บทนำ

(พ.ศ 2555)

“ล็อกประตูรึยัง?”

เสียงทุ้มเอ่ยถามแหบพร่าพร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างลวก ๆ ขณะที่หญิงสาวผมยาวตรงหน้ากำลังเร่งปลดหัวเข็มขัดให้เขาด้วยท่าทีร้อนรนไม่แพ้กัน

“อืม…ล็อกแล้ว อ๊ะ!”

ยังไม่ทันตั้งตัวดี ร่างสูงก็โถมเข้าประกบริมฝีปากเธอทันที จูบร้อนแรงบดเบียดจนลมหายใจของหญิงสาวสะดุดหายไปในลำคอ

ภายในห้องเก็บดินปลูกและปุ๋ยกากมะพร้าวที่มีกระสอบนับร้อยวางเรียงราย กลิ่นอับชื้นกับเศษฝุ่นที่ลอยฟุ้งแทบไม่มีผลต่อคู่หนุ่มสาวที่กำลังคลอเคลียกันอย่างเร่าร้อนเลยแม้แต่น้อย

“หะ…หิน อ๊า…วารีไม่ไหวแล้ว”

หญิงสาวครางเสียงสั่น เมื่อริมฝีปากของชายหนุ่มไล่ดูดเม้มสร้างความวาบหวามไปทั่วสองเต้าอวบ เธอแอ่นกาย แหงนหน้ารับสัมผัสนั้น ก่อนจะดันอกกว้างของเขาให้เอนลงกับพื้น แล้วขยับขึ้นคร่อมด้วยสายตาร้อนฉ่า

“เดี๋ยวก่อนวารี…หินลืมหยิบถุงยางมา”

แม้เขาจะร้องทัก แต่กลับไม่อาจหยุดการกระทำต่อจากนี้ได้ ทันทีที่หญิงสาวกดตัวนั่งลง เสียงครางต่ำก็หลุดออกจากริมฝีปากหยักไม่ขาดสาย ทุกจังหวะที่เธอขยับขึ้นลงทำเอาสติของชายหนุ่มแทบกระเจิง

“ซี๊ดดดดด วารี เบาหน่อย หินจะแตกแล้ว”

“อื้อ…งั้นก็แตกสิ แตกใส่เราเลย”

เสียงหวานกระซิบยั่ว ก่อนพายุอารมณ์จะค่อย ๆ สงบลงในเวลาต่อมา

หญิงสาวซบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างออดอ้อน ขณะที่ชายหนุ่มกอดเธอแน่นบนพื้นซึ่งปูด้วยผ้าบาง ๆ เพียงผืนเดียว

“หิน…รักวารีไหม?”

“รักสิ ถามแบบนี้ทำไม”

“เดือนหน้าวารีก็เรียนจบแล้ว…ถึงตอนนั้นเราแต่งงานกันนะ”

ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าที่เคยผ่อนคลายพลันตึงขึ้นทันตา

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากแต่งงาน แต่เพราะรู้ดีว่าคนอย่างอาของเขานั้น ไม่มีวันยอมรับเรื่องนี้ง่าย ๆ ท่าทีลังเลของเขาทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว ก่อนยันตัวลุกขึ้นอย่างน้อยใจ

“หินอายุยี่สิบห้าแล้วนะ จะทำอะไรยังต้องรอให้ใครอนุญาตอีกเหรอ? หรือเพราะเห็นวารีเป็นแค่เด็กเลี้ยง…จะทิ้งกันเมื่อไหร่ก็ได้?”

“วารี…ไม่ใช่นะ”

ชายหนุ่มรีบคว้าข้อมือบางไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ

“หินไม่เคยคิดจะทิ้งวารีเลย”

เขาแค่รู้จักนิสัยของอาตัวเองอย่างพ่อเลี้ยงตะวันดีเกินไป ชายผู้เคร่งครัดกับกฎระเบียบยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด และน่ากลัวเกินกว่าจะคาดเดาได้

หากวันหนึ่งอารู้ว่าหลานชายเพียงคนเดียวของตัวเอง แอบมีความสัมพันธ์กับเด็กเลี้ยงในระบบ แค่คิด...เขาก็รู้สึกหนาววาบขึ้นมาแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ยังส่งยิ้มบางไปให้

“งั้น…เราหนีไปด้วยกันไหม? หินจะดูแลวารีเอง”

ทว่าคำพูดนั้นกลับไม่ได้ทำให้หญิงสาวพอใจเลย เธอรีบลุกขึ้นสวมกางเกงยีนส์ขายาว สีหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด จนชายหนุ่มต้องรีบชันตัวนั่งตาม

“วารี…”

“หินเป็นทายาทนะ! จะหนีทำไม” เธอพูดแทรกทันที “วารีอยากแต่งงาน จดทะเบียนสมรส แล้วสร้างครอบครัวอยู่ที่นี่ ลูกของเราจะได้สบาย วารีไม่ออกไปลำบากกัดก้อนเกลือกินข้างนอกหรอกนะ”

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ก็ได้ครับ เอาตามนั้นก็ได้...”

