จดหมายจากโจวเป่ย

ชุยจิ้นก็กลั้นหายใจฟังเรื่องที่จินหว่านพูด หากเป็นเหตุการณ์ล่วงหน้าที่จะเกิดขึ้น บ้านรองจงใจทำเช่นนี้มิใช่ว่าเพื่อให้ครอบครัวของตนแตกแยกกันหรือ

จินหว่านสูดหายใจเข้าจนสงบสติได้แล้วเริ่มพูดต่อ “ยามนั้นข้าแต่งให้จ้าวตงหยุนไปแล้วจึงมิรู้เรื่องกระจ่างนัก ท่านเองก็คงไม่ตกหลุมพรางของหญิงคณิกาง่ายๆ นางจึงไปร้องเรียนทางการ ทั้งยังร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่หน้าจวน บอกว่าหญิงสาวดีๆ คนหนึ่งต้องถูกท่านข่มแหง ยามนั้นท่านพ่อฟังคำยั่วยุของหวงซื่อ ไม่ตรวจสอบเรื่องราวให้ดีเสียก่อนว่าแท้จริงนางมิใช่หญิงบริสุทธิ์เป็นเพียงคณิกาขายเรือนร่างเท่านั้น ท่านเองทะเลาะกับท่านพ่อจนเรื่องราวใหญ่โต ถูกเฆี่ยนตีจนแทบจะลุกจากเตียงไม่ขึ้น ทั้งราชสำนักยังคิดจะปลดท่านออกจากตำแหน่งจอหงวน ภายหลังท่านเองก็ทนรับคำนินทาและความผิดหวังในตัวท่านพ่อไม่ไหว จึงได้หนีหายออกจากเมืองหลวงไป นานหลายปีข้าถึงได้ข่าวว่าท่านทิ้งพู่กันแล้วหันไปจับดาบเข้าสู่สนามรบแทน”

ชุยจิ้นฟังเรื่องราวจบก็นิ่งอึ้งไปทันที ยามนี้เขาจึงได้เข้าใจว่าเหตุใดจินหว่านได้ยินชื่อหวงเยว่ถึงได้เคร่งเครียดนัก

“มันยังไม่เกิดขึ้น และไม่มีทางเกิดขึ้น” ชุยจิ้นอดจะยื่นมือไปลูบหัวข