ขอทุกข์เพียงชาติเดียวพอ

ขนตาหนาเป็นแพขยับอย่างหงุดหงิด เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวายที่อยู่ด้านนอกสิ่งแรกที่ปรากฏคือแสงสว่างของอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนคิ้วงามขมวดอย่างมึนงง ก่อนจะเริ่มขยี้ตาเพื่อปรับให้เห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น พอข้าวของเครื่องใช้ สิ่งต่างๆ ที่เริ่มคุ้นเคยปรากฏขึ้นในสายตา ชุยจินหว่าน ก็เกือบจะกรีดร้องออกมาเป็นไปได้อย่างไร!!! ยามนี้นางอยู่ภายในห้องนอนของตนเอง เมื่อยกมือขึ้นมาสำรวจก็พบว่ามือของตนเองช่างเล็กและบอบบางนักสาวใช้ด้านนอกเหมือนจะได้ยินเสียงของคุณหนูเคลื่อนไหวจึงได้เดินเข้ามาดูอย่างรีบร้อน“โถ่ คุณหนูของบ่าว สวรรค์เมตตาแล้ว ดีเพียงใดที่ท่านฟื้นขึ้นมา” เสียงสะอื้นของเสี่ยวผิง สาวใช้ข้างกายของจินหว่านร้องอย่างดีใจอยู่ข้างเตียงของนาง“เกิดอันใดขึ้น” เสียงเล็กแหลมทั้งยังแหบพร่า ทำให้จินหว่านนิ่งอึ้งชะงักไปทันที“คุณหนูจำมิได้หรือเจ้าคะ คุณหนูกับคุณหนูรองทะเลาะกันแล้วตกลงไปในสระน้ำกันทั้งคู่ แต่คุณหนูรองได้สติตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้ว เหลือเพียงแค่คุณหนูของบ่าวที่ยังมิได้สติจนมาถึงวันนี้”พอเสี่ยวผิงอ้าปากเล่าออกมา ความโกรธแค้นของนางที่ไม่อาจจะเข้าช่วยคุณหนูของตนไว้ได้ก็ออกม

บุตรชายของหูซื่อก็คือ ท่านอารองของนาง การที่นางจะรักและเชื่อหวงซื่อกับจินหร่วนก็ไม่ผิด“น้องสาวเจ้าบอกข้า ข้าเป็นพี่ชายเจ้า ย่อมจะต้องเชื่อเจ้า” จินหว่านอดที่จะมองชุยจิ้นอย่างซาบซึ้งไม่ได้“เจ้าค่ะ พวกท่านก็เห็น เครื่องประดับข้ามีน้อยเสียที่ไหน เพียงดอกไม้ผ้าไหมเพียงดอกเดียวนับเป็นอันใด อาหร่วนอยากได้จากข้า หากขอข้าดีๆ มีหรือที่ข้ามีทุกสิ่งจะไม่แบ่งปันนาง แต่นางหมายเข้ามาแย่งข้าจากมือ ข้าทนไม่ได้เจ้าค่ะ” อย่างน้อยเรื่องดีเรื่องหนึ่งของจินหว่าน คือครอบครัวนางยอมรับฟังนางเสมอ“หึ เป็นเช่นที่ข้าคิดไม่ผิด หากหว่านวานของข้าไม่หมดสติถึงสามวัน ท่านแม่ก็คงให้นางไปคุกเข่าอยู่ที่ศาลบรรพชนแล้ว”“อาเหลียน” ชุยเซียวอดที่จะตำหนิภรรยารักไม่ได้ ต่อให้หูซื่อที่มีความเกี่ยวข้องกับเขา แต่นางก็ได้ชื่อว่ามารดาจะตำหนินางลับหลังคงจะดูไม่ดี หากผู้ใดมาได้ยินเข้า ไม่แคล้วเขาคงได้ถูกร้องเรียนว่าไม่มีความกตัญญู “ครอบครัวอารองของเจ้ามิได้มีบุตรีเพียงแค่อาหร่วนเพียงผู้เดียว บุตรของอนุก็มีอีกหลายคน นางคงไม่ได้มีเครื่องประดับมากเหมือนเจ้า แล้วอีกอย่างนางก็เพียงเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง เรื่องในหนนี้ก็ให้แล้วกันไปเถิด”บ

รอเพียงไม่กี่วัน จินหว่านที่เก็บตัวมาได้นับสิบวันก็ไม่อาจหาเหตุผลไม่ปรากฏตัวได้อีก พอนางออกจากเรือนไปคารวะเช้าหูซื่อที่เรือนของนาง ก็ได้ยินเสียงของบิดาตวาดเสียงดัง พร้อมทั้งเสียงร้องไห้คร่ำครวญของสองแม่ลูกดังออกมาอย่างไม่อับอายบ่าวไพร่“คุณหนูใหญ่มาแล้วเจ้าค่ะ” บ่าวหน้าประตูร้องบอกคนด้านใน เสียงจึงได้เงียบลงไปเล็กน้อย“คารวะท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านอารอง ท่านอาสะใภ้เจ้าค่ะ เอ๊ะ!!! เกิดเรื่องใดขึ้นเจ้าคะ” เสียงหวานพร้อมท่าทางตื่นตระหนกบนใบหน้าของจินหว่านทำให้ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของหูซื่อและคนบ้านรองชะงักบิดเบี้ยวไม่ชวนมองทันที“หว่านวานมาแล้วหรือ เจ้าไปรอที่ห้องข้างก่อนเถิด อาหารขึ้นโต๊ะแม่จะเรียกเอง” ไป๋ซื่อไม่อยากให้บุตรสาวของตนต้องพบเห็นเรื่องต่ำช้าที่บ้านรองทำไว้ จึงได้ให้แม่นมหลิวพานางไปที่ห้องด้านข้าง จินหว่านเองก็ช่างว่าง่ายนางเดินไปทันที เมื่อเข้าไปเห็นก็พบว่าพี่ชายของนางมาถึงแล้ว ด้านในยังมีเด็กรุ่นหลังของบ้านรองอีกห้าคนนางอดที่จะจุปากในใจไม่ได้ อารองของนางช่างมีความสามารถ ให้กำเนิดบุตรออกมาได้หลายคน ชุยจ้านอายุสิบสามหนาว ชุยเจียวอายุสิบเอ็ดหนาว ชุยจินหร่วนอายุสิบหนาว ชุยจ

