ตอนที่ 2 เหยื่อ

“ไข่มุก ทำไมรับสายช้าวะ” ปอร์เช่ขึ้นเสียงทันทีที่ปลายสายกดรับ

(โอ้วว เฮียกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย)

“อย่ามาบ่นใส่ฉัน อีก 5 นาที มาเปิดประตูให้หน่อย” ปอร์เช่ยังคงสั่งอย่างเอาแต่ใจ

(เฮียเข้ามาปกติเลยเพราะเจ้าสัวไม่อยู่บ้าน) ไข่มุกเอ่ยบอกปอร์เช่ทันทีเพราะเธอขี้เกียจจะลุกออกจากเตียงในเวลาตีสามแบบนี้ คนกำลังนอนหลับฟินๆ โทรจิกจนต้องสะดุ้งตื่นมารับสาย แล้วยังจะสั่งให้ออกไปเปิดประตูอีก

“เหรอ ทำไมฉันไม่รู้” ปอร์เช่เหมือนพึมพำกับตัวเอง

(เฮียเคยอยู่บ้านที่ไหนกันล่ะ) ได้ที ไข่มุกก็ย้อนกลับทันควัน

“ยัยไข่มุก เห็นฉันคุยดีหน่อย กล้าย้อนใส่ฉันเหรอวะ” ปอร์เช่เสียงเข้มขึ้นเมื่อฟังไข่มุกบ่นใส่

(โอเค งั้นไม่มีไรแล้วมุกขอนอนต่อนะ) หญิงสาวรีบตัดความรำคาญตัดสินใจตัดสายทิ้งก่อนจะโดนด่าจริงจัง

โดยไม่รอเลยว่าการกระทำเมื่อกี้จะถูกปอร์เช่หมายหัว “ยัยเด็กบ้า กล้าตัดสายใส่ฉันใช่ไหม”

ไม่นานชายหนุ่มก็ขับรถเข้ามาในบ้านตัวเอง เวลานี้คงไม่มีใครตื่นออกมาเจอเขา จึงเป็นโอกาสดีในการรีบขึ้นห้องนอนตัวเองและที่สำคัญไม่มีลูกน้องของพ่อตัวเองคอยจับตาดูเขา คงจะตามเจ้าสัววรรณไปกันหมด

.

.

.

-รุ่งเช้า-

“ตกลงว่าไง เงินที่ฉันต้องการ” เสียงปอร์เช่กำลังคุยกับปลายสายบนเตียงตัวเอง

(เอ่อ…คือไม่ได้จริงๆ ครับ)

“พูดงี้หมายความว่าไงวะ” เขาไม่เข้าใจสิ่งที่พนักงานการเงินของบริษัทเอ่ยออกมา

(คือช่วงนี้คุณพอร์ชตรวจบัญชีเข้มมาก ถ้ารู้ว่าผมตกแต่งบัญชีเอาเงินมาให้คุณปอร์เช่คงแย่แน่ๆ ครับ ผมว่าทางที่ดีปล่อยเวลาซักระยะเถอะครับ)

“อะไรวะ แต่กูต้องการเงิน” ปอร์เช่เริ่มจะหัวเสียเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ

(เอ่อ ผมทำไม่ได้จริงๆ ครั้งนี้คุณปอร์เช่ขอมากเกินไป) พนักงานบัญชีเอ่ยออกมาเสียงสั่นๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ ถ้าไม่ติดกับมีชนักติดหลังไม่มีทางที่จะยอมทำตาม

“งั้นมึงทำให้ได้เท่าไหร่?” เขายังคงเอ่ยถามต่อ

(สองล้านครับ)

“มึงบ้าเหรอ เงินแค่นั้นจะไปพออะไร”

(งั้นผมก็ไม่สามารถหาเงินจำนวนมากมาให้คุณปอร์เช่ได้ครับ)

ตื้ด!

