ตอนที่ 2

ภายในห้องกว้างมี่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา แอร์เย็นฉ่ำจนต่างจากโลกภายนอกลิบลับ

หลังจากถูกพาตัวเข้ามา น้ำตาลก็พบว่ามีเด็กผู้หญิงอยู่ในห้องก่อนแล้วหลายคน หากกวาดตามองคร่าวๆ ก็น่าจะราวสิบคนได้ ทุกคนอายุใกล้เคียงกัน

แต่สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจคือ ไม่มีใครดูหวาดกลัวหรือไม่เต็มใจเลยสักคน

ตรงกันข้าม แต่ละคนนั่งแต่งหน้า ทำผม เช็กตัวเองในกระจกกันอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับกำลังเตรียมตัวขึ้นเวทีประกวดอะไรสักอย่าง

“เธอก็มาเหมือนกันเหรอ?”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้น้ำตาลรีบหันไปมอง

“ส้ม?”

หญิงสาวขมวดคิ้วทันที

ส้ม คือเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่รู้ว่าไปโกรธเธอมาจากชาติปางไหน ตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันวิชาการหรือกิจกรรมอะไร อีกฝ่ายมักหาเรื่องขัดแข้งขัดขาเธออยู่เสมอ

ส้มยกยิ้มมุมปาก

“เชอะ ก็ดีเหมือนกัน ฉันอยากรู้มานานแล้วว่าระหว่างเธอกับฉัน ใครสวยกว่ากัน”

น้ำตาลยิ่งงงหนักกว่าเดิม

“พูดอะไรของเธอเนี่ยส้ม? หรือว่าเธอก็ถูกลักพาตัวมาเหมือนกัน?”

“เป็นบ้าอะไร โรคประสาทกำเริบเหรอ?”

ส้มหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เสียงหัวเราะของเธอทำให้เด็กผู้หญิงคนอื่นในห้องพากันหัวเราะตามไปด้วย

น้ำตาลอ้าปากจะถามต่อ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากทางประตู

แปะ! แปะ! แปะ!

บรรยากาศในห้องเงียบลงแทบจะทันที เด็กสาวทุกคนรีบนั่งหลังตรง บางคนยกมือจัดผม บางคนรีบเช็กเครื่องสำอาง

“อะไรกันล่ะเนี่ย...”

น้ำตาลพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน

ชายร่างใหญ่ผิวสีแทนเดินเข้ามาในห้อง แม้จะตัดผมสกินเฮดดูสะอาดตา แต่ใบหน้ากลับแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีจัดจ้าน ส่วนเสื้อสีชมพูรัดรูปที่สวมอยู่ก็ไม่ได้ช่วยให้ภาพลักษณ์ของเขาดูอ่อนโยนขึ้นมาสักนิดเลย

“สวัสดีจ้าสาวๆ พี่ชื่อพี่โรเซ่นะคะ เตรียมตัวคัดเกรดค่า”

สิ้นเสียงนั้น เด็กผู้หญิงในห้องก็พากันลุกฮือขึ้นอย่างกระตือรือร้น ราวกับไม่ได้ถูกพาตัวมาที่นี่ แต่สมัครใจมาด้วยตัวเอง

น้ำตาลรีบลุกตามทันที

“เอ่อ...คงมีเรื่องเข้าใจผิดค่ะ ฉันไม่ได้จะมาคัดเกรดอะไรทั้งนั้น ขอตัวนะคะ”

'โรเซ่' เพียงยิ้มรับ ไม่ได้ห้ามหรือแสดงท่าทีใดๆ

น้ำตาลจึงรีบเดินตรงไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันจะก้าวออกไป การ์ดชุดดำสองคนก็ขยับเข้ามาขวางทางไว้

“ออกไม่ได้ครับ”

หญิงสาวชะงัก

“ทำไมจะออกไม่ได้?”

“ถ้าพ่อเลี้ยงยังไม่สั่ง ก็เปิดประตูให้ไม่ได้ครับ”

น้ำตาลเริ่มกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่โรเซ่จะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ตอนนี้หล่อนเป็นเด็กของพ่อเลี้ยงศิลาแล้วนะจ๊ะ จะไปไหนก็ต้องได้รับอนุญาตก่อน”

คำพูดนั้นทำให้ความอดทนที่เหลืออยู่ของน้ำตาลแทบขาดผึง ก็ตัวเธอเพิ่งถูกจับมาที่นี่โดยไม่เต็มใจ

“เด็กอะไรคะ? ฉันไม่รู้จักพ่อเลี้ยงศิลาอะไรนั่นด้วยซ้ำ!”