จินหว่านเองก็พอจะมองออกถึงความปรารถนาของนาง แต่นางยังเป็นเด็กเพียงสิบหนาวจึงทำได้เพียงนั่งกินของว่างแล้วจับตาดูต่อไป“พี่ใหญ่เล่า อาจิ้นบอกว่าเขากลับมาแล้วมิใช่หรือ” นั่นไง สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากถามออกมา“ท่านพี่มีงานมากนัก ยามนี้คงจัดการงานอยู่ในห้องตำรา น้องสะใภ้มีเรื่องใดอยากบอกหรือ บอกข้าก็ได้เหมือนกัน”“ได้อย่างไรเล่าเจ้าค่ะ อาอี้นางมาพักอยู่ในตระกูลชุยอย่างไรก็ต้องบอกกล่าวพี่ใหญ่เอาไว้เสียหน่อย ข้าจึงพานางมาให้พี่ใหญ่เห็นหน้า ไว้ต่อไปพบหน้ากันจะได้ทักทายกันได้ถูก”“หึหึ เรื่องของบ้านรองพวกเจ้าไม่ต้องมาบอกบ้านใหญ่หรอก อย่างไรก็แยกบ้านกันแล้ว แขกของเจ้า เจ้าดูแลให้ดีเถิด” ไป๋ซื่อยิ้มเย็นออกมา นางจะไม่รู้ว่าหวงซื่อกับฟู่ซื่อคิดสิ่งใดได้อย่างไรชุยเซียวไม่มีอนุหรือสาวใช้ห้องข้างในจวนสักคน หากนางโชคดีเข้าตาชุยเซียวเข้า ต่อไปอาจจะช่วยพูดให้ความสัมพันธ์บ้านใหญ่กับบ้านรองดีขึ้นก็ได้จินหว่านเม้มปากกลั้นหัวเราะกับคำพูดของมารดา ถึงจะถูกเลี้ยงดูจากตระกูลบัณฑิตของบ้านท่านตา แต่ฝีปากของมารดาก็นับว่าสามารถทำให้คนกระอักเลือดออกมาได้“ไหนๆ ก็มาแล้ว อย่างไรก็แนะนำไว้สักหน่อยเถิด” หวงซื่อยังไม่

ส่วนจินหว่าน ตอนนี้นางยังเป็นแค่เด็กน้อยวัยสิบหนาว จะจัดการนางตอนไหนก็ยังได้ เมื่อชาติก่อนก็วางแผนจัดการนางจนสิ้น แต่ไม่คิดว่า เมื่อนางจับจินหว่านวางยาอ่อนแรงแล้วยัดใส่เกี้ยวมอบให้หลี่หรงฝู จ้าวตงหยุนที่แต่งนางเข้ามาจะหมางเมินนางในระยะเวลาไม่กี่เดือน ทั้งยังพาสตรีที่มีใบหน้าคล้ายจินหว่านเข้าเรือนไม่หยุด ต่อให้เหมือนเพียงแค่ส่วนเดียวหรือความชอบสตรีนางนั้นเหมือนจินหว่าน จ้าวตงหยุนก็รับเข้ามาทั้งหมดแต่ในชาตินี้ไม่เหมือนกัน นางได้ย้อนเวลากลับมา จะต้องตามหาจ้าวตงหยุนเพื่อให้เขาพึงใจต่อนางก่อน ต้องทำให้เขาไม่อาจพบเจอจินหว่านเลยสักหน นางจะต้องเป็นฮูหยินตราตั้ง สตรีของจ้าวตงหยุนที่ต่อไปจะได้ขึ้นเป็นถึงราชเลขาคนสนิทของฮ่องเต้ จ้าวตงหยุนได้เป็นราชเลขาจริงหรือเท็จก็ยังไม่รู้ ด้วยเป็นคำพูดของจ้าวตงหยุนที่หลี่หรงฝูจะมอบให้เขาเท่านั้น แต่จินหร่วนมิได้อยู่เห็นความสำเร็จนั้น หลังจากนางคลอดบุตรคนที่สองก็ถูกอนุภายในจวนลอบทำร้าย จนถึงแก่ความตาย พอลืมตาขึ้นมานางก็พบว่าได้ย้อนเวลากลับมาเสียแล้วจินหว่านเมื่อกลับถึงจวนก็แยกย้ายกับบิดามารดาแล้วพาชุยจิ้นไปพูดคุยที่เรือนของนาง“ท่านพี่ เก็บกวาดเรียบร้อยหรือไ