บทที่ 17 คิดถึงคู่นอน 1/2 NC

“ชอบมั้ยคะ”

“ซี๊ด ชอบ โอ่ว ขวัญพอแล้วเดี๋ยวเสร็จก่อน”

กรวิชจับของขวัญลุกขึ้นและเริ่มกลืนกินเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า รสรักของกรวิชในค่ำคืนนี้มีทั้งเร่าร้อน ดุดัน หนักหน่วงและอ่อนโยน ไม่ว่ากรวิชจะบอกให้ทำอะไรของขวัญยอมทำตามทุกอย่าง

การกลับมาพบกันครั้งนี้ทั้งคู่ต่างเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทั้งร่างกายและจิตใจ เซ็กส์ในครั้งนี้แตกต่างไปจากที่พวกเขาเคยมีในอดีต ตอนนั้นทั้งคู่ยังเรียนอยู่จะทำอะไรก็ยังไม่ค่อยกล้า และทุกครั้งที่มีอะไรกันกรวิชจะป้องกันตลอดเพราะไม่อยากให้ของขวัญเสื่อมเสียชื่อเสียงหากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา แต่การกลับมามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันครั้งนี้กรวิชไม่คิดจะป้องกันเลยแม้แต่น้อย แม้จะยังไม่รู้ปลายทางว่าจะลงเอยด้วยการได้อยู่ด้วยกันหรือไม่ นั่นเป็นเพราะความโหยหา ความคิดถึงตลอดหลายปีที่ผ่านมาและเขาเองก็ไม่คิดจะปล่อยเธอให้จากไปอีกแต่ก็ยังอยากให้เธอคิดให้ดีก่อนว่าจะสามารถอยู่กับเขาได้มั้ย

“ตั้งแต่เลิกกันกรเคยมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นมั้ย”ของขวัญถามกรวิชขณะที่เธอกำลังนอนซบอกเขาอยู่หลังเสร็จสิ้นภารกิจรักกันไปหลายรอบแล้ว

“ถามทำไม”

“แค่อยากรู้”

“รู้แล้วได้อะไร ถ้าบอกว่าเคยจะโกรธหรอ บอกก่อนเลยนะว่าไม่ง้อ”

“ก็แค่ถามเฉยๆทำไมต้องทำเสียงดุด้วย”ของขวัญพูดเสียงอ่อยเมื่อได้ยินกรวิชพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน

ด้านกรวิชเมื่อเห็นเธอพูดเสียงแผ่วเบาก็รู้ได้ทันทีว่ากำลังน้อยใจอยู่ ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในหัวเขานึกโทษตัวเองเพราะความปากไวไม่รู้จักคิดทำให้เธอรู้สึกไม่ดีอีกจนได้ แต่คนที่เก็บซ่อนความรู้สึกเสียใจมาหลายปีและยังไม่อยากแสดงออกถึงความรู้สึกของตัวเองให้ของขวัญรู้มากนัก ทำได้เพียงบอกเธอสั้นๆ

“ไม่เคย”

คำพูดแค่นี้ทำให้ของขวัญใจชื้นขึ้นมามาก เธอรู้ดีว่าต้องใช้เวลาอีกไม่น้อยกว่าจะทำให้คนข้างๆยอมเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดออกมา แค่คำพูดเพียงเท่านี้ก็ทำให้เธอสบายใจขึ้นว่าตลอดเวลาที่เลิกกันเขายังไม่เคยลืมเธอ

จุ๊บ

มีนาขึ้นไปนอนคร่อมบนตัวเขาและจุ๊บริมฝีปากเขาหนึ่งที

“เดี๋ยวนี้ชอบยั่ว?”

“ชอบยั่วคนนี้”เธอพูดพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มที่แก้มเขาเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกัน”

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันเสียงโทรศัพท์ของของขวัญก็ดังขึ้น

“ใครวะมาขัดจังหวะตอนนี้”กรวิชบ่น

“ฮัลโหล แกมีอะไร ห๊ะ!!ได้ชั้นจะรีบไปเดี๋ยวนี้อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงน่าจะถึง”

“มีอะไร”กรวิชถามของขวัญหลังจากที่เห็นเธอคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เกิดอุบัติเหตุใหญ่ค่ะ ตอนนี้ที่โรงพยาบาลมีคนไข้หนักหลายสิบคนหมอที่โรงพยาบาลมีไม่พอขวัญต้องรีบไปตอนนี้”ของขวัญบอกเขาและรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำทันที

“กรเข้ามาทำไม”ของขวัญถามกรวิชด้วยความสงสัยเพราะอยู่ๆเขาก็เดินตามเธอเข้าห้องน้ำ

“อาบด้วย รีบไม่ใช่หรอเดี๋ยวไปส่งดึกแล้วอันตราย”

“ขอบคุณนะ”

เมื่อทั้งคู่เข้ามาในรถแล้วอยู่ๆกรวิชก็โน้มตัวลงมาหาของขวัญ

“กรจะทำอะไร ขวัญรีบนะวันหลังค่อยทำนะคะ”

“หึ”กรวิชไม่ตอบแต่ยิ้มร้ายและหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มลงปรับเบาะของเธอให้เอนลง

“ในหัวคิดเป็นอยู่เรื่องเดียวยัยหมอร่าน นอนพักผ่อนซะใกล้ถึงเดี๋ยวปลุก”

“บอกดีๆก็ได้ไม่เห็นต้องโน้มหน้ามาใกล้เลย ขวัญก็นึกว่า…”

“นึกว่าจะจูบหรอ”

“อืม”

“หลับตา ถ้าไม่หลับอาจจะทำมากกว่าจูบก็ได้”เขาโน้มหน้าลงไปใกล้เธอมากขึ้นจนปลายจมูกชนกันของขวัญจึงรีบหลับตา

