ตอนที่ 3 เหยื่อตายใจ

@คฤหาสน์อนันต์พัฒน์

“ไข่มุก มานั่งข้างเฮียนี่มา” พอร์ชตบโซฟาเบาๆ เรียกให้ไข่มุกมานั่งข้างกัน

“ไม่ดีหรอกค่ะ” ร่างบางรู้ดีว่าสถานะของเธอคือเด็กรับใช้ในบ้านถึงแม้เจ้าสัวจะเอ็นดูเหมือนลูกก็ตาม แต่ไม่อยากมีปัญหากับคนในบ้านมากกว่านี้

“เป็นน้องสาวเฮียก็ต้องนั่งตรงนี้ มาเร็ว” พอร์ชยังคงเรียกไข่มุกให้ไปนั่งข้างกันให้ได้

“เอ่อ...” เธอไม่รู้จะหาเรื่องไหนมาปฏิเสธดี

“ไข่มุก!” จนพอร์ชต้องใช้น้ำเสียงจริงจัง

“ก็ได้ค่ะ...” สุดท้ายร่างบางก็ก้าวกายไปนั่งข้างๆ ทันที

พรึ่บ!

“...แต่มุกไม่อยากให้คนในบ้านหมั่นไส้ไปกว่านี้” เธอบ่นออกมา ทุกคนในบ้านต่างก็ไม่ชอบที่พอร์ชเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ จนคนอื่นมองเธอในทางเสียๆ หายๆ หลายครั้ง

นี่ก็เป็นอีกเหตุผลเหมือนกันที่ไม่ชอบการปิดเทอม อยากไปเรียนมากกว่าอยู่ที่ที่ถูกรังแกและรังเกียจ

“หึ แต่เราก็แสบใช่ย่อย อย่าคิดว่าเฮียไม่รู้นะ” พอร์ชเอื้อมมือมาลูบหัวไข่มุกเบาๆ เอ็นดูน้องน้อยคนนี้มาตลอด

“ฮ่าๆ รู้ทันมุกทุกเรื่องเลยอะ” ไข่มุกยู่จมูกเอ่ยออกมาทำเสียงหมั่นไส้ใส่พอร์ช

“แล้วเฮียพอร์ชมีอะไรเปล่าคะ” ไข่มุกถามบ้าง

“ปิดเทอมแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ มุกเบื่อจะตายอยู่แล้ว ถ้าต้องอยู่บ้านอย่างเดียว” กับพี่ชายคนนี้เธอสามารถเปิดเผยได้อย่างหมดเปลือก ไม่ต้องกลัวจะโดนดุ โดนเอาเปรียบหรือโดนแกล้ง

“ปิดเทอมกี่เดือน”

“เกือบสองเดือนค่ะ”

“อืม...อยากไปฝึกภาษาไหม”

“...” ไข่มุกทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจสิ่งที่เฮียบอก

“ปีสี่ก็จะฝึกงานแล้ว…เฮียว่ามุกน่าจะฝึกภาษาเอาไว้นะ เราจะได้ได้เปรียบคนอื่นเขาไง” จริงๆ เขาก็วางแผนการเรียนไว้ให้ไข่มุกทุกอย่างแล้ว

คณะบริหารที่เรียนอยู่ก็เป็นคณะที่เขาเลือกให้เพราะอยากให้ไข่มุกเข้ามาทำงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของอนันต์พัฒน์ที่เขาดูแลอยู่

“มุกคิดไว้เหมือนกันค่ะ แต่มุกยังไม่รู้เลยว่าจะลงเรียนคอร์สกับสถาบันที่ไหนดี”

“เฮียเตรียมไว้หมดแล้ว”

“ที่ไหนเหรอคะ เผื่อมุกจะได้ชวนวีต้าไปเรียนด้วย”

“สิงคโปร์”

“หา? สิงคโปร์!” ไข่มุกเอามือมาปิดปากตัวเองเมื่อเผลอตกใจจนเสียงดัง ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

“ทำไม ไม่ดีใจเหรอ...” เพราะเห็นน้องน้อยนัยน์ตาเบิกกว้าง สีหน้าท่าทางเหมือนกังวลหนักเลยพูดเสริมต่อ

“...เฮียเคยได้ยินมุกบ่นบ่อยๆ ว่าอยากไปต่างประเทศกับเขาบ้าง”