ปอร์เช่ตัดสายทิ้งทันทีต่อให้มีเรื่องต่อรอง แต่ถ้าพลาดขึ้นมาไอ้พนักงานนั่นก็แค่โดนออก แต่เขานี่สิถูกพี่ชายฆ่าตายแน่

ตั้งแต่เมื่อคืนปอร์เช่ยังคงอารมณ์เสียไม่หาย นึกว่าเช้าวันต่อมาจะอารมณ์ดีขึ้นเมื่อได้ทุนไปถอนที่เสียไป แต่กลับไม่ได้ดั่งใจคิด

“คุณปอร์เช่ตื่นแล้วเหรอคะ” สาวใช้เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นปอร์เช่เดินลงมา

“ถ้านอนอยู่จะเดินลงมาได้ไหม” ปอร์เช่ย้อนถามกลับสาวใช้อย่างกวนตีน

“เอ่อ...” จนเธอไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก

“ถามไม่คิด” เขามองหน้าสาวใช้ตาเข้มและมองรอบๆ บ้านหาร่างบางที่อยู่ใต้บัญชาเขาตลอดเวลา

“ยัยไข่มุกล่ะ” ปอร์เช่เอ่ยถามทันทีเมื่อไม่เห็นไข่มุก

“เห็นว่าไปมหาลัยค่ะ” สาวใช้ตอบกลับ

“อืม” เขาเลือกที่จะเดินไปห้องอาหารเพื่อจะช่วยให้หายเครียดได้

แต่…

อยู่ๆ เขาก็หันกลับมาถามหาใครอีกคน ที่มักจะเข้าหน้ากันไม่ติดเท่าไหร่

“เฮียพอร์ชล่ะ ไปไหน?”

“คุณพอร์ชออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”

ปอร์เช่พยักหน้ารับ คงเป็นเรื่องปกติที่พี่ชายจะไม่อยู่บ้านเพราะเขาเป็นคนตั้งใจทำงานและพยายามทำหน้าที่แทนเจ้าสัววรรณอย่างที่ในทุกอย่าง

ในขณะที่กำลังจะเดินไปห้องอาหารก็ได้ยินสาวใช้ซุบซิบนินทาอะไรบางอย่าง

“ตื่นมาก็ถามหายัยมุก มันมีอะไรดีหนักหนาก็ไม่รู้”

“ใช่ๆ นี่ฉันได้ยินมันบอกคุณพอร์ชว่ามหาลัยปิดเทอมแล้ว ทำไมยังไปอีก”

“คงจะขี้เกียจทำงานบ้าน เห็นเป็นเด็กโปรดของคุณพอร์ชคุณปอร์เช่เข้าหน่อยทำเป็นหยิ่ง”

“เหอะ กลับมาค่อยหาเรื่องเล่นงานมันก็ได้นี่”

“หึ ฉันจะจัดให้หนักเลยคราวนี้”

ปอร์เช่ยืนฟังสาวใช้พูดคุยกัน เขาไม่ได้สนใจเรื่องที่ยัยพวกนั่นจะหาเรื่องไข่มุก แต่เขากลับโมโหที่ไข่มุกปิดเทอมแล้วไม่ยอมบอกเขา คงเพราะกลัวจะโดนหาเรื่องแกล้งเหมือนเคยสินะ จึงได้รีบหนีออกไปแต่เช้าตรู่แบบนี้

แต่คิดเหรอว่าจะรอด…ไม่มีทาง

-คาสิโนเอเดน-

ปอร์เช่เดินเข้ามาในบ่อนที่คุ้นเคย สามวันที่ผ่านมาเขาใช้เวลาหาเงินจากแหล่งเงินที่เขาได้มาตลอดแต่ช่วงนี้บริษัทคุมเข้มจนเขาไม่สามารถยักยอกเงินบริษัทได้อย่างเคย จะให้คนอย่างเขาไปหยิบยืมเพื่อนเขาก็คงไม่ยอมเสียหน้าเด็ดขาด

