ตอนที่ 34 ที่เดิมที่คุ้นเคย 1/2

“คืนนี้ไปนอนบ้านขวัญนะ”

“นอนไหนก็ได้ขอแค่มีขวัญอยู่ด้วยก็พอ”

เพราะอยากให้เขาฟื้นความทรงจำได้เร็วๆเธอจึงเลือกที่จะพาเขาไปสถานที่ที่เคยไปให้ได้มากที่สุดและคืนนั้นของขวัญก็ทำตามสัญญาปล่อยให้เขาได้กินเธออย่างสมใจ

เช้าวันต่อมากรวิชที่ตื่นก่อนนอนเท้าคางมองคนรักและเอามือข้างหนึ่งเขี่ยผมที่ปิดบังใบหน้าเธออยู่ออกพลางลูบไล้แก้มขาวเนียนของเธออย่างทะนุถนอม ภาพของเขาและเธอในช่วงเวลาที่มีความสุขด้วยกันเริ่มกลับมา เขาอยากทำเหมือนที่เคยทำจึงลุกออกจากที่นอนไปจ่ายตลาดเพื่อทำอาหารเช้าให้คนรักทาน

ของขวัญที่นอนหลับด้วยความเพลียจากศึกรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เธอควานหาคนตัวโตข้างกายที่นอนกอดเธอทั้งคืนจนทั่วเตียงก็ไม่พบจึงรีบลุกขึ้นเดินตามหาเขา พอลงมาถึงชั้นล่างของขวัญได้กลิ่นหอมของอาหารโชยออกมาจากห้องครัวจึงเดินตามกลิ่นหอมไปเห็นกรวิชกำลังง่วนกับการทำอาหารอยู่

“หอมจัง”เธอเดินไปโอบกอดเขาจากด้านหลัง

“ตื่นแล้วหรอ หิวหรือยัง”

“หิวแล้วแต่ขวัญยังไม่ได้อาบน้ำเลย รีบตามหาคนนึกว่าหายไปไหนที่แท้ก็ทำอาหารอยู่ข้างล่างนี่เอง”

“เป็นห่วงหรอ”

“อื้อ ห่วงมากรักมากด้วย”

“ปากหวานจัง จะกินข้าวเลยมั้ยหรือจะไปอาบน้ำก่อน”

“อาบน้ำก่อน กรรอขวัญแป๊บเดียวนะเดี๋ยวขวัญมา”พูดจบของขวัญก็รีบวิ่งขึ้นข้างบนเพื่ออาบน้ำอย่างไว

“วันนี้จะพาผมไปไหนครับคุณหมอ”กรวิชถามของขวัญหลังทั้งคู่ทานข้าวเช้าเรียบร้อยแล้ว

“อืม คนไข้อยากไปที่ไหนเป็นพิเศษมั้ยคะ”

“อยากอยู่กับคุณหมอที่บ้านได้มั้ยครับ”

“ได้สิคะ”

“งั้นหาหนังดูกัน”

วันนั้นทั้งวันทั้งคู่ไม่ได้ออกไปไหนพักผ่อนอยู่ที่บ้านทั้งวัน เพราะกรวิชเห็นว่าช่วงนี้ของขวัญแทบไม่ได้พักผ่อน เธอมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของเขาจนไม่มีเวลาพักผ่อนของตัวเอง วันนี้เขาจึงอยากให้เธอได้พักอย่างเต็มที่ และก็เป็นตามที่เขาคิดไว้จริงๆเพราะดูหนังได้ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป

“ขอบคุณนะที่ทำทุกอย่างเพื่อกรขนาดนี้”กรวิชจุมพิตที่หน้าผากของคนรักเบาๆและกระชับกอดเธอเอาไว้ในอ้อมอก

แม้ตอนนี้ความทรงจำเขาจะยังกลับมาไม่หมดแต่สิ่งดีๆที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอในช่วงที่ผ่านมากรวิชเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้มากแล้ว ถือว่าความทรงจำเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่เขายังไม่อยากบอกเธอเพราะอยากจำเรื่องราวให้ได้มากขึ้นกว่านี้ก่อน

ช่วงสองสามวันนี้ทั้งคู่ใช้ชีวิตที่บ้านของกรวิชเป็นส่วนใหญ่เพราะเขาต้องเซ็นเอกสารที่โรงแรมเกือบทุกวัน มีออกไปข้างนอกบ้างแต่ก็ไม่บ่อยเหมือนวันแรกๆ ตอนนี้ความทรงจำของกรวิชกลับมาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วเขาจึงอยากพาของขวัญไปที่ที่หนึ่งที่เป็นอีกหนึ่งความทรงจำของพวกเขา

“เย็นนี้เราออกไปข้างนอกกันนะ”

“ได้ กรอยากไปไหน”

“ไม่บอกคืนนี้กรจะเป็นคนพาขวัญไปเอง”

“โอเค๊ ตามใจคุณผู้ชายเลยค่ะ”

กรวิชอาศัยจังหวะช่วงที่ของขวัญปลีกตัวไปทำอย่างอื่นเตรียมการบางอย่างสำหรับคืนนี้

“ขวัญครับกรไปโรงแรมแป๊บนึงนะ”

“ให้ขวัญไปเป็นเพื่อนมั้ย”

