EP5...ผู้หญิงก็แค่ของเล่นชั่วคราว

สถานที่แห่งนั้นถูกออกแบบให้แยกขาดจากความวุ่นวายภายนอก ประตูบานนั้นมีรหัสเฉพาะที่รู้เพียงเขากับธนวัตน์ มือขวาคนสนิทวัยสามสิบที่อยู่เคียงข้างเขามานานหลายปี ถือเป็นลูกน้องที่เขาไว้ใจที่สุด

ธนวัฒน์เป็นคนจัดการทุกอย่างตามคำสั่งของเขา รวมทั้งเป็นคนจัดหาผู้หญิงมาให้เขาด้วย !

เมื่อเขามีเซ็กซ์กับผู้หญิงคนไหนแล้ว เขาจะไม่ทำซ้ำกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว เพราะเขาไม่ชอบทำซ้ำกับใคร เขามักไม่มีอารมณ์กับผู้หญิงที่เคยมีเซ็กซ์กันมาแล้ว

คืนนี้ก็เช่นเดียวกัน ธนวัฒน์จัดหานางแบบสาวสวยลูกครึ่งมาให้เขาระบายความเครียด หลังจากประชุมงานหนักมาทั้งวัน

“ใช้ปากของเธอซะ!” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาเลือดเย็นชวนขนลุก

นางแบบสาวจัดการถอดถุงยางอนามัยออกจากมัจจุราชจอมร้ายกาจที่ยังแข็งคัดตั้งลำ  

“แล้ว..คุณ โอเคมั้ย”

“ก็พอไหว”

“งั้น คุณจะจ้างฉันอีกมั้ย” เจ้าหล่อนถามโดยไม่มองหน้าเขา ใช้มือสาวรูดลำรักของเขาราวกับหลงใหลคลั่งไคล้ในตัวมันนักหนา สายตาของเจ้าหล่อนส่องประกายความหิวเงินออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันไม่นอนกับผู้หญิงซ้ำสอง มันน่าเบื่อ”

“โอ้ว แค่ครั้งเดียวก็เบื่อแล้วเหรอคะ”

“อืมม”

“ฉันสวยขนาดนี้ คุณจะเบื่อได้ไง”

เวหาถอนหายใจอย่างรำคาญ

“แล้วฉันเสร็จมั้ยล่ะ”

หญิงสาวทำหน้าแทบไม่ถูก “ฉันจะทำให้คุณเสร็จเดี๋ยวนี้แหละ”

“ก็ควร ฉันจ่ายเงินให้เธอตั้งสองหมื่นเลยนะ”

“อื้ออ ค่ะ ฉันจะทำให้คุณรู้ว่า เงินสองหมื่นของคุณมันคุ้มค่าแค่ไหน”

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็อ้าปากดูดเลียลำเอ็นของเขาอย่างบ้าคลั่ง สวาปามเหมือนคนอดอยากหิวโหย พร้อมใช้มือสาวรูดลำเนื้อไปด้วยอย่างชำนาญการ

“อืออ.. เฮ่อ..” เวหากรอกตามองบน ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย เขาควรจะฟินสิ แต่ทำไมกลับเครียดกว่าเดิมวะ หรือเขาจะหมดอารมณ์ทางเพศไปแล้ว

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เขารีบล้วงโทรศัพท์จากในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาดู

“โทรมาทำไม?”

แต่เขาก็ยอมกดรับสายจากพ่อ ด้วยสีหน้าเซ็งๆ

“มีอะไรครับ”   

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้าสู่คฤหาสน์ตระกูลอัครา

เวหาก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แววตาคมกริบแฝงรอยเยาะหยันแผ่วบาง หลายเดือนมาแล้วที่เขาไม่ได้เหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้ ก็นับตั้งแต่ที่พ่อพาเมียน้อยที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเข้ามาในบ้าน พร้อมท้องโตใกล้คลอดนั่นล่ะ

และตอนนี้เมียน้อยของพ่อก็ให้กำเนิดลูกชายคนที่สองของตระกูลอย่างแข็งแรงปลอดภัย

เวหากวาดสายตามองไปทั่วบ้าน ก่อนเดินตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ของเจ้าของบ้านที่อยู่ชั้นล่าง

โดยไม่เสียเวลา เขาเปิดประตูเข้าไปแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันที

“มีเรื่องสำคัญอะไรนักหนาครับ ถึงต้องโทรไปขัดความสุขของผม”