로그인กาลเวลาผ่านไปดุจสายน้ำที่ไหลรินไม่เคยหวนกลับ... นับตั้งแต่วันที่ทองเอกลืมตาดูโลก ภายใต้ร่มเงาของบ้านสวนศิริเวชเจริญ... วันนี้ก็เวียนมาถึงวันที่เขามีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเข้าสู่วัยย่างยี่สิบเอ็ดปีเต็ม เป็นช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไทยถือว่าพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่พิธีอุปสมบท เพื่อสนองคุณบ
เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นแววตาที่ลุกโชนของคนกลุ่มนี้ที่ทุกคนจะเป็นกำลังหลักในอนาคต ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้าย...“พิสูจน์ให้ทุกคนเห็น... ว่าพวกเธอไม่ใช่เด็กใหม่อีกต่อไปแล้ว”“ครับ/ค่ะ” เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงจากพวกเขาที่กำลังจะมีประสบการณ์อย่างเต็มตัวกับหน้าที่ในความรับผิดชอบอันสำคัญหนึ
เรื่องราวความสำเร็จของศิริเวชเจริญการช่างและการออกแบบไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยขวัญรดาและปฐพีเพียงสองคน... แต่มันยังถูกถักทอขึ้นจากหยาดเหงื่อ น้ำตาและเสียงหัวเราะของเหล่าน้องใหม่ไฟแรงที่ร่วมเดินทางกันมาตั้งแต่ต้น...ย้อนกลับไปในช่วงที่ขวัญรดากับกลุ่มเพื่อนขึ้นปีสองภายห้องสตูดิโอของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในย
หลังจากที่ทั้งสองตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ โลกของดวงเชฟขนมหวานผู้ถ่อมตนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าชีวิตนี้จะได้มีความรักที่งดงามและอบอุ่นเช่นนี้โดยเฉพาะเมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายต่างก็ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างเปิดใจ บ้านที่เคยคิดว่าอาจเป็นที่กดดัน กลับกลายเป็นที่พักใจที่อบอ
โดยที่ขวัญรดายังคงนั่งเคียงข้างกับปฐพี... ที่บนตักของชายหนุ่มก็มีเด็กชายทองเอกกำลังนั่งมองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็นผิดวิสัยเด็กทั่วไปที่มักจะตื่นสถานที่หรือกลัวคนแปลกหน้าส่วนปาปารัสซี่... ที่ถ่ายรูปพวกเขาวันนั้นตอนนี้กลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นภาพนี้ เพราะตอนนี้หัวใจของเขาคล้ายกับกำลังทำงาน
“ผมว่าพวกเราควรไปสูดอากาศข้างนอกบ้างนะเจ๊... ตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็กนี่ เจ๊แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย วนเวียนอยู่แต่บริษัทและก็บ้าน” คำพูดของน้องชายดูมีเหตุมีผลไม่น้อย“ก็ดีเหมือนกัน นายขับรถนะ”“ได้เลยครับ นานครั้งจะได้รับใช้พี่สาวสุดสวยกับหลานชายสุดหล่อผมเต็มใจ” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความร่าเริง โดยมีทองเ
ไม่นานหลังจากนั้น คนทั้งคู่ก็มาถึงเป้าหมาย บรรยากาศตลาดโต้รุ่งเต็มไปด้วยแสงไฟนีออนหลากสีที่สาดส่องระยิบระยับ แผงร้านอาหารเรียงรายยาวสุดสายตามีกลิ่นหอมของหมูสะเต๊ะ ลูกชิ้นปิ้ง และราดหน้าเจ้าเก่าลอยคลุ้งแข่งกันไปทั่ว เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังฉ่า ๆ คลอไปกับเสียงหัวเราะของผู้คนปฐพีพาหญิงสาวไปยังโต๊ะหนึ
“หนูคิดว่า...” เสียงหวานของเธอดังขึ้นพร้อมกับดินสอที่หยุดลง “เราต้องเลิกคิดถึงบ้านในแบบเดิม ๆ แล้วค่ะ”เธอหมุนกระดาษไขให้ชายหนุ่มรุ่นพี่ดู ซึ่งเป็นภาพ ตัดขวางตัวบ้านสูงสามชั้นครึ่งมีช่องว่างอยู่กลางตัวบ้าน“ถ้าเราไม่สามารถขยายออกด้านข้างได้... เราก็ขยายขึ้นบน และเปิดเข้าข้างในแทนค่ะ” ปลายดินสอแตะลงท
หลังจากที่การเจรจาธุรกิจครั้งสำคัญจบลงด้วยดี... กาลเวลาก็ค่อย ๆ ถักทอเรื่องราวของทุกคนให้เติบโตและงอกงามหลายปีต่อมา...ขวัญรดาในวัยยี่สิบปี... บัดนี้เธอคือนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปีสุดท้ายที่สง่างามและเต็มไปด้วยความมั่นใจ และเธอยังเป็นหัวหน้านักออกแบบคนเก่งของบริษัทร่วมทุน เออเบิน ฟอร์มสิริเวชเ
ซึ่งทุกคนเองก็เข้าใจในจุดนี้ ก่อนที่เท็นจะแสดงความคิดเห็นของตนออกมาบ้าง “แต่ถ้าเราเลือกแบบสอง เราจะได้ทำเองจริง ๆ ทั้งหมดมันจะไม่ใช่แค่โปรเจกต์นักศึกษาอีกต่อไป”จบคำพูดของเขา กิ่งที่เป็นคนรอบคอบประจำกลุ่มก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “แล้วทุนเริ่มต้นล่ะ… ถ้าเราต้องลงทุนร่วมด้วย เราจะ