“ดีใจสิคะ เฮียพอร์ชจะส่งไปเรียนภาษาที่สิงคโปร์จริงๆ เหรอ” เสียงใสถามย้ำอีกครั้งว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปจริงๆ

“เฮียเคยล้อเล่นที่ไหนกันละ”

“ก็จริง อิอิ ดีใจอะ” ร่างบางกระโดดทำท่าดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่นไม่มีผิด ถึงไข่มุกจะโตเป็นสาวแต่ความน่ารักสดใสก็ยังไม่เปลี่ยนไป รอยยิ้มที่แสนหวานปรากฎบนใบหน้าจนทำให้ใครที่เห็นอดยิ้มตามไม่ได้

“หึ...เด็กน้อยเอ๋ย” พอร์ชแสยะยิ้มออกมากับความน่ารักของไข่มุก

“มุกไม่ใช่เด็กแล้วสักหน่อย” ไข่มุกนั่งลงข้างๆ ทำหน้างอแงยิ่งเหมือนเด็กเข้าไปใหญ่

“เหรอ...รู้แล้วว่าโตเป็นสาวแล้ว แต่ยังไงก็ยังเด็กในสายตาเฮียเหมือนเดิม นี่ก็ให้ดื่มนมตั้งเยอะไม่เห็นโตขึ้นเลย” คนตัวโตก็ยังคงล่อไข่มุกที่เปรียบเสมือนน้องสาว

“เฮียพอร์ชว่ามุกเตี้ยเหรอ” ความจริงเธอไม่ได้เตี้ยเลยถ้าเทียบกับผู้หญิงวัยเดียวกัน ส่วนสูงเธอเป็นมาตรฐานด้วยซ้ำ ก็ร้อยหกสิบนิดๆ ก็ถือว่าหุ่นดีเลยแหละ แต่ถ้าวัดส่วนสูงกับคนข้างๆ ก็สู้ไม่ได้อยู่ดีก็เฮียพอร์ชสูงตั้งร้อยแปดสิบอัป จะเอาอะไรไปสู้

“เปล่าสักหน่อย” พอร์ชส่ายหน้าเบาๆ ปฏิเสธคนตัวเล็ก

“แต่ไม่เป็นไร มุกไม่โกรธเพราะมุกจะได้ไปเที่ยวกับเขาสักที” ไข่มุกเอ่ยออกมาด้วยความดีใจจนเผลอหลุดปากสิ่งที่เธออยากทำ

“เดี๋ยววว ส่งไปเรียน” เสียงเข้มดังขึ้นทันที

“คริคริ รู้แล้วน่า เรียนด้วย เที่ยวด้วยเนอะ ถือว่าประสบการณ์ชีวิตไง” เธอยังคงแถไปต่อตามประสาเด็กคนหนึ่ง

“ให้มันได้อย่างนี้สิเรา”

“โอ๊ยยยย เจ็บๆ เฮีย!” พอร์ชยื่นมือมาบิดจมูกไข่มุกด้วยความเอ็นดู

เขารู้ว่าไข่มุกอยากไปเที่ยวเหมือนเด็กคนอื่นๆ ตั้งแต่เด็กจนโตไข่มุกไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนเลย นอกจากบ้านและไปโรงเรียนชีวิตเธอมีแค่นี้จริงๆ ทุกครั้งที่เขาไปดูงานต่างประเทศไข่มุกจะบ่นอยากไปด้วยตลอดหากเจ้าสัววรรณอนุญาตเขาก็คงหิ้วไข่มุกไปด้วยแล้ว

“แล้วเฮียพอร์ชจะให้มุกไปเมื่อไหร่คะ”

“อาทิตย์หน้า เตรียมตัวให้พร้อมละ”

“รับทราบค่ะ” ไข่มุกเอ่ยออกมาพร้อมทำมือแบบทหารแล้วยิ้มหวานๆ ให้คนตัวสูงตรงหน้า ความน่ารักสดใสของเธอหากใครได้เห็นก็คงหุบยิ้มไม่ได้แน่

แต่…

มีใครบางคนกำลังรับรู้ความสุขของไข่มุก รับรู้ทุกอย่างที่ไข่มุกและพอร์ชสนทนากันทุกประโยค

.

.

.

