ตอนที่ 33 ทบทวนความทรงจำ

“กรมีเรื่องจะถามขวัญหน่อย ได้ไหม”กรวิชถามแฟนสาวขณะที่นั่งดูหนังอยู่ในช่วงสายของอีกวัน

“ได้สิ กรอยากรู้อะไรถามได้เลย”

“ขวัญกับไอ้หมอรุ่นพี่นั่นทำไมถึงเลิกกัน แล้วทำไมเราสองคนถึงกลับมาคบกันได้”

“ขวัญกับพี่รัณเราไม่เคยเป็นแฟนกัน”

“ไม่เคยได้ยังไง ตอนนั้นที่ร้านอาหารกรเห็นมันคุกเข่าขอขวัญเป็นแฟนกับตา”

“นี่กรแอบตามขวัญไปหรอ”

“เปล๊า แค่บังเอิญไปกินข้าวร้านนั้นพอดี”กรวิชตอบแฟนสาวเสียงสูง

“พี่รัณเขาขอขวัญเป็นแฟนจริงๆแต่ขวัญไม่ได้ตอบตกลงเพราะใจอยู่กับคนนี้คนเดียว”เธอพูดพลางจิ้มที่อกเขา ทำให้กรวิชอมยิ้มชอบใจที่เธอไม่ได้รับรักหมอศรัณ

“หลังจากที่เราเลิกกันและแยกย้ายกันไปเรียนต่อ ปีที่แล้วขวัญรู้ว่ากรมาทำงานที่นี่ ประกอบกับมีตำแหน่งว่างพอดีขวัญเลยย้ายมาเพื่อให้ได้เจอกรอีกครั้ง”

“แล้วหลังจากนั้น”กรวิชเลิกคิ้วถามเธอต่อเมื่ออยู่ๆเธอก็ไม่พูดอะไรต่อ

“เราก็ได้ทำงานด้วยกันอีกหลายครั้ง จำได้มั้ยตอนไปค่ายอาสากรเคยไล่ตุ๊กแกในห้องน้ำให้ขวัญด้วย”

กรวิชค่อยๆคิดถามคำบอกเล่าของของขวัญ ภาพเก่าๆค่อยๆผุดขึ้นมาในหัวแต่เขาก็ยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ได้

“จากนั้น”เขาถามเธอต่อ

“ขวัญก็ค่อยๆตามจีบกรอีกครั้ง”

“ขวัญตามจีบกรก่อนหรอ”

“อืม”

“จีบยังไง”

“ก็แค่ใส่ชุดนอนเซ็กซี่ไปยั่วกรนิดหน่อย แค่นี้กรก็เป็นของขวัญแล้ว”

“หืม ยั่วผู้ชายก่อนด้วย ร่านไม่เบานะเราเนี่ย”

“ร่านแต่กับคนนี้แหละค่ะ หลังจากคืนนั้นกรก็ติดใจขวัญ ไม่ว่าขวัญจะไปไหนก็จะตามไปนอนด้วยตลอด”

“ขนาดนั้นเลย”

“ใช่สิ ขวัญเด็ดมากนะจะบอกให้ เมื่อคืนกรก็เห็นแล้วไม่ใช่หรอ”

“เมื่อคืนเห็นไม่ค่อยชัด ขอใหม่อีกรอบได้มั้ย”

กรวิชดึงของขวัญเข้ามากอดและประกบริมฝีปากจูบเธอทันที

“อื้อ กรพอก่อนวันนี้เราต้องไปที่โรงแรมก่อนนะ มีเอกสารหลายอย่างที่ต้องเซ็นขวัญนัดผู้จัดการไว้แล้ว”

“ไปวันหลังได้มั้ย”

“ไม่ได้ถึงเวลานัดแล้วลุกขึ้นเลย”ของขวัญดึงแขนแฟนหนุ่มให้ลุกขึ้นและจับมือพาเขาเดินชมรอบๆโรงแรมครู่หนึ่งก่อนจะพาเขาขึ้นไปบนห้องทำงาน

“บอสสวัสดีครับ บอสเป็นยังไงบ้างครับ”ผู้จัดการโรงแรมที่รออยู่ก่อนแล้วทักทายกรวิช

เขามองหน้าของขวัญเพื่อถามว่าคนนี้คือใครเธอจึงต้องอธิบายให้เขาฟัง

“เอาล่ะ ตอนนี้มีเอกสารกองโตตรงนี้ที่กรต้องเซ็น ลองอ่านดูนะคะว่าคุ้นเคยมั้ย เดี๋ยวขวัญช่วยอีกแรง”ของขวัญดึงแขนเขาไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวโต ส่วนเธอก็ลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆเขา และให้ผู้จัดการออกไปก่อนเพราะต้องใช้เวลาในการตรวจดูเอกสารนานพอสมควร

กรวิชมองโต๊ะทำงานที่มีรูปของตัวเองและแฟนสาวอยู่ก็ยิ้มมุมปากออกมาเพราะไม่ว่าที่ไหนๆก็มีรูปคู่ของพวกเขาอยู่เต็มไปหมด ถึงจะความจำเสื่อมก็ไม่อาจจะลืมหน้าเธอได้ เขานั่งมองรูปถ่ายอยู่ครู่หนึ่งจึงละสายตามาที่กองเอกสาร เขาตั้งใจอ่านเอกสารทั้งหมดก่อนเซ็นโดยมีของขวัญช่วยอ่านและตรวจสอบอีกรอบ

