ตอนที่ 18 คิดถึงคู่นอน 2/2

ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้เขาเองก็งานยุ่งมากเหมือนกัน เขาคงทนความคิดถึงไม่ไหวไปหาของขวัญตั้งแต่วันแรกที่ห่างกันแล้ว

สุดสัปดาห์นี้กรวิชตั้งใจจะไปหาของขวัญที่บ้านเพราะถ้ารอเธอว่างก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้พบกันอีกจึงหาเรื่องไปเจอเธอสักหน่อย

“ไอ้กรเสาร์นี้ไปกินข้าวบ้าน ผอ กันมั้ยท่านชวน ทุกคนเขาไปกันหมดเหลือแกคนเดียว”ณภัทรถามเพื่อน

“โทษทีว่ะไม่ว่าง มีธุระ”

“ทีธุระอีกละ ช่วงนี้ทำตัวแปลกๆนะมึง ปกติงานแบบนี้คุณกรวิชจะไม่พลาดนะ มีความลับอะไรรึเปล่า”

“ไม่มี กูมีธุระจริงๆ”

“เออๆๆ ไม่ว่างก็ไม่ว่าง หลานสาว ผอ คงคิดถึงมึงแย่เลย”

“เกี่ยวอะไรกับกูวะ”

“ไอ้นี่ ทีอย่างงี้ล่ะทำเป็นโง่ ไม่รู้จริงๆหรอว่าน้องเค้าชอบมึง”

“กูไม่ได้ชอบน้องเค้า”

“มึงนี่จริงๆเลย กูกลับบ้านก่อนนะ อย่ากลับดึกนักล่ะ”

“อืม”

คืนวันศุกร์หลังจากเคลียร์งานเรียบร้อยกรวิช รีบกลับบ้านอาบน้ำแต่งตัวและออกเดินทางไปบ้านของขวัญคืนนั้นเลย เพราะความปากหนักไม่กล้าถามเองเขาจึงให้มีนาแอบถามวันทำงานของของขวัญให้อ้างว่าจะเอาของไปคืนเธอ จึงได้รู้ว่าวันนี้เธอทำงานจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้และหยุดเสาร์อาทิตย์ เดิมทีเขาจะไปหาเธอวันรุ่งขึ้นแต่ทนความคิดถึงไม่ไหวจึงตัดสินใจไปรอที่บ้านเธอตั้งแต่คืนนี้

“นี่ไม่มีเวลาแม้แต่ทำอาหารกินเองเลยหรอ ได้หยุดพักไม่กี่วันยังอุตส่าห์ไปอ่อยผู้ชายถึงที่”กรวิชบ่นของขวัญเมื่อเปิดตู้เย็นแล้วพบว่ามีเพียงน้ำเปล่าและนมเท่านั้น

เขาจัดเรียงผัก ผลไม้ อาหารสด โยเกิร์ตและไอศกรีมที่เธอชอบทานเข้าตู้เย็น เพราะตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะตื่นแต่เช้ามาทำอาหารเช้าไว้ให้เธอ คืนนี้จึงแวะซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนออกมา

หลังจากจัดของเข้าตู้เย็นเรียบร้อยแล้วกรวิชถือโอกาสเดินสำรวจความเรียบร้อยรอบบ้านก่อนจะเดินเข้าห้องนอนของของขวัญและเอาเสื้อผ้าตัวเองจัดเข้าตู้เสื้อผ้าเดียวกันกับเธอ เข้าไปอาบน้ำและออกมานอนบนเตียงนอนหนานุ่ม

“หอมจัง”กรวิชดมกลิ่นหอมอ่อนๆที่ติดอยู่ที่หมอนและนอนหลับไป

เช้าวันต่อมาเขาตื่นแต่เช้าเข้าครัวทำอาหารเช้าไว้รอของขวัญ เมนูสำหรับเช้านี้กรวิชเลือกทำข้าวผัด แกงจืดและไก่ทอด เมื่อเตรียมอาหารเสร็จเขาก้มมองนาฬิกาข้อมือเห็นว่าเป็นเวลาเกือบแปดโมงเช้าซึ่งเป็นเวลาที่ของขวัญกำลังจะเลิกงานเขาจึงรีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

“เอ๊ะ รถใครทำไมถึงจอดอยู่ในบ้าน”ของขวัญแปลกใจที่อยู่ๆมีรถใครก็ไม่รู้จอดอยู่ที่โรงรถบ้านเธอ เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยจึงรีบโทรหาป้าภาคนดูแลบ้านทันที

“ป้าภาคะมีรถใครก็ไม่รู้ค่ะจอดอยู่ในบ้าน ขวัญไม่กล้าเข้าบ้านเลยค่ะกลัวจะไม่ปลอดภัย”

“คุณหมอเข้าไปได้เลยจ้า รถเจ้าของบ้านเขามารอพบคุณหมอค่ะ”

“เจ้าของบ้านมารอพบขวัญหรอคะ”

“ค่ะ ไม่มีใครบุกรุกคุณหมอไม่ต้องกลัวนะคะ”

“อ่อ ค่ะๆ”

เมื่อได้ยินป้าภาพูดดังนั้นของขวัญจึงขับรถเข้าไปจอดในบ้านข้างๆรถของผู้มาเยือน ด้วยความสงสัยหลังลงจากรถของขวัญจึงเดินเข้าไปดูทะเบียนรถของเจ้าของบ้าน