-เหตุการณ์ก่อนหน้านั้น-

“อะไรวะ พวกมึงโกงกูเหรอวะ” ปอร์เช่โวยวายขึ้นเมื่อเกมที่เล่นกลับแพ้ย่อยยับทั้งที่เจ้าของคาสิโนยังไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

“ไม่โวยวายสิครับ” หลุยส์เอ่ยบอกเสียงเรียบ

“เอาสัญญาคืนมา…กูไม่มีวันคืนเงินให้หรอกโว้ย”

“เหรอครับ...”

“...เฮ้ย ไปเอากุญแจรถคุณปอร์เช่มา” หลุยส์หันไปสั่งลูกน้อง

“เฮ้ยๆ อย่าเข้ามานะเว้ย” ปอร์เช่เดินหนีลูกน้องในคาสิโนออกห่าง

“ลากมาด้านนอก เดี๋ยวลูกค้าตกใจหมด”

“ปล่อยกู! จะพากูไปไหน ไม่ไป!!”

ปัง!

เสียงประตูปิดลงหลังจากลากปอร์เช่เข้ามาในห้องรับแขกเรียบร้อย

“ปล่อยสิวะ”

“หึ” หลุยส์แสยะยิ้มออกมาเมื่อเห็นคนตรงหน้าหัวร้อน

“พวกมึงโกงกู” ปอร์เช่ยังคงไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองเล่นไป

“พูดดีๆ นะครับ คุณก็รู้ความจริงมันคืออะไร” เพราะที่จริงทุกคนต่างก็เตรียมแผนเพื่อให้เขาแพ้ ทว่าด้วยความใจร้อนของปอร์เช่เองที่ทำให้คนในบ่อนไม่ต้องเล่นตามแผน ไม่ต้องทำอะไร มันก็โง่เอง

“หึ กูบอกเลยว่ากูไม่จ่าย!!”

“งั้นก็ต้องเคลียร์กับนายผมเองแล้วแหละครับ”

“นายมึง ใครวะ?” สีหน้าสงสัยปรากฎขึ้นทันที

“ไปบอกคุณเอเดนหน่อย ลูกค้าวีไอพีอยากเจอ” หลุยส์หันไปสั่งลูกน้องต่อ

แอดดดด เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมร่างสูงใหญ่แทรกตัวเข้ามา

“หึ นี่เหรอนายมึง...หน้าตาขี้โกงทั้งบ่อน ไอ้พวกกระจอก!”

“คุณปอร์เช่ ถ้ายังรักชีวิตกรุณาพูดให้มันดีๆ หน่อย” มือขวาเอเดนเตือนด้วยความหวังดี

เอเดนไม่ใช่ใครที่จะล้อเล่นได้ง่ายๆ ไม่ใช่คนใจดีที่จะอ่อนข้อให้ใคร

“ทำไม!? กูจะพูดก็พวกมึงมันขี้โกงจริงนี่หว่า”

“...” หลุยส์ไม่เอ่ยอะไรต่อแต่กลับเดินเข้าไปกระชากร่างปอร์เช่ทันที

“ใจเย็นๆ สิ ไอ้หลุยส์...ลูกค้าวีไอพีเลยนะ” ร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงราคาแพง สาวเท้าไปหาลูกน้องแล้วตบบ่าปราม ใบหน้าหล่อเข้มไม่ยิ้ม ไม่แสดงสีหน้าใดออกมา มันเป็นปกติเวลาเขาอยู่ต่อหน้าลูกน้องคนอื่นๆ รวมถึงแขกคนสำคัญ

“พวกมึงจะเอายังไงก็พูดมา อย่ามาทำลีลาใส่กู” ปอร์เช่ยังคงปากดีอย่างไม่เกรงกลัว เขาไม่ใช่คนธรรมดา เส้นใหญ่พอที่จะเคลียร์เรื่องนี้ได้

แต่ถ้าให้ดีเคลียร์ด้วยตัวเองง่ายกว่า ไม่อยากให้เรื่องถึงพ่อที่พร้อมจะระเบิดลง

“หึ ไม่เอาสิ...หนี้คุณเรามาตกลงกันดีกว่า” เอเดนหัวเราะผ่านลำคอแล้วสาวเท้าไปใกล้เหยื่อ

“ตกลง!? อะไรของมึง”

