่ห้องนี้มาสามปี ไม่อยากจะย้ายออกเลย”

นรินดาพูดกับเพื่อนสองคนที่มาช่วยเธอขนของเพื่อย้ายห้อง

“เป็นธรรมดาน่ะ แรกๆเธอก็จะคิดถึงห้องนี้ พออยู่ห้องใหม่ไปสักพักก็จะชินเอง ไม่ต้องคิดมากนะ”

ออยปลอบใจเพื่อนรัก

“เธอเก็บของหมดแล้วใช่ไหมปลายฟ้า เดี๋ยวเรายกกระเป๋าสองใบนี้ลงไปก่อนนะ”

พีท หนุ่มหล่อขาวตี๋ เพื่อนสนิทอีกคนที่เรียนมัธยมปลายมาด้วยกันถามนรินดา ทั้งสามคนเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน พีทและออยเป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งญาติกัน

“ใช่ นายลากกระเป๋าลงไปรอที่รถก็ได้ ฉันขอเก็บเสื้อผ้าในตู้ก่อน เหลืออีกไม่กี่ตัวหรอก”

“งั้นฉันช่วยพีทลากกระเป๋าลงไปรอเธอข้างล่างนะฟ้า”

“โอเค เดี๋ยวฉันตามไปนะ”

นรินดาเปิดตู้เสื้อผ้า เพื่อเก็บเสื้อผ้าที่เธอไม่ได้ใส่นานแล้ว เธอตั้งใจจะนำไปบริจาค เสื้อผ้าหลายชิ้นยังคงสภาพดี แถมยังซื้อมาแพงอีกต่างหาก

{พรึ่บ}

มีเสื้อตัวหนึ่งหลุดออกจากไม้แขวนเสื้อหล่นลงไปกองบนพื้นห้อง คิ้วสวยขมวดเล็กน้อย เธอไม่คุ้นกับเสื้อตัวนี้เลยสักนิด หญิงสาวก้มลงไปเก็บขึ้นมาดู

“!”

เธอถึงกับสะดุ้งและใจสั่นหวั่นไหวขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเสื้อในมือของเธอเป็นเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมู

“พี่ภู”

เธอเอ่ยชื่อเจ้าของเสื้อออกมาเบาๆ หญิงสาวจำได้ว่าเธอเป็นคนนำเสื้อของเขาเข้ามาเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เธอเองก็ลืมไปเลยว่าเสื้อของเขายังอยู่ในห้องของเธอ

“มหาวิทยาลัยxxx งั้นก็แปลว่าพี่ภูเรียนมหาลัยเดียวกันกับเรานี่”

เธอพูดพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่เบิกบาน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเอาแต่คิดถึงเขาทุกวัน ยิ่งได้เห็นเขาในวันนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

“ไปกันเถอะ ฉันเก็บของครบหมดแล้ว”

รถ BMW คันสีดำแล่นออกจากคอนโดมิเนียมที่นรินดาเคยอาศัยอยู่ หญิงสาวรู้สึกใจหายไม่น้อย แต่เธอก็ต้องทำใจ และที่อยู่ใหม่ของเธอก็อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่เธอเรียน ซึ่งสะดวกในการเดินทางมากกว่าที่นี่หลายเท่า

“วันจันทร์ก็เปิดเทอมอย่างเป็นทางการแล้ว โคตรตื่นเต้นเลยว่ะ”

พีทพูดกับสองสาว ขณะที่เขาทำหน้าที่ขับรถ และออยนั่งที่เบาะข้างคนขับ นรินดานั่งที่เบาะด้านหลัง

“ฉันตื่นเต้นกว่านายอีกนะพีท”

นรินดาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อเธอรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องได้เจอกับภูวิศแน่นอน

“ถ้าฉันมาเรียนคนเดียว ฉันก็คงจะตื่นเต้นมากแน่ๆ ยังดีที่มีพวกเธอมาเรียนคณะเดียวกัน แถมยังได้อยู่ห้องเดียวกันอีกด้วย ฉันก็เลยรู้สึกสบายใจอ่ะ”

ออยบอกเพื่อนทั้งสอง

“เก็บของเสร็จแล้วเราไปกินหมูกระทะกันนะ ฉันเลี้ยงเอง”

นรินดาบอกเพื่อนทั้งสอง ขณะที่พีทขับรถเข้าไปจอดด้านล่างคอนโดที่นรินดาย้ายเข้ามาอยู่ใหม่