"พี่โรเซ่ขา คัดเกรดส้มก่อนเลยก็ได้ค่ะ!" 

ตึกแดง

ก่อนนอนวันแรกในตึกแดง น้ำตาลได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงห้าฟุตในห้องพัก สายตามองไปรอบห้องอย่างเหม่อลอย

ห้องนี้กว้างขวาง สะอาด และหรูหรากว่าห้องเช่าเก่าๆ ที่เธอเคยอยู่เป็นเท่าตัว แต่ต่อให้มันดีแค่ไหน ความจริงที่ว่า... เธอถูกน้าสาวหลอกขายมาที่นี่ ก็ยังไม่เปลี่ยนอยู่ดี

“มันเป็นแบบนี้ได้ยังไงกันนะ”

หญิงสาวถอนหายใจยาว มือเรียวกำกระดาษแผ่นหนึ่งแน่น มันคือสัญญายินยอมเข้าเป็นเด็กในอุปการะของพ่อเลี้ยงศิลา แลกกับเงินห้าแสนบาทที่น้าสาวรับไป

“ห้าแสน... คงพอใช้หนี้ของแม่จนหมดแล้วสินะ”

น้ำตาลพึมพำเบาๆ พยายามมองเรื่องทั้งหมดในมุมของน้าสาว

“หนี้ที่แม่ก่อไว้ คนที่ต้องรับผิดชอบก็ควรเป็นลูกอย่างฉัน... มันก็คงถูกแล้ว”

เธอไม่แน่ใจเหมือนกันว่านั่นเป็นการปลอบใจตัวเองหรือการตัดพ้อกันแน่ แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็คงทำได้แค่ยอมรับความจริง 

อย่างน้อยโชคก็ยังเข้าข้างอยู่บ้าง

เพราะหน้าตาที่พอมีเป็นต้นทุน ทำให้เธอถูกจัดให้อยู่เกรดโกลด์ ห้องพักชั้นสี่ ซึ่งถือเป็นเกรดค่อนข้างสูงสำหรับเด็กใหม่

ข้อดีที่สุดคือไม่ต้องไปนั่งรับงานอยู่ในตู้กระจกเหมือนเด็กเกรดล่าง ดูเหมือนการรักนวลสงวนตัวมาตลอดยี่สิบปีจะมีประโยชน์ก็วันนี้

เพราะเกรดโกลด์ไม่ได้ตัดสินกันแค่ความสวย แต่ต้องยังบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะผ่านเกณฑ์

จากที่พี่โรเซ่อธิบายให้ฟัง เด็กเกรดนี้แทบไม่มีหน้าที่อะไรเลย

มีอาหารให้กินครบทุกมื้อ มีห้องพักดีๆ ให้อยู่ มีเบี้ยเลี้ยงรายเดือนจำนวนไม่น้อย และใช้ชีวิตได้ตามปกติราวกับนักศึกษาทั่วไป

ข้อแลกเปลี่ยนมีเพียงอย่างเดียว...ต้องดูแลตัวเองให้ดีอยู่เสมอ

“มันง่ายเกินไปหรือเปล่า...”

เธอพึมพำกับตัวเอง

“ทำไปเพื่ออะไรกันนะ...”

สายตาหญิงสาวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท ชื่อของพ่อเลี้ยง 'ศิลา' ยังคงวนเวียนในหัว

ผู้ชายที่ยอมทุ่มเงินมหาศาลดูแลเด็กสาวมากมาย ทั้งที่ดูเหมือนไม่ต้องการสิ่งตอบแทนใดๆ

“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย...”

แล้วพ่อเลี้ยงศิลาคนนั้น กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

อีกฟากของคฤหาสน์ ไม่ไกลจากตึกแดงนัก

'ศิลา' ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าคมคายนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ทำงานราคาแพง ดวงตาปิดสนิทคล้ายกำลังพักผ่อน หากเหงื่อที่ผุดเต็มกรอบหน้าและลมหายใจที่กระชั้นถี่กลับบอกเป็นอย่างอื่น

เขากำลังฝันร้าย

เป็นฝันเดิม ๆ ที่ตามหลอกหลอนมาตลอดหลายปี

"หิน... ช่วยวารีด้วย"

"หินนนน!"

เสียงร้องไห้ปนหวาดกลัวของหญิงสาวยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ทั้งที่ความจริงมันผ่านมานานหลายปีแล้ว

"เฮือก!"