“ก็คุณเป็นหนี้ผม ผมเลยมีข้อเสนอเล็กๆ น้อยๆมาให้คุณ สนใจไหมละครับ”

“...ว่ามา” พูดอย่างนี้ยังคุยกันได้หน่อย

“เล่นเกมกับผมสักตาสองตา ให้คุณเลือกอยากเล่นอะไรก็บอกมา ถ้าคุณชนะก็ว่ามาเลย” เอเดนแสยะยิ้มเป็นมิตร

“คุณเอเดน!” หลุยส์เอ่ยเตือนทันทีเพราะกลัวเอเดนเสียเปรียบ

ถึงแม้จะรู้ว่าเจ้านายเก่งการพนันทุกรูปแบบแต่การให้อีกฝ่ายเป็นคนเสนอข้อตกลงยังไงก็เสียเปรียบอยู่ดี

“เงียบๆ เหอะน่า ว่าไงละครับ สนใจไหม” เสียงเอเดนยังคงเอ่ยต่อหลังดุลูกน้องเรียบร้อย

“ก็ไม่เลว ฉันขอเป็นคนเลือกเกมเองแล้วกัน และที่สำคัญไม่ใช่วันนี้” ปอร์เช่ยิ้มออกมากับข้อเสนอของเอเดน พอใจกับข้อเสนอ

ระดับเจ้าของคาสิโน แม่ง! อย่างโง่

“ยังไงก็ได้ นัดมาได้เสมอ ผมพร้อมจะเล่นเกมสนุกๆ อยู่แล้ว”

“ดี…ใจถึงสมเป็นเจ้าของที่นี่หน่อย” เป็นอย่างที่เพื่อนเขาพูดจริงๆ ว่าคาสิโนแห่งนี้เจ้าของใจถึงพึ่งได้

“งั้นตกลงตามนี้ครับ” เอเดนยื่นมือหมายรวมมิตรแต่อีกฝ่ายกลับลุกขึ้นและตบลงบนบ่าเอเดนเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปหน้าตาเฉย

ปัง!!

สิ้นเสียงประตู หลุยส์จึงเอ่ยขึ้นมาทันทีด้วยความไม่พอใจ

“จะดีเหรอครับนาย ให้มันเป็นคนเลือกเกม เลือกข้อตกลงแบบนี้ จะเสียเปรียบเอานะครับ”

“เหอะน่า กูชอบอะไรที่มันตื่นเต้นอยู่แล้ว ไม่รู้ล่วงหน้าแบบนี้สิดี”

“แล้วรถมัน จะปล่อยไปแบบนี้เหรอครับ” หลุยส์เอ่ยถามต่อ

“ยังไงก็มีสัญญาอยู่ดี” เขารู้ดีว่าตัวเองยังไงก็ชนะ ส่วนรถคันนั้นยังไงก็ต้องได้เขา ถึงวันนี้ปอร์เช่จะขับออกไปแต่เมื่อจบเกมทุกอย่างที่เอเดนวางแผนก็ต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน

“งั้นผมจะให้ลูกน้องค่อยตามมันนะครับ” หลุยส์ที่เป็นห่วงเอเดนจึงเอ่ยต่อ เพราะเขารู้ว่าตระกูลปอร์เช่ไม่ธรรมดา การที่รู้ความเคลื่อนไหวของเหยื่ออาจมีผลดีต่อเกม

“ไม่ต้อง!!” เสียงแข็งเอ่ยขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้ลูกน้องทำเกินคำสั่ง

“ทำไมละครับ?” หลุยส์ไม่เข้าใจอยู่ดี

“กูบอกแล้ว ไม่ชอบอะไรที่รู้ล่วงหน้า”

มือขวาส่ายหน้าทันทีกับความดื้อรั้นของเจ้านาย แต่ก็ยอมเดินออกจากออกไปโดยดี ไม่ขัดใจเจ้านายให้เสียบรรยากาศความสุขกับเกมที่เอเดนฝันไว้

ส่วนเอเดนเมื่อนึกถึงความสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นก็แสยะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เขารอเวลาที่จะได้ปะทะกับตระกูลนี้มานานแล้ว อยากรู้มานานว่าลูกชายจะแน่เหมือนผู้เป็นพ่อหรือเปล่า

แต่สุดท้ายก็ต่างกันฟ้ากับ...เหว