วันเปิดเทอม

ร่างระหงในชุดนักศึกษาเสื้อขาวดูสะอาดตา กระโปรงทรงเอและรองเท้าคัทชูส้นสูงสีดำ ผมยาวปล่อยสยาย ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ นรินดาดูเป็นสาวเต็มตัว เมื่อเธอสวมใส่ชุดดังกล่าว สัดส่วนของเธอราวกับนางแบบเลยก็ว่าได้

ขณะที่หญิงสาวเดินไปยังตึกคณะบริหารธุรกิจ บรรดาหนุ่มนักศึกษาต่างมองมาที่เธออย่างหลงไหล

“มาถึงนานหรือยัง”

เธอถามพีทกับออยที่นั่งรออยู่ตรงม้าหินอ่อนหน้าตึก

“ประมาณสิบนาทีได้”

ออยตอบ พีทและออยเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน บ้านของทั้งสองอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยพอสมควร ทั้งคู่จึงเดินทางมาด้วยรถคันเดียวกันตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งสามคนพูดคุยกันจนใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียน

{บึ๊นนน}

รถสปอร์ตหรูคันสีดำแล่นผ่านคณะบริหารธุรกิจ

“โคตรเท่ห์เลยว่ะ ดูจากรถก็รู้ว่าเจ้าของคงจะรวยมากๆ”

พีทพูดพร้อมกับมองรถหรูที่แล่นผ่าน สองสาวหันไปมองตาม

“อย่ามัวแต่สนใจรถคนอื่นอยู่เลย ถึงเวลาเรียนแล้ว ไปกันเถอะ”

นรินดาพูดขึ้น จากนั้นทั้งสามคนจึงพากันเดินเข้าไปในตึกคณะบริหารธุรกิจ

รถสปอร์ตหรูราคาหลักสิบล้านแล่นเข้าไปหยุดจอดที่ลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ นักศึกษาส่วนใหญ่รู้ดีว่ารถคันนี้เป็นรถของหนุ่มฮอตผู้หล่อเหลาและเพอร์เฟคอย่างภูวิศ ร่างสูงก้าวลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปหากลุ่มเพื่อนรักที่กำลังยืนคุยกันอยู่

“น้องใหม่คณะบริหารธุรกิจสุดยอดเลยว่ะ โคตรสวยโคตรน่ารักเลย หุ่นอย่างกับนางแบบ กูต้องรีบไปทำความรู้จักซะแล้ว”

“ใครวะ ไอ้กัส”

ภูวิศเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังออกัส เขาถามออกมาทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดกับกอล์ฟและภีม

“อ้าวไอ้ภู มาช้านะมึง ถ้ามึงมาเร็วมึงคงได้เจอน้องใหม่ปีหนึ่งคณะบริหารธุรกิจ สุดยอดเลยว่ะ แต่กูจองแล้วนะ อย่าเสือกมาคาบของกูไปแดกล่ะ”

“หึ มึงก็รีบไปจีบนะ ไม่ต้องมาบอกกูหรอก เพราะกูไม่เคยคาบเหยื่อมาแดกก่อน มีแต่เหยื่อวิ่งมาให้กูแดกเอง”

ภูวิศพูดพร้อมกับยักคิ้วกวนประสาทเพื่อน

“พวกมึงมันก็เสือพอๆกันแหละ ไอ้กัสแม่งก็ใช่ย่อย ถ้ามึงจะไปจีบน้องใหม่ มึงไปเคลียร์กับน้องปลาดาวก่อนนะเว้ย”

ภีมเย้าแหย่เพื่อนรักอย่างขบขัน

“แต่น้องเขาสวยมากเลยนะ นึกว่าดารานางแบบ สวยน่ารักขนาดนั้น ไม่มีแฟนจะเป็นไปได้เหรอวะ”

กอล์ฟพูดตามสิ่งที่คิดและสิ่งที่เห็น

“ก็ต้องลองจีบก่อนไง ไม่จีบจะรู้เหรอวะ พรุ่งนี้เช้าพวกมึงมาเร็วๆนะ กูจะให้พวกมึงไปเป็นเพื่อนน่ะ อยากไปทำความรู้จักกับน้องเขาว่ะ สเป็คกูเลย”

ออกัสพูดไปยิ้มไป ภูวิศรู้สึกหมั่นไส้จนต้องเบ้ปากใส่เขา

“กูอยากจะรู้นัก สวยขนาดไหนกัน ผู้หญิงที่มึงว่าเนี่ย กูจะรีบมาแต่เช้าเลย กูอยากเห็นสเป็คของมึงเหมือนกันว่ะ”

ภูวิศเองก็อยากรู้ เพื่อนรักของเขาชอบผู้หญิงแบบไหนกัน เพราะถ้าพูดถึงความเจ้าชู้ ออกัสก็ไม่น้อยหน้าเขาเลยสักนิด