ตอนที่ 25 ผู้หญิงของคุณกร

"เหนื่อยมั้ย"กรวิชที่นอนลูบผมคนรักอยู่ถามของขวัญเมื่อเห็นเธอลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสาย

เพราะบทรักอันร้อนแรงเมื่อคืนทำให้วันนี้จนสิบโมงเช้าแล้วทั้งคู่ยังไม่ยอมลุกออกจากเตียง

"เพลียนิดหน่อย กรตื่นนานแล้วหรอ"

"อืม เดี๋ยวจะเข้าไปโรงแรมสักหน่อยอยากได้อะไรมั้ยเดี๋ยวให้คนเอามาให้"

เพราะวันนี้เป็นวันหยุดกรวิชจึงจัดหนักกับเธอจนเกือบเช้า ด้านของขวัญเองผู้อำนวยการก็ให้หยุดพักผ่อนเสาร์อาทิตย์กลับไปทำงานอีกทีวันจันทร์ ทั้งคู่จึงใช้ชีวิตสบายๆไม่ได้รีบร้อนอะไร

"ขยันจัง"

"เมียกรเป็นถึงคุณหมอ กรก็ต้องหาเงินๆเยอะๆสิเดี๋ยวไม่พอค่าสินสอด"

"คนที่บ้านรวยมากๆอย่างคุณกรวิชไม่ต้องทำงานยังมีเงินใช้สบายๆไปตลอดชีวิต ไม่ต้องเอาขวัญมาอ้างเลย"

"ไม่ได้หรอก ถ้าคุณลุงคุณป้าเรียกสินสอดร้อยล้านกรก็หมดตัวพอดี"

"หมดตัวก็ดีจะได้ไม่ต้องมีสาวๆเข้าหา"

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนคุณภรรยาดูแลไปตลอดชีวิตด้วยครับ"

"ให้แค่ข้าวสามมื้อนะคะ"

"ครับแล้วแต่เมียจะเมตตาเลย ไปแล้ว ขวัญนอนต่อเถอะกรจะไปเคลียร์งานก่อน เดี๋ยวให้คนเอาอาหารมาให้ อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย"

"ไม่ค่ะ"

จุ๊บ

กรวิชจุ๊บหน้าผากเธอไปหนึ่งทีก่อนลุกออกไปอาบน้ำแต่งตัว

เมื่อเขาออกไปแล้วของขวัญนอนมองรอบๆห้องตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความฝัน ภาพที่เธอวาดฝันมาตลอดหลายปีตอนนี้กลายเป็นความจริงแล้ว ขอบคุณนะกรที่ให้โอกาสขวัญอีกครั้ง เธอหยุดมองรูปเขาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงและยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด

"ฮัลโหลน้องมิน"

"พี่ขวัญเป็นยังไงบ้าง มินเป็นห่วงพี่แทบแย่พี่อีริคบอกว่าพี่ขวัญโดนจับตัวไป พี่ขวัญอะไรมั้ย ตอนนี้อยู่ที่ไหน ให้มินไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ยคะ"

ทันทีที่กดรับสายมีนาก็รัวคำถามใส่เธอชุดใหญ่จนคนโดนถามไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี

"มินใจเย็นๆนะ ตอนนี้พี่ปลอดภัยแล้วอยู่ที่บ้านของกร พี่ไม่เป็นอะไร พี่โอเค สบายมาก ความจริงพี่ว่าการโดนลักพาตัวไปครั้งนี้ก็มีข้อดีอยู่นะ"

"ดียังไงคะ"มีนาถามของขวัญด้วยความงง

"ก็ทำให้พี่รู้ใจใครบางคน พี่ว่ามันคุ้มนะ"

"รู้ใจ นี่หมายความว่าพวกพี่กลับไปคบกันแล้วใช่มั้ยคะ"

"ใช่จ้า"

"มินดีใจด้วยนะคะในที่สุดพี่กรก็ยอมใจอ่อนสักที เดี๋ยวมินให้พี่อีริครีบเคลียร์งานจะได้มีเวลาว่างไปเยี่ยมพวกพี่ ถ้างั้นมินไม่กวนแล้วนะคะพี่ขวัญจะได้พักผ่อน"

หลังจากวางสายจากมีนาของขวัญนอนต่ออีกพักหนึ่งก่อนลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เธอมองนาฬิกาเห็นว่าตอนนี้เที่ยงพอดีจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหากรวิช

"กรทานข้าวเที่ยงยัง"

"ยัง"

"จะทานด้วยกันมั้ย"

"ตื่นแล้วหรอทำไมรีบตื่น กรกำลังให้คนเอาอาหารไปส่ง"

"ขวัญไปทานกับกรที่โรงแรมได้มั้ย"

"ไม่เหนื่อยหรอ"

"ไม่ค่ะ"

"โอเค เดี๋ยวกรไปรอรับที่ล็อบบี้"

การมาของของขวัญทำให้พนักงานในโรงแรมต่างให้ความสนใจในตัวเธอเพราะเธอเป็นแขกผู้หญิงคนแรกของบอสที่มาเยือนโรงแรม แถมบอสของพวกเขายังมารอรับเธอด้วยตัวเองอีก เมื่อเธอเห็นพนักงานต่างให้ความสนใจตัวเองเป็นพิเศษก็รู้สึกเกรงรีบเดินตรงไปหากรวิชที่ยืนคุยกับผู้จัดการอยู่