“ทะเบียนนี้มัน…เหมือนทะเบียนรถของกรเลยนี่นา”ของขวัญแปลกใจรีบเดินเข้าบ้าน

“หอมจัง”ทันทีที่ก้าวขาเข้าไปในบ้านกลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูกเธอ

ของขวัญเดินตามกลิ่นหอมเห็นอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะ ไม่ทันที่เธอจะได้สงสัยเสียงของกรวิชดังขึ้นมาจากข้างหลังเธอ

“กลับมาแล้วหรอ ไปอาบน้ำสิจะได้มากินข้าว”

“กร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเจ้าของบ้านที่ป้าภาพูดถึงคือกร”

“อย่าถามเยอะรีบไปอาบน้ำจะได้ลงมากินข้าวเดี๋ยวกับข้าวจะเย็นก่อน อยากรู้อะไรค่อยถามหลังจากกินข้าวเสร็จ”

“กับข้าวพวกนี้กรทำเองหมดเลยหรอ”

“จะไม่ไปอาบใช่มั้ยน้ำ ได้ งั้นทำอย่างอื่นก่อนแล้วกัน”กรวิชเดินเข้ามาใกล้และโน้มหน้าลงจะจูบเธอแต่โดนของขวัญห้ามไว้ก่อน

“อย่าค่ะตัวขวัญสกปรก ขวัญจะไปอาบน้ำแล้ว”พูดจบเธอรีบวิ่งขึ้นชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เธอกำลังเลือกเสื้อผ้าใส่หลังจากพึ่งอาบน้ำเสร็จนั้นสายตาบังเอิญเห็นเสื้อผ้าของผู้ชายแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าเธอด้วย

“อย่าบอกนะว่ามาตั้งแต่เมื่อคืน ก็ว่าทำไมของในห้องน้ำดูเยอะขึ้น”เธอมองเสื้อผ้าเขาไปพูดพึมพำไป

ไม่นานของขวัญเดินลงมาพร้อมเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่และกางเกงขาสั้น ชุดอยู่บ้านสบายๆกลับทำให้กรวิชมองตาค้างได้ เขามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าและกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ พยายามข่มใจตัวเองไว้ว่าให้อดทนอย่าทำอะไรเกินเลยตอนนี้

“กรเป็นอะไรรึเปล่า”ของขวัญถามเขาเมื่อเห็นอยู่ๆเขานิ่งเงียบไป

“ปะ…เปล่า มากินข้าวสิกับข้าวจะเย็นหมดแล้ว”

ของขวัญรู้สึกว่าอาหารเช้ามื้อนี้อร่อยกว่าที่ผ่านมา เพราะคนที่เธอเฝ้ารอมาตลอดเป็นคนลงมือทำให้เธอทานด้วยตัวเอง เธอทานข้าวไปยิ้มไปมองคนตรงข้ามไปอย่างมีความสุข

“ตอนนี้ขวัญถามคำถามกรได้หรือยัง”ของขวัญถามเขาหลังจากทานข้าวเช้าเรียบร้อยแล้วและตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“จะถามอะไรก็ถามมา”

“บ้านหลังนี้กรเป็นเจ้าของใช่มั้ย”

“อืม”

“รู้ตั้งแต่แรกเลยหรอว่าขวัญมาเช่าบ้าน”

“เปล่า รู้ทีหลังตอนแรกรู้แค่ว่าเป็นหมอแค่นั้น”

“แล้วกรมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เมื่อคืน”

“นอนที่ไหน”

“ห้องเธอ”

“คิดถึงหรอถึงได้มาหาขวัญถึงที่เลย”ของขวัญนั่งเท้าคางมองหน้าเขา

กรวิชเมื่อรู้ตัวว่าโดนจับได้ก็หน้าแดงหูแดงอย่างเห็นได้ชัด

“แค่แวะเอาของมาให้”

“ของอะไรหรอ”

“ก็ของที่เธอลืมไว้ที่รีสอร์ตไง”

“ไหนล่ะคะของ”

“ลืมเอามาตอนออกมาสงสัยรีบไปหน่อยเลยลืมหยิบใส่รถ”กรวิชพยายามแถไปเรื่อย

“หรอ ลืมก็ลืมวันหลังขวัญค่อยไปเอาก็ได้ แล้วกรจะกลับตอนไหน”

“หยุดสองวันไม่ใช่หรอ”เขาเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจที่ของขวัญถามแบบนี้

“จะค้างที่นี่?”ของขวัญถามพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขามากขึ้นจนจมูกแทบจะชนกัน

“ไม่ได้?”กรวิชถามเธอกลับบ้าง

“ที่นี่บ้านกรนี่นาขวัญจะว่าอะไรได้”

“หึ รู้ตัวก็ดี”

จุ๊บ

ของขวัญจุ๊บที่ริมฝีปากเขาหนึ่งทีและรีบวิ่งขึ้นบันไดก่อนจะหันมาบอกเขา

“ขวัญไปนอนก่อนนะง่วงมาก”

เมื่อของขวัญเดินลับสายตาไปแล้วกรวิชลูบริมฝีปากหนาตัวเองพลางยิ้มอย่างมีความสุขที่ถูกคนตัวเล็กจุ๊บก่อนจะเดินตามเธอขึ้นห้องนอนไป