นี่ยัยนั่นเอาจริงเหรอเนี่ย!

มิรันดาหารู้ไม่ว่าเย็นวันนั้นคนที่เธอกำลังคิดถึงได้กลับมายืนอยู่หน้าห้องที่เปรียบเสมือนรังรักของสองเราอีกครั้ง ดิฐกรจดๆ จ้องๆ หน้าประตูมาพักใหญ่แล้ว แต่ยังไม่กล้าเข้าไปด้านใน

เปล่าหรอก เขาไม่ได้กลัวว่าจะเจอคนรักที่กลายเป็นอดีตไปหมาดๆ ก็แค่รู้สึกอิหลักอิเหลื่อนิดหน่อย หากต้องพบหน้ากันเขาควรทำตัวอย่างไร

“เอาวะ เจอก็เจอไปสิ ใครสน” ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่สั่นไหว

แม้บรรยากาศในห้องยังคงเป็นเหมือนในวันที่เขาตัดสินใจก้าวออกไป แต่อะไรบางอย่างบอกกับเขาว่าที่นี่ไม่เหมือนเดิม

“มี่...”

ดิฐกรตัดสินใจเรียก หากทว่ากลับเงียบกริบ หรือเธอยังโกรธเขาอยู่ โกรธแล้วไง ใครแคร์ เขาก็แค่กลับบ้านตัวเองปกติ ใครจะทำไม

ดวงตาคมกริบเหลียวมองรอบกาย ไม่ได้คิดจะหาใครหรอก แค่ดูความเรียบร้อยของบ้านก็เท่านั้น หากทว่าตอนที่มองไปทางโต๊ะอาหาร กลับมีอะไรบางอย่างกระแทกสายตาจนต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

“สร้อยนี่...” ชายหนุ่มหรี่ตามอง พลางยื่นมือไปหยิบของขวัญแทนใจที่เขาเคยให้มิรันดาในวันที่ความรักยังอยู่เต็มหัวใจ

ปกติเธอมักจะสวมติดคอเสมอไม่เคยถอดออก หรือว่าจะถอดวันนั้นแล้วลืม ลืมเหรอ ของรักของหวงแบบนี้ ใครจะลืมกันได้ นอกจาก...

จงใจทิ้งไว้เพื่อประชดเขาน่ะสิ!

“มี่!” หัวใจชายหนุ่มกระตุกอย่างแรง ก่อนที่จะรีบผลุนผลันเข้าไปในห้องนอนเพื่อพิสูจน์ในสิ่งที่คิด

ทุกอย่างยังวางที่เดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือข้าวของที่เป็นของเธอทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง ที่หายไปหมด ไม่สิ เธอไม่ได้เอาของที่เขาซื้อให้ติดไปด้วยสักชิ้น

ดิฐกรกัดฟันกรอด

ก็ดี...เลิกกันแล้วเธอก็ควรไปจากที่นี่มันก็ถูกแล้ว

เหรอวะ!

จะย้ายออกก็ควรบอกกล่าวกันบ้างสิ ไม่ใช่นึกจะไปก็ไปมันดื้อๆ แบบนี้ แล้วนี่ย้ายไปอยู่ที่ไหนกัน ในเมื่อเธอไม่มีญาติที่ไหนสักคน พ่อแม่ก็เสียหมดแล้วนี่นา

คำถามนั้นพาให้หัวใจวูบโหวง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวที่เคยรักไม่มีใครในครอบครัวเหลืออีกแล้วนอกจากเขาที่เป็นที่พึ่งเดียวในชีวิต แล้วตอนนี้ก็เป็นเขาที่ผลักไสเธอไปโดยตั้งใจ แต่หากเธอจะอยู่ที่นี่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ถึงจะเลิกรากันไปก็เถอะ

ความเป็นห่วง...ไม่สิ! ความมีมนุษยธรรมตามประสาคนเคยรักกันมาก่อน ทำให้เขารีบกดโทรศัพท์หาอีกฝ่ายทันที

“ไม่มีหมายเลขที่ท่านเรียก...”

อะไรคือไม่มีหมายเลขที่ท่านเรียกวะ

เขาวนกดโทรอยู่หลายรอบ ผลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมคือติดต่อไม่ได้ อย่าบอกนะว่าเธองอนจนเปลี่ยนเบอร์ด้วย พอส่งข้อความไปทางไลน์ อีกฝ่ายก็ไม่อ่าน ไม่สิ เธอบล็อกเขาไปแล้วต่างหาก

เริ่มตั้งแต่ถอนเงินฝากร่วม ย้ายออกโดยไม่บอกสักคำ ทิ้งสร้อยแทนใจ เปลี่ยนเบอร์โทร บล็อกไลน์ ตัดทุกช่องทางการติดต่อเพื่อตัดขาดจากเขา

นี่ยัยนั่นเอาจริงเหรอเนี่ย!

