10

หลังจากที่ท่านนายพลเวินรู้ว่าเหยาเหยาเลือกที่จะถอยห่างจากซ่งเฉวียนเพื่อให้ลูกสาวตัวจริงของท่านได้หมั้นหมายกับซ่งเฉวียน ท่าทีของท่านที่มีต่อเหยาเหยาก็อ่อนโยนมากขึ้น

แม้แต่คุณปู่เวินที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ท่านแยกบ้านอยู่กับคุณย่าเวินตั้งแต่ที่ทราบข่าวว่ามีลูกนอกสมรสเวินอวิ๋นซี พอรู้ข่าวจากลูกชายคนโตก็รีบให้คนเอาเงินมาให้เพื่อเป็นการปลอบขวัญ จริงๆ แค่ต้องการจะเตือนเธอเท่านั้น ว่าถ้าทำให้ตระกูลเวินพอใจ พวกเขาก็ไม่มีทางให้เธอลำบาก

“คุณหนู แบบนี้จะดีเหรอคะ” เหมยฮวา พี่เลี้ยงที่เป็นเหมือนแม่คนที่สองของเธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พอรู้ว่าเธอยอมถอยให้เวินฉีฉี

หญิงสาวมองเงินหนึ่งหมื่นหยวนตรงหน้าแล้วก็ยกยิ้ม “ช่วงนี้กำลังต้องการใช้เงินพอดี เหมยฮวาไปเอาสมุดบัญชีมาให้ดูหน่อยตอนนี้มีเงินเท่าไหร่แล้ว” สบายจนเคยตัว ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองมีเงินเก็บที่อยู่ในชื่อของตัวเองมีเท่าไหร่

แต่พอเหมยฮวาหยิบมาให้ดูถึงกับกุมขมับ เพราะเงินในบัญชีของเธอมีแค่หนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น ถึงตระกูลเวินจะเป็นตระกูลผู้ดีเก่า แต่เงินเดือนทหารจะได้เยอะเท่าไหร่กัน อีกอย่างได้เงินมาเธอก็ถลุงหมดไปกับซื้อของฟุ่มเฟือย ไม่เคยเก็บเงินเลยสักครั้ง

“น้อยขนาดนี้เลยเหรอ” หญิงสาวอุทานออกมาเบาๆ

“ก่อนหน้านี้เหมยฮวาเคยเตือนคุณหนูหลายครั้งว่าให้เก็บเงินในบัญชีไว้บ้าง แต่คุณหนูก็ไม่ยอม ยังให้คุณนายรองยืมไปตั้งเยอะ จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้คืนมาเลย”

หญิงสาวนั่งนึก ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ จำได้ว่าอาสะใภ้รองเคยเอ่ยปากบอกว่าอยากจะซื้อตึกเปิดร้าน ส่งลูกชายไปเรียนเมืองนอกแต่ทุนไม่พอ ด้วยความที่รักน้องชายมาก เลยเสนอให้อีกฝ่ายยืมเงินเอง จนถึงตอนนี้ร้านเสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เปิด เงินก็ยังไม่ได้คืน

“ต้องไปถามอาสะใภ้หน่อยแล้วว่าร้านเสื้อผ้ากิจการไปถึงไหนแล้ว” พูดจบหญิงสาวก็เดินออกจากห้องไปทันที

ทางด้านอาสะใภ้รองที่กำลังนั่งให้คนงานนวดขาให้ ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะถูกหลานสาวมาทวงหนี้ เจ้าตัวลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเอาเงินมาจากเวินเหยาเหยาเท่าไหร่

“หาตั้งนาน ที่แท้อาสะใภ้ก็มายอู่ที่นี่เอง” หญิสาวพูดพร้อมทั้งนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“เหยาเหยามีเรื่องอะไรเหรอ” ตั้งแต่ที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นตัวปลอม ท่านก็ไม่ค่อยอยากจะสุงสิงด้วยเท่าไหร่ ต่อให้ที่ผ่านมาจะมีน้ำใจไมตรีให้กันก็เถอะ