เขายิ้ม พลางดึงหญิงสาวกลับเข้ามากอดอีกครั้ง

“หินจะแต่งงานแล้วอยู่ที่นี่กับวารี ยิ้มหน่อยนะ คุณว่าที่ภรรยา”

ทันใดนั้น เสียงทุ้มหนักที่ชายหนุ่มหวาดหวั่นที่สุดก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องเก็บของ

“พังประตูเข้าไป”

เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ประตูไม้บานหนาก็ถูกกระแทกอย่างแรงจากชายฉกรรจ์หลายนาย จนกลอนพังหลุดกระเด็น

โครม!

เสียงประตูดังสนั่นก้องไปทั่วห้อง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของบอดี้การ์ดชุดดำที่กรูกันเข้ามาล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมด ก่อนทุกคนจะรีบเบือนหน้าหนี เมื่อเห็นสภาพของชายหญิงที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย

“พะ…พ่อเลี้ยงตะวัน”

หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น ร่างกายที่ยังเปลือยท่อนบนสั่นเทาไปหมดด้วยความหวาดกลัว

“อา”

ชายหนุ่มรีบขยับตัวเข้าบังเธอเอาไว้ ใช้ร่างสูงกำยำของตัวเองปกปิดเรือนร่างบางให้หลบอยู่ด้านหลังอย่างปกป้องเต็มที่

ผู้เป็นอาเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะขบกรามแน่น ใบหน้าเรียบนิ่งจนยากจะเดาอารมณ์

เขายื่นมือไปรับซิการ์จากลูกน้องข้างกาย ก่อนสูบควันเข้าปอดลึก ๆ แล้วค่อยใช้ปลายรองเท้าเขี่ยเสื้อเชิ้ตของหลานชายที่ตกอยู่บนพื้นส่งกลับไปให้

“รีบแต่งตัวเดี๋ยวนี้ ไอ้หลานเวร”

น้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมาพร้อมควันซิการ์ มันช่างเย็นเยียบจนบรรยากาศทั้งห้องเหมือนถูกกดทับจนรู้สึกหายใจไม่ออก ต่อให้ไม่พูดอะไร ทุกคนก็รู้ดีว่าเรื่องนี้คงไม่จบลงง่าย ๆ แน่

เด็กเลี้ยงของที่นี่แม้จะอยู่อย่างสุขสบาย มีตึกใหญ่ให้พักพิง มีเสื้อผ้าดี ๆ สวมใส่ และได้รับเบี้ยเลี้ยงทุกเดือนราวกับคุณหนูในตระกูลใหญ่ แต่แท้จริงแล้วพวกเธอคือ “สินค้า” ที่ถูกพ่อเลี้ยงตะวันเลี้ยงไว้เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ

บางคนเป็นลูกชาวไร่ชาวสวนที่ยากจนเกินจะเลี้ยงดูไหว จึงถูกฝากให้พ่อเลี้ยงตะวันอุปการะ

บางคนเกิดจากครอบครัวที่แบกรับหนี้สินมหาศาล จนพ่อแม่ต้องยอมเอาลูกสาวมาขัดดอก

และบางคนก็ถูกนำมาทิ้งไว้ที่นี่ เพราะเชื่อว่าชีวิตใน “ตึกแดง” แห่งนี้ จะดีกว่าการอดตายอยู่ข้างนอกอย่างแน่นอน

ตึกห้าชั้นสีแดงเลือดหมูหลังใหญ่กลางไร่กุหลาบแห่งนี้ จึงเป็นสถานที่ที่หญิงสาวหลายสิบคนถูกเลี้ยงดูรวมกัน

ภายใต้คำว่า “อุปการะ” กลับมีการคัดเลือกที่โหดร้ายซ่อนอยู่

เด็กสาวทุกคนจะถูกประเมินจากรูปร่าง หน้าตา สีผิว กิริยามารยาท ไปจนถึงแววตาและโครงหน้า

คนไหนหน้าตาดี ผิวพรรณสวย หรือมีแววเติบโตเป็นหญิงงาม จะถูกจัดให้อยู่ใน “เกรดสูง” ได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด ถูกส่งเรียนโรงเรียนดี ๆ ฝึกมารยาท ภาษา การเข้าสังคม และทุกสิ่งที่จำเป็นต่อการก้าวเข้าไปอยู่ในวงการชนชั้นสูง

เพราะเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม พวกเธอจะถูกส่งต่อให้เหล่านักธุรกิจ นักการเมือง หรือผู้มีอิทธิพล ในฐานะของกำนัลบนโต๊ะเจรจามูลค่าหลายพันล้าน ทว่าหญิงสาวแทบทุกคนกลับเต็มใจ และเฝ้ารอวันที่จะได้พาตัวเองขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของชีวิต

