โอบรักด้วยหัวใจ

“วันนี้ตอนบ่ายปอขอเข้าไปในตัวเมืองหน่อยนะคะแม่ ปอว่าจะไปซื้อพวกของใช้และจะเลยไปหาซื้อของขวัญวันเกิดให้หนูดีหน่อยค่ะ” กัลยณัฏฐ์มักจะแทนตัวเองว่าปอเสมอ แต่ที่จริงแล้วเธอมีชื่อเล่นว่าโอปอหรือพี่โอปตามที่พิจิกาชอบเรียก“ให้พ่อขับรถให้ไหมลูก” ปองพลที่พึ่งเสร็จจากการซ่อมก๊อกน้ำบนอ่างล้างหน้าในห้องพักที่อยู่ริมสุดเดินมาร่วมวงสนทนากับสองแม่ลูกที่ตอนนี้นั่งคุยกันอยู่บริเวณห้องโถงหน้า“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ปอจะรีบไปรีบกลับ พ่ออยู่ช่วยแม่รับแขกเถอะค่ะ บ่ายนี้จะมีแขกมาพักอีก 2 ห้อง” กัลยณัฏฐ์มักจะไปซื้อพวกของใช้ในตัวจังหวัดสมุทรสาครเพราะใกล้กว่าตัวอำเภออัมพวากัลยณัฏฐ์เลือกซื้อของใช้สำหรับโฮมสเตย์เสร็จจากนั้นก็ชำระเงินแล้วนำของทั้งหมดไปเก็บไว้ในรถ ก่อนที่จะเดินมายังร้านหนังสือที่อยู่อีกมุมหนึ่งของห้าง วันศุกร์หน้าก็จะถึงวันเกิดของพิจิกาแล้ว เด็กสาวที่เธอรักเหมือนน้องสาวพิจิกาเคยเรียนกับเธอตอน ป.6 ซึ่งในตอนนั้นหญิงสาวมีโอกาสไปเป็นนักศึกษาฝึกสอนที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งที่เด็กสาวเรียนอยู่ความที่เป็นเด็กช่างพูดทำให้หญิงสาวสนิทกับเธอกว่านักเรียนคนอื่นๆ แม้จะฝึกสอนเสร็จแล้วแต่ทั้งสองยังติดต่อกันตลอดเพราะบ

บ่ายวันอังคารที่แสนเงียบเหงา พิจิกาไปเรียนส่วนเมษานั้นก็ไปสอนหนังสือปุณณวิชญ์ต้องอยู่บ้านคนเดียวเขาเริ่มชินกับความเงียบในตอนกลางวันแล้วหลังจากที่มาอยู่ที่นี่ได้เกือบสัปดาห์แต่มันเป็นความเงียบสงบที่เขาเองนึกชอบอยู่ในใจพอตกเย็นความเงียบเหงาก็ถูกแทนที่ด้วยด้วยเสียงหัวเราะ และความอบอุ่นเมื่อได้ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากับพี่สาวและหลานสาว ชายหนุ่มกำลังชั่งใจอยู่ว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ตลอดดีหรือไม่ และเขาจะเข้าไปบริษัทแค่สัปดาห์ละ 3 วันก็น่าจะพอแล้วปุณณวิชญ์กำลังนอนอ่านหนังสือที่พึ่งซื้อมาเมื่อวันก่อนอยู่บนเปลไม้ไผ่บริเวณใต้ต้นไม้ข้างๆ บ้านลมพัดเย็นสบายทำให้เขาเริ่มจะไปเฝ้าพระอินท์เต็มทีครืด....ครืด .... เสียงโทรศัพท์ที่เขาวางไว้บนเก้าอี้ไม้ข้างๆ เปลดังขึ้น ปุณณวิชญ์รีบคว้าขึ้นมาก่อนที่มันจะสั่นจนล่วงลงไปยังเบื้องล่าง“อะไรนะครับคุณดา” เขาตะคอกเสียงไปตามสายทันทีที่ฟังเรื่องจากต้นสายจบ มันจะเป็นไปได้ยังไงกันที่ทั้งบริษัทจะไม่มีหุ้นส่วนคนไหนอยู่เลยเพราะไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน คุณดารณีเลขาฯ ของเขาโทร.มาแจ้งว่ามีลูกค้าเข้ามาโวยวายที่บริษัทและต้องการพบผู้บริหาร เธอพยายามติดต่อคนอื่นแล้วแต่

รถสองแถวที่ผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นนักเรียนค่อยๆ จอดอย่างช้าๆ บริเวณหน้าปากซอยที่หน้าร้านขายของชำ นักเรียนต่างทยอยเดินลงมากันเรื่อยๆ ปุณณวิชญ์เคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถอย่างร้อนใจเพราะยังไม่เห็นหลานสาวของเขาเดินลงมา จนกระทั่งรถโดยสารแล่นออกไปเขาไม่เคยมารอรับหลานสาวลงจากรถโดยสารมาก่อนเพราะบ้านอยู่ไม่ไกลจากปากซอยมากนัก แต่วันนี้เขาอยากจะคุยกับเธอเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่ชายหนุ่มก็ไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่นักว่าเด็กสาวจะมากับรถโดยสารคันไหน‘คงไม่ใช่คันนี้’ ชายหนุ่มคิดในใจรถโดยสารผ่านไปแล้วอีก 2 คันพิจิกาก็ยังไม่มากับรถคันไหนเลย จนท้องฟ้าเริ่มจะเปลี่ยนเป็นสีส้ม พระอาทิตย์กำลังจะอำลาของฟ้าสิ้นสุดภารกิจของวันครืด...ครืด....โทรศัพท์ที่วางอยู่บนเบาะนั่งข้างคนขับสั่นอยู่นานก็ไม่ทำให้เจ้าของหันมาสนใจเลยสักนิดเพราะขณะนี้เขากำลังร้อนใจที่หลานสาวยังไม่กลับบ้านทั้งๆ ที่เริ่มจะมืดแล้ว โทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดก็ยังคงสั่นไม่หยุดจนชายหนุ่มต้องเบนสายตามามองเพราะความรำคาญหนูดี คือชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอขนาด 5.8 นิ้วของ ไวเท่าความคิดชายหนุ่มรีบกดรับสายทันที“หนูดี อยู่ไหนทำไมยังไม่กลับบ้านครับ” เขารีบกรอกเสียงไปตา