“โอ๊ย หยิกแก้มขวัญทำไม”ของขวัญประท้วงเมื่ออยู่ๆคนข้างๆก็เอามือมาจับแก้มเธออย่างแรงด้วยความมันเขี้ยว

“แฟนกรน่ารัก ช่วยงานสามีเก่งอีกต่างหาก”

“แค่แฟนค่ะ”

“หึ เมื่อคืนยังเรียกผัวขาอยู่เลย”

“กร นี่ไม่ใช่เวลาเล่นนะ อ่านจบหมดแล้วหรอเอกสาร”

“เสร็จแล้ว ขอรางวัลหน่อย”

“เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้”

“นะครับ”

“จะเอาอะไรล่ะคะ”

กรวิชไปตอบแต่ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอและทำปากจู๋ให้เธอจุ๊บ

ของขวัญค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เขาและบรรจงจูบเขาเบาๆ เมื่อเห็นว่าเหยื่อติดกับแล้วกรวิชจึงบดจูบเธออย่างเร่าร้อนอยู่เนิ่นนานโดยไม่ฟังเสียงประท้วงจากของขวัญเลยแม้แต่น้อย

“คนหื่น ที่ทำงานก็ไม่เว้น”

“แค่จูบเองหรือจะให้ทำมากกว่านี้ก็ไม่ติดนะ”

“แต่ขวัญติด เสร็จแล้วใช่มั้ยขวัญจะได้ตามผู้จัดการมาเอาเอกสาร”

“ครับคุณผู้หญิง ดุจริง”

หลังจากเคลียร์งานที่โรงแรมเสร็จของขวัญพากรวิชไปทบทวนความทรงจำที่อุทยานต่อ ระหว่างที่เธอปล่อยให้เขานั่งพูดคุยกับณภัทรที่ห้องทำงาน เธอถือโอกาสออกมาเดินเล่นข้างนอกและบังเอิญเจอกับหัวหน้าอุทยาน

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับพาคุณกรมาหรอครับ”

“ใช่ค่ะ นั่งคุยกับคุณณภัทรอยู่ในห้องทำงานค่ะ”

“อาการเขาเป็นยังไงบ้างครับ”

“ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วค่ะเหลือแค่ภาวะความจำเสื่อมอย่างเดียว”

“แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว ทำงานออกลุยตลอด เจ็บตัวมาก็มากบอกให้ระวังตัวหน่อยก็ไม่ค่อยจะฟัง จนมาเจอคุณเขาถึงได้ใช้ชีวิตระวังขึ้นแต่ก็ยังมาเกิดเรื่องขึ้นจนได้”

“มันเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกค่ะ”

“พวกคุณนี่เหมือนกันจริงๆไม่เคยคิดโทษคนอื่นเลย คุณรู้มั้ยครับว่าตั้งแต่มาทำงานที่นี่เงินเดือนของเขาเขาไม่เคยใช้เลยเขาเอามาแบ่งให้เพื่อนร่วมงานที่เสียสละและเงินเดือนน้อยกว่าเขาทั้งหมด แถมในทุกๆปียังบริจาคเงินก้อนให้อุทยานใช้ในการดูแลรักษาสัตว์ป่าด้วยนะครับ”

“จริงหรอคะ เรื่องนี้ขวัญไม่เคยรู้มาก่อนเลย กรคงอยากช่วยจริงๆคนคนนี้ถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้วก็เป็นแบบนี้แหละค่ะเด็ดขาดแน่วแน่”ทั้งสองคนคุยกันสักพักของขวัญจึงขอตัวกลับเข้าไปหากรวิชในห้องทำงาน

“เป็นยังไงบ้างคะพอจะจำอะไรได้มั้ย”

“มีภาพเลือนรางแต่ยังนึกไม่ออก”

“ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้องเครียดค่อยๆคิดเรายังมีเวลาอีกเยอะไม่ต้องรีบเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

“ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นขวัญขอตัวพากรกลับก่อนนะคะ”

“ครับๆ หายไวๆนะโว้ยไอ้เพื่อนรัก”

“อืม ขอบใจโว้ย”

หลังจากได้มาเดินดูบรรยากาศในที่ทำงานภาพเก่าๆเริ่มฉายเข้ามาให้เขาพอจะนึกอะไรออกบ้าง

“วันนี้เป็นยังไงบ้างพอจะเห็นภาพอะไรบ้างมั้ย”

“ก็มีแวบเข้ามาบ้างแต่ก็ยังปะติดปะต่อเรื่องไม่ได้”เขาตอบเธอตามตรง

“ไม่เป็นไร แค่รู้ว่ามีภาพเข้ามาบ้างก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีแล้ว เหนื่อยยังขวัญพาไปกินของอร่อยดีกว่า”

“กินขวัญแทนได้มั้ย”

“คืนนี้ค่อยกินค่ะ”ของขวัญกระซิบเบาๆข้างหูเขาและขับรถพาเขาไปทานของอร่อย ทั้งยังพาแวะเที่ยวกันอีกหลายที่เพื่อให้เขาได้ผ่อนคลายบ้าง

แต่ดูเหมือนว่าคนที่มีภาวะความจำเสื่อมอย่างเขาจะไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนสักเท่าไหร่ แต่กลับยิ้มแย้มแจ่มใสและดูมีความสุขมากเพราะได้คุณหมอคนสวยดูแลอย่างใกล้ชิด