"มาแล้วหรอ หิวมั้ยไปกินข้าวกัน กรให้คนเอาไปไว้ให้ที่ห้องทำงานแล้ว"กรวิชยื่นมือไปโอบรอบเอวคนรักเข้ามาหาตัวเอง

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิงท่านนี้คือ"

"แฟนผมเอง คุณหมอของขวัญ"

"สวัสดีครับคุณหมอของขวัญผมมารุตผู้จัดการโรงแรม ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

"สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

"ไปกินข้าวกันเดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมดก่อน"

กรวิชเดินโอบเอวของขวัญขึ้นลิฟต์ไปห้องทำงานชั้นบนสุดของโรงแรมโดยไม่สนใจสายตาของพนักงานแต่มองทั้งคู่อยู่

"กรเห็นมั้ยว่าคนอื่นมองใหญ่เลย ทำอะไรเหมือนเด็กๆ"ของขวัญบ่นแฟนหนุ่มที่รู้ทั้งรู้ว่าคนมองอยู่ก็ยังทำโอบเธอต่อหน้าทุกคน

"กอดเมียมันผิดตรงไหน ดีไม่จูบโชว์"

"คนทะลึ่ง"เธอทุบอกเขาแก้เขิน แต่กลับโดนเขากอดแน่นกว่าเดิมและยังทำหน้าตายใส่เธออีก

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลงกรวิชดึงของขวัญเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"อื้อ กรจะทำอะไรนี่มันที่ทำงานนะ"

"ไม่ได้หรอก็กรหิว"

"ไม่ได้ไปกินข้าวกลับบ้านค่อยกิน ตามนั้นนะ"ของขวัญบอกเขาและหอมแก้มมัดจำให้เขาหนึ่งทีก่อนจะเดินนำเขาไปนั่งที่โซฟาที่มีอาหารวางเต็มโต๊ะ

ของขวัญมองอาหารในโต๊ะแล้วตาลุกวาวเพราะแต่ละเมนูล้วนเป็นของโปรดเธอทั้งนั้น

"กรจำได้"ของขวัญมองกรวิชน้ำตาซึมด้วยความดีใจเพราะแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเขายังจำทุกอย่างที่เธอชอบได้

"อะไรที่เกี่ยวกับขวัญกรทำได้หมด ไม่เคยลืมและจะไม่มีวันลืม"

ของขวัญโผเข้ากอดเขาแน่นและขอบคุณที่เขาจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอได้

"เด็กดีไม่เอาไม่ร้อง กินข้าวได้แล้ว"กรวิชลูบหัวเธออย่างทะนุถนอมและดึงเธอนั่งลงบนตักตัวเอง

"กรจะให้ขวัญนั่งทานข้าวท่านี้หรอ"

"ใช่ ป้อนกรด้วยมือไม่ว่างกอดเมียอยู่"

"ทีอย่างนี้อ้อนใหญ่เลยนะเมื่อก่อนแม้แต่หน้ายังไม่อยากจะมองขวัญเลย"

"ขอโทษครับ ต่อไปจะมองทั้งตัวมองตลอดชีวิตเลย"เขาบอกเธอพร้อมทั้งจ้องมองเธอทุกสัดส่วนของร่างกายด้วยสายตาหื่นกระหาย จนคนถูกมองอย่างของขวัญหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน

"ว่าไงครับหายงอลยัง"กรวิชเอียงหน้าเอาแก้มถูต้นแขนเธอ ท่าทางเขาตอนนี้ช่างเหมือนแมวน้อยขี้อ้อนจนของขวัญกลั้นไม่อยู่เผลอหัวเราะออกมาเสียงดัง

"คุณกรวิชผู้แข็งแกร่งทำแบบนี้เป็นด้วยหรอ"

"สำหรับผู้หญิงของกรคนนี้คนเดียวกรทำได้ทุกอย่างขอแค่ขวัญมีความสุขก็พอ"

"ขอบคุณนะคะ"

อาหารมื้อนี้ดูเหมือนจะอร่อยเป็นพิเศษเพราะทั้งคู่ทานไปจุ๊บกันไปกว่าจะทานข้าวอิ่มก็กินเวลาร่วมชั่วโมง

"ขวัญจะกลับไปพักผ่อนรอที่บ้านมั้ยกรขอทำงานต่อก่อนเดี๋ยวตามไป"

"อยู่บ้านเฉยๆก็เบื่อขวัญรอกรที่นี่ดีกว่า"

"หรือว่าคุณผู้หญิงอยากจะไปเดินดูโรงแรมรอก็ได้นะครับ พนักงานจะได้ชินถ้าต่อไปคุณผู้หญิงมาตรวจงาน"

"กรพูดอะไรเนี่ย จะให้ขวัญไปเดินวางอำนาจกับพนักงานหรอคะไม่เอาด้วยหรอก"

"เปล่า ต่อไปถ้าเราแต่งงานกันแล้วทุกอย่างของกรก็จะเป็นของขวัญ กรเลยอยากให้ขวัญปรับตัวให้ชินก่อน"

"คนบ้า คำก็แต่งงานสองคำก็แต่งงาน รีบขนาดนั้นก็แต่งวันนี้เลยมั้ยคะ"

"ได้หรอ งั้นกรโอนค่าสินสอดให้คุณลุงคุณป้าก่อนเลย"

"ขวัญประชดค่ะ ขวัญไปเดินเล่นรอนะ"ของขวัญบอกเขาและเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้พ่อคนคลั่งรักอย่างกรวิชนั่งยิ้มกว้างอยู่คนเดียวในห้องทำงาน