บรรยากาศการรับประทานอาหารเป็นไปอย่างอบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ไมค์กับอรรถพลผลัดกันเล่าเรื่องการผจญภัยที่ทั้งสองไปตามสถานที่ต่างๆ อย่างสนุกสนาน จนถึงเวลาเป่าเค้ก ดูแล้วเด็กสาวเจ้าของวันเกิดจะมีความสุขเป็นอย่างมาก หลังจากผลัดกันอวยพรกับครบทุกคนพิจิกาก็ตัดเค้กแจกจ่ายจนครบทุกคนและไม่ลืมส่วนของปองพลและปราณีที่ทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้าอยู่ที่โอบรักโฮมเสตย์“หนูดีเอาเค้กไปให้ลุงพลกับน้าณีก่อนนะคะ” เด็กสาวถือจานเค้กทำทีจะเดินออกไปจากรั้วบ้าน“รอด้วยครับหนูดี” อรรถพลรีบวิ่งตาม“ผมจะกลับไปเอาของที่โฮมสเตย์พอดี มาผมช่วยถือ” อรรถพลขันอาสา“น้าไปเป็นเพื่อน” คนหวงหลานสาวรีบเดินตาม“ไม่ต้องหรอกคุณ ใกล้แค่นี้เอง เดี่ยวคุณพลก็พากลับมาเองแหละ”“ผมเป็นห่วงหนูดีนี่ไปกับผู้ชายตามลำพังอย่างนั้น” ปุณณวิชญ์อดเป็นห่วงไม่ได้แม้กัลยณัฏฐ์จะบอกว่าใกล้แค่นี้แต่ชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่ามันใกล้แค่ไหนเพราะเขายังไม่เคยไปที่โอบรักโฮมสเตย์เลยสักครั้ง“อย่าห่วงไปเลยนะคะ คุณพลเค้ามีแฟนอยู่แล้วคงไม่ทำอะไรหนุดีหรอกค่ะ นั่นไงคะแฟนเค้า” เธอชี้ไปที่ชายหนุ่มผมทองที่กำลังนั่งคับกับมาราดของเธอให้ชายหนุ่มได้หายสงสัย“แฟน?” เขาไม่ได้

“เสียงใครกันนะกำลังนินทาแม่” เมษาเดินถือถาดเปลือกส้มโอเชื่อมเข้ามาพอดี“ไม่ได้นินทานะคะ แค่เล่าให้น้าวิชญ์ฟังเฉยๆ” เด็กสาวรีบเดินไปกอดแขนมารดาแล้วยิ้มอย่างประจบ“ถืออะไรมาครับพี่”“เปลือกส้มโอเชื่อมจ๊ะ ลองชิมดูไหม ครั้งนี้รสชาติลงตัวที่สุดแล้ว พี่ว่าจะแพคใส่ถุงแล้วไปฝากขายที่ร้านครูกัลยา”พอพี่สาวพูดถึงชื่อครูกัลยาเขาก็นึกได้ว่าซื้อขนมมาฝากลูกสาวครูกัลยาด้วย“หนูดี น้าวิชญ์ซื้อขนมปังนมสดมาฝากด้วยนะ น้าไม่รู้ว่าจะชอบทานหรือเปล่าเลยซื้อมาหลายกล่อง”“ชอบค่ะ ร้านนี้เพื่อนหนูดีบอกว่าอร่อย แต่ต้องต่อแถวยาวมาก นี่น้าวิชญ์ไปยืนต่อแถวมาเหรอคะ”ชายหนุ่มพยักหน้า“น้าวิชญ์นี่ใจที่สุดเลยค่ะ ใครได้เป็นแฟนนะโชคดีเป็นบ้า” หนูดีแกะกล่องขนมเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย“ถึงกับเป็นบ้า คงไม่มีใครอยากเป็นแฟนน้าแน่” เขาอดที่จะหัวเราะกับคำเปรียบเปรยของหลานสาวไม่ได้“แล้วนี่ซื้อมาเยอะเลย จะทานกันหมดไหม อ้วนกันพอดี” เมษามองกล่องขนมที่ยังวางอยู่อีกหลายกล่อง“เอาไปแบ่งให้พี่โอปสิลูก”“ค่ะแม่ หนูดีก็ว่าจะขอแบ่งไปให้พี่โอปอยู่พอดี เพราะเราคงทานกันไม่หมด น้าวิชญ์จะว่าไหมคะ” เธอหันมาถามคนซื้อ“ได้สิ เมื่อวานบ้านนั้นก็มีน้ำ