9

เมษายน 1980

เสียงลือหนาหูเรื่องคุณหนูเวินตัวจริงกลับเข้าตระกูล ก่อนหน้านี้มีการปิดข่าว แต่เพราะตระกูลซ่งต้องการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว ทำให้เกิดการกระพือข่าวขึ้นมาอีกครั้ง

“ทำยังไงดีคะคุณแม่ คืนก่อนฉันไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณนายเผยมา มีข่าวซุบซิบเรื่องเหยาเหยาไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตัวจริง” อาสะใภ้รองเหลือบไปมองเหยาเหยาที่กำลังกินมื้อเช้าอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ข่าวลือก็คือข่าวลือ แค่พวกเราไม่ยอมรับเสียอย่างพวกนั้นจะทำอะไรได้” คุณย่าเวินไม่สนใจ เรื่องความผิดพลาดครั้งใหญ่นี้แน่นอนว่าจะปล่อยให้หลุดออกไปไม่ได้ เพราะลูกชายคนโตเป็นถึงผู้บัญชาการสูงสุดของเมืองเป่ย เกิดข่าวนี้รั่วไหลออกไป คนข้างนอกจะมองลูกชายที่น่าเคารพของท่านว่ายังไง

“ถ้ามันเป็นแค่ข่าวลือก็ดีอยู่หรอกค่ะ ถ้าไม่มีคนเห็นฉีฉีพาพี่สะใภ้ใหญ่ไปโรงพยาบาลพร้อมกับซ่งเฉวียนก่อน” อาสะใภ้รองพูดขึ้นอีก

“มีเรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอ” คุณย่าเวินถามเสียงเข้ม

เวินฉีฉีที่นั่งกินอาหารเช้าอยู่ถึงกับทำตะเกียบหลุดมือ เพราะเกิดเรื่องนี้ขึ้นจริง แต่ที่เธอทำเพียงเพราะต้องการแสดงความกตัญญู ทั้งยังสงสารผู้เป็นแม่ที่นับวันก็ยิ่งถูกละเลย ในฐานะลูกยังไงก็ต้องดูแลบุพการี

“ระ เรื่องนี้” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเตรียมจะตอบ

“เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงค่ะ แต่ฉันบอกกับคุณนายเผยไปแล้วว่าฉีฉีเป็นหลานสาวที่สอบติดวิทยาลัยพยาบาลของเมืองเป่ย เลยมาอาศัยอยู่ที่บ้านของเรา” แม่เวินบอก ท่านไม่คิดว่าคำตอบของตัวเองจะมีช่องโหว่ อีกอย่างทุกคนต่างรู้ว่าตระกูลเวินกับตระกูลซ่งไปมาหาสู่กันตลอด

“นั่นสิครับแม่ ว่าที่ลูกเขยพาแม่ยายไปหาหมอเพื่อแสดงความกตัญญู ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน” อารองออกหน้าแทน

“มันก็ไม่แปลกหรอกค่ะถ้าคนที่ไปด้วยไม่ใช่ฉีฉีแต่เป็นเหยาเหยาเหมือนที่ควรจะเป็น”

เหยาเหยายังคงสนใจโจ๊กของตัวเองตรงหน้าต่อไป แต่แล้วก็รู้สึกถึงสายตาตำหนิของทุกคนที่มองเข้ามา ถ้าเป็นชาติก่อนเธอคงโวยวายไปแล้วว่ากลับมาไม่ทัน แต่ตอนนี้เธอจะไม่โง่ทำผิดเป็นครั้งที่สองแน่

“วันนั้นฉันเองก็อยากพาแม่ไปค่ะ แต่ติดที่มีสอบจนถึงบ่ายสอง โทรมาถามที่บ้านถึงรู้ว่ามีคนพาแม่ไปโรงพยาบาลแล้ว” เธอบอกกับคุณย่าเวิน

“เป็นอย่างนี้นี่เอง ย่าจำได้แล้ววันนั้นจื้อหมิงไปคนไปส่งหลานสินะ” คุณย่าเวินนึกถึงช่วงหลายวันที่ผ่านมา

“ใช่แล้วค่ะ”