จนสุดท้ายทางเลือกเดียวของเขาก็คือการกู้ยืมเงินในบ่อน และปอร์เช่มั่นใจว่าตัวเองสามารถนำทั้งต้นทั้งดอกกลับมาได้แน่

“สวัสดีครับ คุณปอร์เช่ วันนี้เล่นโต๊ะเดิมไหมครับ” หลุยส์ทักทายแขกคนสำคัญด้วยใบหน้าพร้อมรับแขกมากๆ

“กูต้องการรู้รายละเอียดที่ลูกน้องมึงพูดวันก่อน” ปอร์เช่ยอมเอ่ยปากออกไป ถึงแม้ในใจไม่อยากเสียศักดิ์ศรีเลยสักนิด

“อะไรเหรอครับ” หลุยส์ทำท่างุนงงกับคำพูด เพื่อลองเชิงว่าเหยื่อติดกับจริงไหม

“อย่ามาเล่นลิ้นกับกู” ปอร์เช่เอ่ยออกไปเสียงแข็ง

“ผมไม่ได้เล่นลิ้น แต่ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าคุณปอร์เช่หมายถึงเรื่องไหนกันแน่” เขายิ้มออกมาเพื่อเเสดงท่าทีให้ดูเป็นมิตร ทั้งที่ดูกวนมากกว่า

“ก็...เอ่อ...” ปอร์เช่อั้มอึ้งไม่กล้าเอ่ยออกมา เอาเข้าจริงคนอย่างเขาก็รักศักดิ์ศรีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ด้วยเพราะเป็นทายาทคนรวยระดับเจ้าสัว ความหยิ่งทะนงจึงมีมากไม่น้อย

“ว่าไงละครับ” หลุยส์ยังคงจี้จุดเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป

“กูต้องการกู้เงินบ่อน” สุดท้ายถึงจะรักศักดิ์ศรีแต่ความอยากเอาคืนมีมากกว่าก็คงต้องยอมพูดออกมาอยู่ดี

“หึ” หลุยส์อมยิ้มออกมา เห็นได้ชัดว่าเหยื่อติดกับตามแผน ความจริงเขาก็เดาออกนานแล้ว คนโง่แบบนี้เดาไม่ยากเลย

“เชิญทางนี้ครับ”

หลุยส์เดินนำปอร์เช่ไปทางห้องเอกสารที่เปิดไว้บริการสำหรับลูกค้าที่ต้องการทำสินเชื่อกับบ่อนคาสิโน

ทว่าสำหรับปอร์เช่นั่นเป็นแขกสำคัญของเจ้าของคาสิโนคงให้นั่งกู้ยืมร่วมกับคนอื่นคงเสียเกียรติน่าดู หลุยส์จึงพาไปนั่งรอในห้องวีไอพีที่เปิดต้อนรับปอร์เช่โดยเฉพาะ

พรึ่บ! ปอร์เช่นั่งลงบนโซฟานุ่ม

“พากูมาห้องนี้ทำไม” ปอร์เช่เอ่ยถามขี้นเมื่อมองรอบๆ ห้อง

“ก็คุณปอร์เช่จะกู้เงินไม่ใช่เหรอครับ คงต้องทำสัญญากันก่อน”

“ทำไมต้องทำ?” ปอร์เช่ทำหน้าสงสัยออกมา

“ขึ้นอยู่กับคุณปอร์เช่ครับ ถ้ากู้น้อยทางเราก็ยินดีที่จะให้ยืมเป็นสัญญาใจแทน...”

“...แต่ถ้าต้องการทุนเยอะทางเราจำเป็นที่ต้องทำสัญญาเป็นทางการจริงๆ ครับ” หลุยส์เอ่ยออกไปตามแผน

“...” ปอร์เช่นั่งมองหน้าหลุยส์เงียบๆ

“ตกลงว่าไงครับ” หลุยส์กดดันต่อเพื่อไม่ให้เหยื่อใช้ความคิดนาน

“แล้วที่มึงบอกว่าน้อย...”