////////////

ที่ผ่านมานอกจากตัวเธอ เขาไม่เคยรู้จักเพื่อนสนิท หรือคนที่ทำงานของเธอมาก่อน เพราะไม่ใส่ใจเลยไม่มีเบอร์โทรหรือไลน์ของใครที่พอจะให้ถามไถ่ถึงชะตากรรมของอดีตคนรักได้เลย

“บ้าเอ๊ย! งั้นก็ช่างแม่ง อยากไปไหนก็ไปเลย”

เขาสบถอย่างหัวเสีย โกรธก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็อดห่วงไม่ได้ อย่างน้อยก็เคยอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี

เอาเถอะ ไปแล้วไม่ต้องกลับมายิ่งดี เขาจะได้มีแฟนใหม่สวยๆ หุ่นอึ๋มๆ ไม่ต้องอยู่กับไม้กระดานเดินได้อีกต่อไป

คนอย่างยัยนั่นจะไปได้สักกี่น้ำ เกิดเอาตัวไม่รอดแล้วซมซานกลับมาหาเขาล่ะ ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่เขาจะหัวเราะให้ฟันหักเลย คอยดู

ชายหนุ่มคิดในใจอย่างหงุดหงิด เขาควรดีใจที่เธอยอมไปดีๆ แต่ทำไมกันนะ หัวใจมันถึงโหวงเหวง ยิ่งมองไปรอบห้องก็เหมือนจะเห็นภาพตอนที่เราอยู่ด้วยกันทุกมุมของห้องผุดขึ้นมาในสมองอย่างไม่ตั้งใจ

“บ้าเอ๊ย!”

เขาอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ไม่งั้นคงได้เป็นประสาทเสียก่อน ไวเท่าใจคิด ดิฐกรจึงรีบกดโทรศัพท์ในมืออีกครั้ง

“ว่าไงไอ้ดิว โทรมามีอะไรวะ”

“มึงเลิกงานยังวะราม กินเหล้ากัน”

“กินเหล้าอะไรป่านนี้ ฟ้ายังไม่มืดเลย” พิรามบ่นมาตามสาย “มีอะไรหรือเปล่าวะ”

“เปล่า แค่อยากแดกเหล้า ต้องมีอะไรด้วยเหรอวะ”

“วันนี้คงไม่ได้ว่ะ มีนัดกินข้าวเย็นกับเมีย ขืนเบี้ยวคงโดนไล่ไปนอนนอกห้องแน่”

เหตุผลของเพื่อนแทงใจดำคนเพิ่งไม่มีเมียอย่างจังจนยอกแสยงในอก

“เออๆ งั้นกูไปคนเดียวก็ได้วะ” พูดจบก็กดตัดสายไปอย่างหงุดหงิด

พอโทรหาเพื่อนคนอื่นก็ได้คำตอบไม่ต่างกัน สรุปคือไม่มีใครว่างพอจะเป็นเพื่อนกินเหล้าคลายเหงาให้คนโสดอย่างเขาได้สักคน ดิฐกรถอนหายใจอย่างเซ็งๆ กำลังคิดว่าจะโทรหาใครต่อ ก็มีสายเรียกเข้ามาเสียก่อน

พอมองชื่อที่โชว์บนหน้าจอ เขาก็ถอนหายใจยาว

“ครับเจนี่”

“พี่ดิวกลับไปตอนไหนคะ ทำไมวันนี้ไม่รอเจนี่กลับพร้อมกันล่ะคะ”

เสียงหวานของเจนิสา ไม่ได้ทำให้ดิฐกรหัวใจเต้นแรงเหมือนวันแรกที่พบกันตอนงานเลี้ยงต้อนรับพนักงานน้องใหม่ของแผนก วันนั้นเขาจำได้ว่าความสวยโฉบเฉี่ยวทันสมัยของเธอทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้ ผิดกับคนรักของเขาที่สวยแบบหวานๆ เย็นๆ แต่พออยู่บ้านก็ไม่ค่อยแต่งหน้า แต่งตัวก็ธรรมดาไม่ได้หวือหวาเซ็กซี่