“ก็ไม่มีเรื่องอะไรมากหรอกค่ะ แต่ช่วงนี้แม่ขอดูบัญชีแล้วเห็นเงินว่าเงินหายไปจากบัญชีห้าหมื่นหยวน ฉันนั่งนึกตั้งนานว่าเงินหายไปไหน แต่มานึกอีกทีจำได้ว่าเคยให้อาสะใภ้รองไปทำทุนเปิดร้าน ไม่ทราบว่าตอนนี้กิจการเป็นยังไงบ้างเหรอคะ”

“ออกไปก่อน” อาสะใภ้รองถึงกับไล่คนใช้ออกไป ทั้งยังมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องนี้จะไม่พูดถึงอีก มีเมื่อไหร่ค่อยคืน”

เหยาเหยาถึงกับตกใจกับคำพูดเห็นแก่ตัวของอีกฝ่าย “ฉันเองก็ไม่อะไรหรอกค่ะ เกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะว่าแม่ถาม”

“เหยาเหยาได้บอกพี่สะใภ้ไปหรือเปล่าว่าเอามาให้อาสะใภ้” อาสะใภ้รองรีบเปลี่ยนท่าที

“ครั้งนี้ฉันยังไม่ได้บอก แต่ยังไงก็ต้องมีคำตอบให้ท่านไม่ใช่เหรอคะ”

“เด็กดีจ๊ะ ตอนนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี ร้านเสื้อผ้าอาก็แค่ประคับประคองพอไปรอดเท่านั้น ช่วงนี้ก็เร่งเก็บเงินให้ตี้ตีของเธออยู่ อีกไม่กี่เดือนเขาก็จะไปเรียนต่อที่เมืองนอกแล้ว หวังว่าหลานสาวคนดีจะเข้าใจ”

อาสะใภ้รองขึ้นชื่อเรื่องปากหวานเป็นที่สุด ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะใจอ่อนยอมเชื่อไปแล้ว

“อาสะใภ้ ฉันเองก็จนใจ ไม่สู้ให้ฉันบอกความจริงกับแม่ไปเลยดีไหมคะ”

“อย่านะ” อาสะใภ้รองรีบพูดเสียงดังขึ้นมาทันที “เอาไว้อาจะหาทางเอามาคืนเอง”

“เมื่อไหร่ละคะ” เหยาเหยาถามจี้ รู้ทันคนตรงหน้าว่าแค่รับปากส่งๆ ไปเท่านั้น

“เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ อย่าบีบบังคับกันหน่อยเลย” ไม้อ่อนไม่ได้ผล เลยเริ่มที่จะใช้ไม้แข็ง

“ได้ ถ้าเกิดพรุ่งนี้เรียกถามอีกฉันก็คงได้แต่ตอบไปตามตรงแล้ว”

“พรุ่งนี้ แล้วฉันจะไปหาที่ไหนทันตั้งห้าหมื่น” เงินที่ได้มาเธอหมดไปกับการซื้อตำแหน่งให้สามีแล้ว เพื่อที่จะได้ให้สามียืนเคียงข้างพี่ชายที่เป็นถึงผู้บัญชาการเมืองเป่ย แต่สามีเธอทั้งที่เป็นน้องชายแท้ๆ กลับเป็นได้แค่ผู้หมวด คนเป็นภรรยาอย่างเธอจะทนได้ยังไง

“เอาแบบนี้ดีไหมคะ ฉันจำได้ว่าอาสะใภ้รองมีตึกพาณิชย์อยู่แถวๆ เถาหยวน ยกให้ฉันแทนดีไหม ถึงราคาจะไม่เท่าเงินที่ยืมไป แต่ก็พอเอามาเป็นข้ออ้างกับแม่ได้”

“ไม่มีทาง” อาสะใภ้รองรีบส่ายหน้า ใครบอกว่าตึกนั้นราคาไม่เท่าไหร่ หลายปีก่อนเธอซื้อต่อมาก็ห้าหมื่นหยวนแล้ว ผ่านมาตั้งหลายปีราคาที่ดินต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นอาสะใภ้ก็ค่อยๆ คิดไปแล้วกันค่ะว่าจะทำยังไง บอกตามตรงว่าฉันเองก็จนปัญญาแล้วเหมือนกัน”

เธอมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าหล่อนไม่มีเงินมาคืนแน่ เพราะเงินแทบจะทั้งหมดเก็บเอาไว้ให้ถิงโจวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อนหน้าตาของบ้านรองทั้งนั้น แต่จะยอมให้เรื่องที่ยืมเงินหลานสาวแดงขึ้นมาก็ไม่ได้ เพราะถ้าหากเรื่องรู้ไปถึงหูอารอง แน่นอนว่าหล่อนจะต้องถูกซ้อมปางตาย

เช้าวันถัดมาโฉนดของตึกก็มาอยู่ตรงหน้า แต่แค่นี้ยังไม่พอ เธอให้อาสะใภ้รองไปโอนเป็นชื่อของเธอในวันนั้นเลย และด้วยเป็นคนตระกูลเวินทำให้ไม่ต้องรอเอกสารนาน แค่ชั่วโมงเดียวโฉนดก็สามารถเปลี่ยนมาเป็นชื่อของเธอได้ หลังจากนี้เธอก็สามารถใช้ตึกนี้เปิดเป็นร้านขายเสื้อผ้า พร้อมทั้งอ้างว่าปล่อยให้คนเช่า โดยหาผู้จัดการร้านมาบังหน้า แล้วตัวเองก็คอยควบคุมอยู่เบื้องหลังแทน

จัดการเรื่องร้านเสร็จ เหยาเหยาก็เดินทางไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่เขตนอกเมือง ซึ่งก็คือบ้านครอบครัวแท้ๆ ของเธออาศัยอยู่

“นั่นใครเหรอ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเปิดประตูออกมาดู แต่แล้วก็ต้องชะงักกับภาพที่เห็นตรงหน้า แม้ว่าจะไม่มีการแนะนำตัวใดๆ แต่เธอก็รู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าคือลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองที่ไม่ยอมให้ตนพบหน้าเลยสักครั้งตั้งแต่ที่เรื่องแดงขึ้น

“ใครมาเหรอแม่” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งตามมาติดๆ “ต้าเจี๋ย”

เหยาเหยาเดินเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ ผู้หญิงที่เป็นแม่แท้ๆ ของเธอรีบไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเก้าอี้ ทั้งยังหาผ้าสะอาดมาปูทับอีกทีเพื่อให้เธอนั่ง น้องสาวแท้ๆ ของเธอเองก็รีบไปชงชามาให้ ทุกคนต่างกระตือรือร้นในการต้อนรับเธอครั้งนี้ แต่หญิงสาวกลับเบือนหน้าหนี ทำเหมือนมองไม่เห็น

บ้านสวี ไม่ได้เป็นเหมือนครอบครัวละครน้ำเน่าในนิยายทั่วๆ ไป ที่พอรู้ว่าลูกสาวถูกสลับตัวแล้วไปขูดรีดเอาเงินกับคนรวย พวกเขาอยู่อย่างเจียมตัว ไม่เคยไปวุ่นวายให้เธอต้องลำบากใจแม้เพียงครั้งเดียว

แต่ที่เธอมาในครั้งนี้ เพราะรู้ดีถึงฝีมือการตัดเย็บของอีกฝ่าย ในเมื่อคนอื่นดูถูกว่าเธอเป็นคนแย่งวาสนาคนอื่น เธอก็จะสร้างวาสนาของตัวเองขึ้นมา เธอจะหาปลามาให้ แต่จะสอนวิธีหาปลาแก่พวกเขา

บางคนมีความสามารถแต่ไร้ซึ่งเงินทุน บ้านสวีเองก็เช่นเดียวกัน พวกเขามีความสามารถในการตัดเย็บที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ฉะนั้นเธอจะใช้ความสามารถนี้สร้างชื่อเสียงของต้นกำเนิดตัวเองขึ้นมา ให้มีหน้ามีตาทัดเทียมคนเหล่านั้นให้ได้