“...เท่าไหร่?”

“ไม่เกิน ห้าล้านครับ” หลุยส์บอกออกไป

“เงินแค่นั้นจะทำทุนได้ไงวะ” ปอร์เช่เริ่มจะโมโห ทำไมมันยุ่งยากแบบนี้วะ

“แล้วแต่เลยครับ จะไม่กู้ก็ได้ทางเราไม่ติด”

พึ่บ! หลุยส์ปิดเเฟ้มเอกสารสินเชื่อทันทีที่เอ่ยจบ

“เดี๋ยว...”

“ครับ?” หลุยส์เลิกคิ้วสีหน้าปกติ แต่ในใจกลับหัวเราะอย่างสะใจ ผีพนันอย่างปอร์เช่ยังไงก็คงออกไปจากที่นี่ไม่ได้หากมาแล้วไม่ได้เล่น

“มึงให้ได้เท่าไหร่”

“ทางเรายินดี แค่คุณบอกมาว่าต้องการเท่าไหร่”

“ยี่สิบล้าน” สุดท้ายปอร์เช่ก็บอกจำนวนที่ต้องการไป และที่ต้องการเยอะขนาดนี้ก็เพราะหลายวันที่แล้วเขาเสียไปหลายล้านหากต้องการคืนทั้งหมดก็คงต้องใช้ทุนเยอะเช่นกัน

“ครับ...มีหลักประกันไหมครับ จำนวนเยอะทางเราขอแค่หลักประกันสักอย่าง”

“อะไรวะ เมื่อกี้มึงบอกแค่สัญญา มาตอนนี้มึงจะเอาอะไรอีก” สีหน้าแววตาของปอร์เช่เริ่มเปลี่ยนจากเดิม

“ตกลงไม่กู้ใช่ไหมครับ” หลุยส์ทำท่าจะลุกขึ้นอีกครั้ง

“กูไม่มีหลักประกัน”

“คุณปอร์เช่ขับรถมาไหมครับ”

“ไม่มีทาง!” ไม่มีทางที่เขาจะเอาลูกรักมาวางเป็นหลักประกันเด็ดขาด แต่ถ้าเงินมากกว่านี้ก็ไม่แน่

“โอเคครับ” หลุยส์ยักไหล่อย่างไม่เซ้าซี้

“กูขอเป็น สามสิบล้าน” สุดท้ายปอร์เช่เองที่เป็นคนเสนอจำนวนเงินออกไป

“...” หลุยส์นั่งเงียบเพื่อตัดสินใจแทนเจ้านายตัวเอง

“รถลัมโบร์กินีราคา ยี่สิบสี่ล้าน ขอเพิ่มหน่อยไม่ได้เหรอวะ”

“สำหรับลูกค้าวีไอพีเรายินดี...” คราวนี้มือขวาเอเดนยิ้มยินดี ก่อนจะปิดท้ายให้เหยื่อรู้สึกว่าตัวเองพิเศษ “...ที่จริงเราไม่เคยให้เงินมากกว่าของนะครับ”

“พูดมาก เร็วๆ สิวะ” คนใจร้อนเร่งเร้าอย่างขัดใจ

“ได้ครับ...ขอเอกสารฉบับใหม่” หลุยส์หันไปกระซิบกับลูกน้องหนุ่มรุ่นน้อง

“เช็นตรงนี้ครับ”

กึก!!

“เสร็จแล้วใช่ไหม” เซ็นชื่อเรียบร้อยปอร์เช่ก็โยนปากกาไปด้านหน้าพร้อมเอกสาร กิริยาท่าทางไม่สมกับเป็นลูกเจ้าสัว

แต่อย่างว่าลูกคนรวยที่ไม่เคยลำบาก สันดานก็ไม่ดีเท่าไรนักหรอก

“ครับ เชิญทางนี้...เดี๋ยวลูกน้องผมจะพาคุณไปที่โต๊ะและจะเตรียมชิพไปให้”