ตอนที่ 3 โอกาสที่มาพร้อมกับความป่วน

หอพักนักศึกษา มหาวิทยาลัย X กรุงปักกิ่ง...

ภายในห้องพักที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงรัวคีย์บอร์ดของมารินที่กำลังไล่ดูประกาศรับสมัครงานพาร์ตไทม์ในเว็บไซต์จัดหางาน แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าสวยที่ดูเคร่งเครียดและอิดโรยจากการอดนอน

ปัง!

ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง พร้อมกับร่างเล็กของรูมเมทสาวชาวจีนที่พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง

“มาริน!”

เยว่รันตะโกนลั่นห้องพลางหอบหายใจจนตัวโยน

มารินสะดุ้งสุดตัว มือที่จับเมาส์สั่นจนคลิกผิดจังหวะ เธอยกมือทาบอกแล้วหันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาตำหนิปนเอ็นดู

“มีอะไรเยว่รัน! ทำไมเธอต้องวิ่งขนาดนั้น เดี๋ยวก็ล้มหรอก”

“ฉันมีข่าวดีจะบอกเธอ! มีงานพิเศษให้เราสองคนทำแล้วนะ!”

เยว่รันตอบพลางชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นด้วยอาการตื่นเต้นจนเนื้อเต้น...

สำหรับเยว่รันแล้ว งานนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือการขยับเข้าใกล้ความฝันสูงสุดของเธอ ในฐานะติ่งตัวยงผู้คลั่งรักดาราจีนยืนหนึ่งอย่าง ‘เฉิน จื่อโม่’ การได้มีโอกาสก้าวเท้าเข้าสู่กองถ่าย แม้จะเป็นเพียงมดงานตัวเล็กๆ ก็ถือเป็นกำไรชีวิตมหาศาล

“มีงานอะไรเหรอ?”

มารินรีบถาม แววตาเป็นประกายด้วยความหวัง เพราะตอนนี้เงินทุกหยวนมีค่าต่อลมหายใจของเธอมาก

“ตัวประกอบ!”

“ห๊ะ...ตัวประกอบ? คืออะไรเยว่รัน ฉันไม่เข้าใจ”

มารินขมวดคิ้วมุ่น เธอถนัดเขียนโค้ดภาษาคอมพิวเตอร์แต่เรื่องศัพท์ในวงการบันเทิงนั้นแทบจะเป็นศูนย์

“ก็ตัวประกอบในซีรีส์ไง! โธ่...มาริน เธอเคยดูซีรีส์จีนบ้างมั้ยเนี่ย”

เยว่รันบ่นอุบพร้อมกวาดสายตามองเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อ

“ไม่เคยดู...ฉันไม่ชอบดาราจีนหรอก”

มารินตอบเสียงเรียบพลางหันกลับไปหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม

“แต่เธอเป็นคนไทยที่มาเรียนถึงประเทศจีนเนี่ยนะ!”

เยว่รันเดินมาเกาะไหล่เพื่อนแล้วเขย่าเบาๆ

“เธอรู้มั้ยว่าดาราจีนน่ะหล่อระดับทำลายล้างโลกขนาดไหน โดยเฉพาะ ‘เฉิน จื่อโม่’ ของฉัน หรือแม้แต่ ‘หลิน หมิงฮ่าว’ ที่กำลังดังตอนนี้ ถ้าเธอเห็นเขาตัวจริงเธอต้องลืมการเขียนโค้ดไปเลยล่ะ!”

“ฉันตั้งใจเรียนอย่างเดียว ไม่เคยสนใจเรื่องนั้นหรอก”

มารินยืนยันคำเดิม ความกดดันเรื่องเงินส่งผลให้ความสุนทรีย์ในชีวิตเธอแห้งผาก

“โอเคๆ ไม่เป็นไร มาเข้าเรื่องของเราดีกว่า”

เยว่รันสูดลมหายใจแล้วทำเสียงจริงจัง

“ฉันติดต่อไปที่บริษัทเอเจนซี่หนึ่ง เขาประกาศรับนักแสดงตัวประกอบหน้าใหม่เยอะมาก ฉันเห็นว่าเธอสวยมากนะมาริน ความสวยของเธอคือสมบัติชาติเลยนะ! เธอน่าจะเป็นดาราได้สบายๆ เลย”

มารินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“เอ่อ...นี่เธอไปเอาความคิดเพี้ยนๆ นี้มาจากไหนเยว่รัน ฉันเนี่ยเหรอจะเป็นดารา? ไปดวงจันทร์ยังจะง่ายกว่าเลยมั้ง”

มารินส่ายหน้าขำๆ ในขณะที่เยว่รันกลับจ้องหน้าเพื่อนด้วยสายตามุ่งมั่น เธอไม่ได้พูดเล่น และเธอมั่นใจว่า ไพ่ตายใบนี้ของมาริน จะต้องทำให้โลกของวงการบันเทิงปักกิ่งต้องสั่นสะเทือนแน่นอน!

เยว่รันเท้าสะเอวพลางทำหน้าจริงจังกว่าครั้งไหนๆ เธอเดินเข้าไปประชิดตัวเพื่อนสนิทแล้วดึงแว่นสายตากรอบหนาเตอะของมารินออกอย่างถือวิสาสะ เผยให้เห็นดวงตากลมโตเป็นประกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้กระจกหนานั้น

“เธออย่าดูถูกตัวเองสิมาริน เธอสวยมากจริงๆ นะ!”

เยว่รันเน้นเสียงหนักแน่น

“ที่ไม่มีใครเห็นความสวยของเธอนั่นก็เพราะเธอเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องน่ะสิ อีกอย่างเธอก็ชอบใส่แว่นอันใหญ่ๆ นี่บดบังความน่ารักของเธอไว้หมด เชื่อฉันสิ ไปสมัครงานนี้กันเถอะ”

มารินกระพริบตาปริบๆ เมื่อโลกที่มองเห็นเริ่มเบลอไปเล็กน้อยเพราะขาดแว่นคู่ใจ เธอฟังที่รูมเมทสาวพูดพลางชั่งใจ

“สมัครเป็นตัวประกอบเนี่ยนะ?”

“ใช่! เป็นตัวประกอบก็แค่เดินผ่านกล้องไปๆ มาๆ บางทีก็ได้นั่งเนียนๆ เป็นแขกในร้านกาแฟ ไม่ต้องพูดสักคำก็ได้เงินแล้วนะมาริน วันหนึ่งได้หลายร้อยหยวนเลยนะ บางงานน่ะได้ถึงหลักพันเลยก็มี! เงินดีกว่าไปนั่งรับจ้างเขียนโค้ดแก้บัคทีละนิดทีละหน่อยตั้งเยอะ ไปเถอะนะ พรุ่งนี้เราไปสมัครกัน”

มารินเริ่มลังเล ใจหนึ่งก็กังวล แต่อีกใจหนึ่งเมื่อนึกถึงจำนวนเงินหลายร้อยหยวนที่จะช่วยต่อลมหายใจให้เธออยู่ที่นี่ได้ต่อไป เธอก็เริ่มไขว้เขว

“จะดีเหรอเยว่รัน...ฉันเป็นคนต่างชาตินะ ฉันเป็นคนไทยนะ”

“โธ่ มาริน!”

เยว่รันถอนหายใจยาว

“เธอรู้มั้ยว่าตอนนี้มีคนไทยมาเป็นศิลปิน เป็นนักแสดงในจีนตั้งกี่คน เธอไม่เคยตามข่าวเลยจริงๆ สินะเนี่ย อีกอย่างแค่บทตัวประกอบน่ะงานไม่ยากเลย ภาษาจีนเธอก็เป๊ะจนถ้าไม่เห็นพาสปอร์ตของเธอ ฉันก็คงไม่รู้หรอกว่าเธอคือคนไทย”

เยว่รันขยับเข้ามาจับมือมารินเบาๆ เป็นเชิงขอร้อง

“ช่วยฉันด้วยเถอะนะ ถือว่าไปเป็นเพื่อนฉันก็ได้ ฉันน่ะอยากเข้าใกล้พี่จื่อโม่ใจจะขาดแล้ว ถ้าเราไปงานนี้ด้วยกัน เราอาจจะได้เข้ากองถ่ายใหญ่ๆ ก็ได้นะมาริน...นะๆ”

มารินมองใบหน้าอ้อนวอนของเพื่อนสนิทสลับกับหน้าจอแล็ปท็อปที่มืดสนิท เธอรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่ทำให้เธอไม่ต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านก่อนเรียนจบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“ก็ได้...พรุ่งนี้ฉันจะลองไปสมัครดู”

“เย้! ฉันรักเธอที่สุดเลยมาริน!”