จ๊วบ

กรวิชจูบริมฝีปากเธอหนึ่งทีและขยี้ผมเธอเบาๆก่อนสตาร์ทรถขับออกไป เขาใช้เวลาขับรถเกือบชั่วโมงก็มาถึงโรงพยาบาล

“ขวัญถึงแล้ว”

“ค่ะ ขวัญไปนะรถฝากไว้ก่อนนะเดี๋ยววันหลังขวัญไปเอา”

“เดี๋ยวให้คนเอามาส่ง”

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

จุ๊บ

ของขวัญจุ๊บแก้มเขาหนึ่งทีและรีบเดินตรงเข้าไปในตัวอาคาร ทิ้งให้กรวิชนั่งยิ้มลูบแก้มตัวเองอยู่ในรถ

“ยัยหมอร่าน หึ น่ารักชะมัด”

ของขวัญและทีมแพทย์คนอื่นๆผลัดกันดูแลผู้ป่วยตั้งแต่เมื่อคืนที่เธอมาถึงจนข้ามไปอีกคืน เวลาพักผ่อนที่มีเพียงช่วงสั้นๆทุกคนไม่ได้ไปไหนแต่นอนพักอยู่ที่ห้องพักแพทย์ เวลาทานข้าวแต่ละมื้อก็มีเพียงไม่กี่นาที

“เฮ้อ เหนื่อยจัง”เอมอรที่นั่งพิงหลังของขวัญอยู่ในห้องพักแพทย์ถอนหายใจยาวและบ่นเบาๆ

สองคืนแล้วที่ไม่ได้นอนพักผ่อนกันเต็มอิ่ม

“แกไหวมั้ยกลับไปพักก่อนได้นะ ชั้นยังไหวอยู่เดี๋ยวดูต่อให้ ตอนนี้คนไข้อาการเริ่มคงที่กันแล้ว”

“ไหวสิ ชั้นจะทิ้งเพื่อนได้ยังไง”

“แกกลับไปพักก่อนเถอะ นอนให้เต็มอิ่มแล้วค่อยมาเปลี่ยนชั้น เดี๋ยวจะป่วยกันหมดทั้งหมอทั้งคนไข้”

“ก็ได้ พรุ่งนี้เช้าชั้นมาเปลี่ยน”

เมื่ออาการคนไข้เริ่มคงที่ทีมแพทย์จึงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปพักผ่อน เพื่อให้มีแรงกลับมาดูแลคนไข้ต่อ

เย็นวันนี้ของขวัญพอมีเวลาว่างบ้างจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเห็นข้อความจากกรวิชส่งมาหลายข้อความจึงรีบเปิดอ่านและยิ้มอย่างมีความสุข

เป็นยังไงบ้าง,กินข้าวรึยัง,อย่าลืมพักผ่อนด้วย ข้อความเหล่านี้เขาพิมพ์ถามเธอซ้ำๆทุกวันแม้เธอจะไม่ได้เปิดอ่านเลยเขาก็ยังส่งมา

“ขอบคุณนะที่เป็นห่วง”

ทันทีที่เสียงข้อความจากคนที่เฝ้ารอดังขึ้นกรวิชรีบเปิดอ่านและยิ้มกว้างอย่างดีใจ

“สามวันกว่าจะตอบได้”

“ไอ้นี่บ้าไปแล้วหรือเปล่าวะนั่งยิ้มให้โทรศัพท์”ณภัทรแซวเพื่อน

“ไม่มีอะไรแค่ดูคลิปตลก”

“หรอ ไหนคลิปอะไรขอดูบ้าง”

เมื่อเพื่อนพุ่งเข้าใส่กรวิชรีบปิดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ทันที

“ไม่น่าใช่คลิปตลกแล้วมั้ง หรือว่ามึงแอบคุยกับสาวที่ไหนอยู่”

“ไม่มี กลับบ้านก่อนล่ะค่ำแล้ว”

กรวิชรีบเดินเลี่ยงออกมาและขับรถกลับบ้านเพราะกลัวโดนถามเซ้าซี้จนเผลอหลุดพูดอะไรออกมา

เช้าวันต่อมาถึงเวลาที่ของขวัญได้กลับมาพักผ่อนที่บ้านแล้ว เมื่อเธอเปิดประตูรั้วเข้ามาเห็นรถของตัวเองจอดอยู่จึงโทรหากรวิช

“ฮัลโหล กรให้คนเอารถมาส่งขวัญหรอ”

“อืม”

“ทำไมถึงขับเข้ามาจอดข้างในบ้านได้”

กรวิชลืมคิดข้อนี้ได้แต่เฉไฉบอกเธอไปว่าลูกน้องเขารู้จักกับคนดูแลบ้านเลยให้คุณป้าเปิดประตูให้

“กุญแจรถอยู่กับป้าที่ดูแลบ้านนะ”

“อ่อ โอเค แล้วเสื้อผ้าขวัญล่ะ”

“อยากได้ก็มาเอาเอง”

“ถ้าอย่างนั้นรบกวนฝากไว้ที่บ้านคุณกรวิชก่อนนะคะ วันไหนว่างดิฉันจะไป…เอา…ถึงที่เลยค่ะ”ของขวัญพูดเน้นคำใส่เขา

“หึ ยัยตัวแสบ เจอกันเมื่อไหร่จะเอาให้ยั่วไม่ออกเลยคอยดู”

“จะรอนะคะ ขวัญไปนอนก่อนนะง่วงมาก”

“คิดถึงนะ”กรวิชพูดกับรูปถ่ายเธอในโทรศัพท์หลังจากที่ของขวัญวางสายไปแล้ว