“ไม่เป็นไรวันนี้ขวัญพักผ่อนที่บ้านนะเหนื่อยมาหลายวันแล้ว กรเริ่มคุ้นเคยแล้วไปคนเดียวได้”

“เอางั้นก็ได้ค่ะ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“บอสครับมีคนมาขอพบครับ”ผู้จัดการโรงแรมเคาะประตูบอกกรวิชเมื่อคนที่เขานัดไว้มาถึงแล้ว

“เชิญ เข้ามาได้เลย”

“คุณกรสวัสดีครับ”

“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับ”กรวิชเชิญเจ้าของร้านเพชรนั่ง

วันนี้เขานัดเจ้าของร้านเพชรให้เอาแหวนมาให้ดู เขาใช้เวลาเลือกสักพักก็ได้วงที่ถูกใจและเหมาะกับคนตัวเล็กที่รออยู่ที่บ้าน

คืนนี้เขาตั้งใจจะบอกข่าวดีกับของขวัญเรื่องความทรงจำที่กลับมาเกือบทั้งหมดแล้ว และอยากทำบางสิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดในตอนนี้

“ขอบคุณนะครับที่เอาแหวนมาให้เลือกถึงที่เลย”

“สำหรับคุณกรทางร้านเราเต็มใจครับ”

จากนั้นกรวิชออกไปจัดเตรียมข้าวของในรถเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับค่ำคืนนี้

“เราจะไปไหนกันหรอคะ”ของขวัญถามกรวิชขณะที่รถกำลังเคลื่อนออกจากบ้านในช่วงเย็น

“ถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เองครับ”

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาในลานกว้างซึ่งเป็นที่เดียวกันกับที่กรวิชเคยพาของขวัญมาก่อนหน้านี้ของขวัญถึงกับหันไปมองคนรักด้วยความแปลกใจ

“ทำไมกรถึงพาขวัญมาที่นี่ กรเคยมาหรอ”

“เคยสิ กรเคยมาเที่ยวกับเพื่อน สวยมั้ย กรคิดแล้วว่าขวัญต้องชอบแน่ๆ”

“สวยค่ะ”ของขวัญตอบเขาด้วยเสียงแผ่วเบารอยยิ้มที่เคยมีก่อนหน้านี้จางลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอแอบหวังว่าที่เขาพามาที่นี่เพราะจำได้แล้วว่าพวกเขาเคยมีความสุขร่วมกัน

กรวิชเมื่อเห็นแววตาที่ดูหม่นลงของแฟนสาวก็แอบสงสารแต่พยายามทำใจแข็งยังไม่บอกความจริงกับเธอ เขาให้เธอรออยู่บนรถส่วนตัวเองก็ลงไปกางเต็นท์และจัดแจงอาหารสำหรับดินเนอร์ค่ำคืนนี้

“เชิญครับคุณผู้หญิง”

แม้เขาจะบอกว่าเคยมาที่นี่กับเพื่อนแต่การจัดวางของทุกอย่างช่างเหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด

“กรนี่มัน…”

“มื้อค่ำของเราไงครับ นั่งลงเร็วเดี๋ยวกรป้อน”

กรวิชดึงของขวัญมานั่งลงบนตักและค่อยๆป้อนอาหารให้เธอ แม้จะสงสัยอยู่ไม่น้อยที่เขาทำทุกอย่างเหมือนวันนั้นไม่มีผิดแต่ของขวัญก็ทำได้เพียงเก็บความสงสัยไว้ในใจ

“อร่อยมั้ย”

“อื้ม อร่อย กรก็ทานบ้างสิมาขวัญป้อน”

ทั้งคู่ผลัดกันป้อนอาหารให้กันคนละคำจนอิ่ม

“ขวัญช่วยหยิบของในเสื้อคลุมให้กรหน่อยสิ”

“นี่มันอะไรกันคะ”ของขวัญถามกรวิชด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นกล่องกำมะหยี่สีแดง

กรวิชหยิบกล่องมาเปิดและยื่นให้คนบนตักดูแหวนเพชรเม็ดใหญ่ ของขวัญทั้งสับสนและแปลกใจมากที่เขาทำแบบนี้

“กร”

“กรรักขวัญมากนะวันนี้กรมีข่าวดีจะบอก ความทรงจำของกรกลับมาแล้วนะ เรื่องราวทุกอย่างของเรากรจำได้ทั้งหมดแล้ว และอีกเรื่องที่อยากบอกในวันนี้คือกรอยากเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของขวัญ แต่งงานกับกรนะครับ”

“กร”ของขวัญพยักหน้ารับและยื่นมือไปให้เขาสวมแหวนให้และปล่อยโฮออกมา

“ไม่ร้องนะครับคนดี”กรวิชจุมพิตที่หน้าผากของเธอและกอดปลอบเธออย่างอ่อนโยน

“ขวัญกลัวมากเลยรู้มั้ย กลัวว่ากรจะลืมขวัญ ขวัญรักและเป็นห่วงกรมากนะ”

“โอ๋ ไม่ร้องแล้วนะกรรู้ว่าขวัญทำทุกอย่างเพื่อกร ขอบคุณมากนะที่อดทนและขอบคุณที่กลับมาหากรนะ ต่อไปนี้ให้กรเป็นฝ่ายดูแลขวัญบ้าง อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปจนแก่นะครับคนดี”

“ค่ะ”