เยว่รันกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ โดยที่มารินไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจพยักหน้าในครั้งนี้ กำลังจะเปลี่ยนชีวิตนักศึกษาไอทีที่แสนธรรมดาของเธอไปสู่โลกที่วุ่นวายที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา

เยว่รันยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะดึงเพื่อนเข้าสู่โลกแห่งแสงสี เธอรีบไถหน้าจอสมาร์ทโฟนอย่างรวดเร็วก่อนจะยื่นมาตรงหน้ามารินด้วยสายตาเป็นประกาย

“นี่ไงมาริน! ดูนี่สิ ตอนนี้พี่จื่อโม่กำลังแสดงซีรีส์ฟอร์มยักษ์คู่กับดาราจีนตัวท็อปอย่าง หลิน หมิงฮ่าว เลยนะ แต่ว่าพี่จื่อโม่ของฉันรับบทเป็นพระรอง ถึงอย่างนั้นก็เป็นบทที่เด่นมากเลยนะ เธอดูสิ...พี่จื่อโม่ของฉันตอนใส่ชุดโบราณน่ะ อย่างกับเทพบุตรลงมาจุติแน่ะ!”

มารินหรี่ตามองภาพชายหนุ่มใบหน้าหวานละมุนในชุดจีนโบราณที่เพื่อนพยายามนำเสนอ แต่เธอก็ไม่ได้มีความคิดเห็นอะไรเพิ่มเติม ดาราจีนสำหรับเธอก็เป็นเพียงภาพนิ่งบนหน้าจอที่ดูไกลตัวเกินกว่าจะเก็บมาใส่ใจ

“อืม...ก็ดูดีนะ”

เธอตอบสั้นๆ อย่างรักษาน้ำใจ

“แล้วนี่! มารินเธอดูคนนี้...พี่หลิน หมิงฮ่าว”

เยว่รันใช้นิ้วเลื่อนรูปถัดไปให้ดูทันที

“เรื่องนี้เขาหล่อมาก คอสตูมแน่นสุดๆ รับบทเป็นองค์รัชทายาทด้วยนะ แต่ฉันไม่ค่อยชอบพี่หมิงฮ่าวเท่าไหร่หรอก เขาดูเงียบขรึมเกินไป ดูแบบดุๆ ยังไงไม่รู้ แต่เชื่อไหม แฟนคลับเขาเยอะถล่มทลายเลยนะ”

มารินมองภาพชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่อยู่ในชุดรัชทายาทสีดำขลิบทอง ใบหน้าของเขาคมกริบราวกับสลักจากหินอ่อน ดวงตาคู่นั้นดูนิ่งและทรงอำนาจอย่างที่เยว่รันบอกจริงๆ มารินพิจารณาภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งพลางคิดในใจว่า...ดาราจีนที่เป็นตัวท็อปเป็นแบบนี้นี่เอง จะว่าไปก็หล่อดีเหมือนกันนะ

ทว่าความชื่นชมนั้นก็อยู่ได้เพียงชั่ววินาที ก่อนที่ภาพความจริงจะตีแสกหน้าเธออีกครั้ง สำหรับมารินในตอนนี้ ความหล่อเหลาของดาราหรือเรื่องราวเพ้อฝันในซีรีส์ไม่มีค่าเท่ากับค่าอาหารมื้อถัดไปและค่าเช่าหอพักที่กำลังจะหมดลง

“หน้าตาดีแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีเงินกินข้าวก็คงไม่รอดหรอกเยว่รัน”

มารินพึมพำออกมาเบาๆ เธอยื่นโทรศัพท์คืนให้เพื่อนพลางหันกลับไปจดจ่อกับแผนการหางานในวันพรุ่งนี้ เรื่องแฟนหรือความรักกลายเป็นสิ่งสุดท้ายในรายการความสำคัญของชีวิตเธอ ตราบใดที่อนาคตของเธอยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความรักก็ไม่ต่างอะไรกับของฟุ่มเฟือยที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะฝันถึงในเวลานี้

...............................