ศิลาสะดุ้งตื่น หอบหายใจแรง ดวงตาแดงก่ำคลอด้วยหยาดน้ำใส

ทุกครั้งที่ฝันถึงเรื่องนี้ เขาจะรู้สึกเหมือนมีใครกำลังบีบคอจนหายใจไม่ออก

มือหนารีบเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบกระปุกยาออกมา เทเม็ดยาใส่ปากก่อนกลืนลงคออย่างรวดเร็ว

กว่าจะกลับมาหายใจได้เป็นปกติ เวลาก็ผ่านไปหลายนาที

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่โรเซ่ ชายร่างใหญ่ในชุดสีชมพูรัดรูปจะเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

"พ่อเลี้ยงคะ"

"อนุมัติ"

ศิลาตอบกลับทันทีโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า

หน้าที่ของโรเซ่คือคัดเลือกและจัดเกรดเด็กสาวเข้าตึกแดง ส่วนหน้าที่ของเขาคือเซ็นอนุมัติงบเบี้ยเลี้ยงแค่นั้น

"ไม่เปิดดูหน่อยเหรอคะ รอบนี้ได้เกรดสูงมาด้วยนะคะ"

ศิลาเพียงโบกมือไล่ ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมานั่งดูหน้าตาเด็กเลี้ยงคนใหม่ โรเซ่จึงได้แต่ก้มศีรษะรับคำ วางแฟ้มไว้บนโต๊ะแล้วถอยออกไปเงียบๆ

"พ่อเลี้ยงครับ"

'เจย์' บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอึกอัก ศิลาเงยหน้ามองทันที สีหน้าของลูกน้องทำให้เขาเริ่มหงุดหงิด

"มีอะไรก็พูดมา"

"เอ่อ... พะ... พ่อเลี้ยงตะวันขอนัดทานข้าวครับ"

ปัง!

ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะจนแฟ้มเอกสารกระเด้ง เจย์รีบก้มหน้าลงแทบชิดอก

"มึงพูดใหม่ซิ"

น้ำเสียงเย็นจัดดังขึ้น

"กูคือพ่อเลี้ยง ตำแหน่งนั้นไม่ใช่ของอากูอีกต่อไปแล้ว"

"ขอโทษครับพ่อเลี้ยง!" เจย์รีบแก้คำทันที 

ศิลาหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างเย็นชา 

ตัวเองเคยทำอะไรไว้กับเขา คงลืมไปหมดแล้วสินะ แล้วใครมันจะอยากไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันล่ะ แค่เห็นหน้า เขาก็แทบกลืนข้าวไม่ลงอยู่แล้ว

"ส่งเด็กไป"

"ครับ?" เจย์เงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ศิลาส่งเด็กเลี้ยงไปหาอาของตัวเองอยู่เรื่อยๆ แต่ทุกคนล้วนถูกส่งกลับมาเหมือนเดิม

"นิ่งทำไม กูบอกให้ส่งเด็กไป"

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้าย เขาอยากเห็นจริงๆ อดีตพ่อเลี้ยงผู้เคร่งครัดในกฎ ถ้าดันตกหลุมรักเด็กเลี้ยงในระบบขึ้นมาบ้าง จะทำหน้ายังไงกันนะ

"คราวนี้ส่งไปห้าคน ถ้าใครทำให้อากูหวั่นไหวได้ กูยกโฉนดบนดอยให้เลย"

เจย์ได้แต่กลืนน้ำลาย ไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงศิลากำลังเล่นสนุก หรือกำลังแก้แค้นกันแน่ แต่เขารู้ดีว่าความแค้นในใจผู้เป็นนายไม่เคยจางหายไปเลย

สิบสี่ปีแล้ว ทว่าสำหรับศิลา ทุกอย่างยังเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวาน หญิงสาวที่เขารักถูกพรากไป และคนที่เขาโทษมาตลอดก็คืออาของตัวเอง

"รอบนี้เอาเกรดซิลเวอร์"

ศิลาหัวเราะหึเบา ๆ ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่างยังเชิงเขาสามลูกที่อยู่ไกลออกไป แม้จะมืดแล้ว แต่ยังพอมองเห็นเค้าราง ๆ อยู่บ้าง

"ผมอยากรู้เหมือนกัน...ว่าอาจะทนได้อีกกี่น้ำ"

รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย

"ขอให้สนุกนะครับ... คุณอา"