EP6...คู่หมั้นงั้นเหรอ

คณินซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่เงยหน้าขึ้นมองลูกชายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง การรับมือลูกชายเจ้าอารมณ์และตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขามาตั้งแต่อายุ7ขวบ เป็นเรื่องที่เขาถนัดพอๆกับการคุมนักเลงหลายร้อยคนให้อยู่ในกฎระเบียบของแก๊ง

“สำคัญมากเลยล่ะ”  

ชายวัยกลางคนวางเอกสารในมือลง แม้อายุจะล่วงเลยเข้าสู่วัยห้าสิบกว่าแล้ว แต่ความน่าเกรงขามยังคงไม่ต่างจากเดิม เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม

“นั่งก่อนสิ”

“พูดมาเลยครับ ผมไม่มีเวลามาก”

คณินส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างคนที่คุ้นชินกับนิสัยดื้อรั้นของลูกชาย

“ตามใจ อยากเมื่อยก็ยืนไป”

“งั้นผมกลับนะ”

“ถึงเวลาที่แกต้องแต่งงานแล้วไอ้เวหา”

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงในทันที

เวหาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน มันเป็นเรื่องตลกที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้

“แต่งงาน?”

“ใช่”

“ผมไม่แต่ง”

“ไม่ได้ ต้องแต่ง”

คำตอบหนักแน่นของผู้เป็นพ่อทำให้แววตาของเวหาเย็นเยียบลงกว่าเดิม

เขาจ้องหน้าพ่อนิ่ง ๆ รอคำอธิบาย

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นคู่หมั้นของแก ตอนนี้แกก็อายุยี่สิบห้าแล้ว ควรแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว”

“คู่หมั้น? ตลกละ ผมมีคู่หมั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย”

“เป็นคู่หมั้นกันตั้งแต่เด็ก” สีหน้าของพ่อจริงจังเสียจนเวหาเริ่มรู้ว่าพ่อไม่ได้กำลังล้อเล่น

“ฉิบหาย...”

“เออ ฉิบหายแน่ ถ้าแกไม่ยอมแต่ง เพราะคู่หมั้นของแกเป็นลูกสาวของผู้มีพระคุณของฉัน ฉันเคยให้สัญญากับเด็กคนนั้นไว้ด้วย”

“งั้นพ่อก็แต่งเองสิครับ”

“ไอ้บ้า! ตอนนั้นแกเองก็เป็นคนสวมแหวนให้เด็กคนนั้นด้วยตัวแกเอง”

เวหาส่ายหน้าอย่างเหลือเชื่อ ทำไมเขาจำเรื่องนี้ไม่ได้เลยล่ะ

“ตั้งแต่ผมอายุกี่เดือนครับ ตอนนั้นผมยังไม่รู้ประสีประสา เด็กๆอาจเล่นผัวเมียกัน แล้วทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงคิดเป็นเรื่องจริงจัง อยากจะบ้าตาย!”

“แกแหกปากร้องไม่ยอม ถ้าไม่ให้แต่ง แกจะหนีออกจากบ้าน แกจะแต่งตอนนั้นด้วยซ้ำ”

เวหาอึ้งไปกันใหญ่ “ผมเนี่ยนะ! ตอนนั้นผมอายุกี่ขวบครับ ถามจริง”

“เจ็ดขวบ”

“แค่เจ็ดขวบ! จะเอาอะไรกับเด็ก!”

“ตอนนั้นแกพูดเองว่าเด็กก็มีหัวใจ”

เวหาพูดไม่ออก “โอเค ต่อให้ผมพูดแบบนั้นจริง แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วครับ ผมไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากอยู่กับใครทั้งนั้น”

คณินถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าลูกชายเป็นคนยังไง !