บางคนโชคดี ได้รับความเอ็นดูจนก้าวขึ้นไปเป็นคุณนาย ใช้ชีวิตสุขสบายเหนือคนทั่วไป ขณะที่บางคนเป็นได้เพียงของเล่นชั่วคราวของผู้ชายทรงอำนาจ

ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าปลายทางของตัวเองจะจบลงเช่นไร เพราะทั้งหมดนั้นขึ้นอยู่กับว่า...เจ้าของคนใหม่ของพวกเธอเป็นคนแบบไหนเท่านั้นเอง

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่พ่อเลี้ยงตะวันให้ความสำคัญกับพรหมจรรย์ของเด็กเลี้ยงทุกคนยิ่งกว่าสิ่งใด

และใครก็ตามที่ฝ่าฝืนกฎข้อนี้ จะถูกลงโทษอย่างสาสม หากแต่ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าโทษนั้นคืออะไรกันแน่

เพราะเด็กเลี้ยงทุกคนที่เคยทำผิด ต่างหายตัวไปจากที่แห่งนี้อย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน ไม่มีใครได้พบพวกเธออีกเลยแม้แต่คนเดียว

“อาครับ…ผมจะแต่งงานกับวารี”

“หุบปาก แล้วใส่เสื้อซะ”

“ผมรักวารี อาได้ยินไหม?”

“กูบอกให้มึง! ...หุบ...ปาก! แล้วเดินมานี่”

เสียงตวาดดังลั่นไปทั่วห้อง ดวงตาคมกริบของพ่อเลี้ยงตะวันเต็มไปด้วยอำนาจกดดันชวนหวาดผวา

ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ยังยืนกรานจะปกป้องคนรักของตัวเอง เขาไม่ยอมถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว กลับยืนประจันหน้ากับผู้เป็นอาที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กอย่างไม่เกรงกลัว

“ไม่ครับ อานั่นแหละถอยไป”

สิ้นคำ การ์ดชุดดำสองคนก็พุ่งเข้ามาล็อกแขนเขาไว้ทันที เพียงเพราะสายตาเย็นเยียบจากพ่อเลี้ยงตะวันที่ส่งมาเป็นคำสั่ง

“ขอโทษครับคุณศิลา”

พวกเขาเอ่ยเสียงต่ำ ก่อนจะออกแรงลากตัวชายหนุ่มให้ห่างจากหญิงสาว

“พวกมึงกล้าแตะตัวกูเหรอ!”

ชายหนุ่มตวาดลั่น ขณะพยายามสะบัดตัวออกจากพันธนาการของเหล่าบอดี้การ์ด

ลูกน้องชุดดำหลายคนชะงักไปชั่วขณะ สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเลและเกรงใจ เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็คือหลานชายคนเดียวของพ่อเลี้ยงตะวัน คนที่ใคร ๆ ในไร่ต่างให้ความเคารพ

แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอยู่ดี เมื่อคำสั่งนั้นออกมาจากนายใหญ่ อย่างพ่อเลี้ยงตะวัน 

เพีียะ!

ฝ่ามือใหญ่ของพ่อเลี้ยงตะวันฟาดลงบนใบหน้าหญิงสาวอย่างแรง จนร่างบางเซล้มกระแทกพื้นทันที

“นังแพศยา! คิดจะจับหลานกูเหรอ”

“อาาาาา!”

ชายหนุ่มตะโกนลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาลเมื่อเห็นหญิงคนรักถูกทำร้าย

แต่ต่อให้ดิ้นแรงแค่ไหน เขาก็ไม่อาจหลุดจากแรงจับของลูกน้องทั้งสองได้เลย

“เอาตัวมันไปขังไว้ในห้อง!” พ่อเลี้ยงตะวันออกคำสั่งเสียงเหี้ยม “ถ้าใครปล่อยมันหลุดออกมา…กูเอาถึงตาย!”

ทันทีที่สิ้นเสียง ชายชุดดำอีกหลายคนก็กรูเข้ามาช่วยกันจับร่างหนาเอาไว้แน่น ก่อนพร้อมใจกันลากเขาออกไปจากห้อง

“ปล่อยกูไอ้พวกเหี้ย!”

เขาตะโกนเสียงแตก ดวงตาแดงฉานไปด้วยน้ำตาและความสิ้นหวัง

ไม่มีอะไรเลย…ที่เขาจะช่วยเธอได้ในตอนนี้

ก่อนประตูห้องเก็บของจะปิดลง ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตา มองตามเขาด้วยแววตาหวาดกลัวสุดชีวิต

“หิน! ช่วยวารีด้วย ฮือออ…หิน!”

“ไม่นะวารี... อาครับ! จะทำอะไร ปล่อยเธอนะ! อาาา!!”