“อืม ต่อไปก็ให้ซ่งเฉวียนไปส่ง โตๆ กันแล้วทำนิสัยเป็นเด็กๆ งอนแต่พอดี พี่เขาก็ตามง้อตลอด เดี๋ยวพี่เขาจะถอดใจเอาเสียก่อน”

“ค่ะ” เหยาเหยายิ้มกลับไปด้วยท่าทีว่านอนสอนง่าย

“แต่ฉันกลับไม่คิดแบบนั้นนะคะ ในเมื่อมีคนเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว เราก็ควรจะใช้โอกาสนี้จัดงานเลี้ยงต้อนรับฉีฉีไปเลย เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตไม่ใช่ความผิดของพวกเรา แต่เป็นทางโรงพยาบาลต่างหากที่ต้องรับผิดชอบต่อความผิดพลาดที่เกิดขึ้น” เวินอวิ๋นซีพูดขึ้น เธอไม่พอใจอีกฝ่ายที่มายุ่งกับผู้ชายของตัวเอง

เธออยากจะเห็นหลานสาวตัวปลอมขายหน้า อดใจรอให้ถึงวันนั้นเร็วๆ ไม่ได้ วันที่คุณหนูใหญ่เวินที่เมื่อก่อนมีแต่คนคอยเอาใจ แต่วันนี้กลับไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลเวินเลย จะยังมีคนห้อมล้อมหล่อนอยู่อีกหรือเปล่า

เหยาเหยานึกถึงงานเลี้ยงที่จะถูกจัดขึ้นในอีกสัปดาห์ข้างหน้า เพราะถูกจับได้ว่ามีคุณหนูเวินอีกคน ตระกูลเวินจึงอาศัยจังหวะนี้เปิดตัวเวินฉีฉี ตระกูลซ่งเองก็แสดงท่าทีว่าต้องการให้เวินฉีฉีเป็นสะใภ้รองมากกว่า เพราะยังไงหล่อนก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขตัวจริง

“เหลวไหล ถ้ามีคนรู้ท่านนายพลจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” คุณย่าเวินพูดเสียงดังจนทุกคนต่างนั่งก้มหน้า ทุกย่างก้าวท่านมักจะคำนึงถึงหน้าตาของลูกชายคนโตเสมอ

“คุณแม่คะ ฉันก็ว่าดีเหมือนกันนะคะ อย่างน้อยๆ ฉีฉีก็จะไม่รู้สึกว่าเป็นคนนอก ทั้งที่ความจริงแล้วเป็นสายเลือดแท้ๆ ของพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่” อาสะใภ้รองพูดเสริม

“แม่” เวินถิงโจวสะกิดผู้เป็นแม่ไม่ให้แสดงความเห็นที่ทำร้ายจิตใจของพี่สาว

“อะไร ฉันพูดผิดตรงไหน” อาสะใภ้รองหันไปถลึงตาใส่ลูกชายที่เทิดทูนคนอื่นกว่าแม่ตัวเอง เธอแทบอยากจะไล่ลูกชายให้ยกพานไปขอให้เวินเหยาเหยาเป็นแม่แทนเสียด้วยซ้ำ

“เหยาเหยา หลานคิดว่ายังไง” คุณย่าเวินมองหน้าตาน่าสงสารของเวินฉีฉีแล้วก็ใจอ่อน แต่ยังคงหันไปถามความคิดเห็นของหลานสาวอยู่

“ก็ดีนะคะ เปิดตัวให้รู้กันไปเลยจะได้จบๆ ไป ฉันเองก็ไม่อยากเป็นเงาของใครเหมือนกัน เพราะถ้าเกิดทำตัวไม่ดีขึ้นมาจะได้ไม่ทำให้คนอื่นสับสนว่าใครกันแน่ที่ทำตัวไม่ดี ฉันไม่มีปัญหาค่ะ”

คำตอบของหญิงสาวทำให้คนอื่นผิดคาดไปมาก ทุกคนต่างคิดไปในทิศทางเดียวกันว่าเธอจะต้องโวยวายไม่ยอมให้เปิดเผยความจริงเป็นแน่ แม้แต่เวินฉีฉีที่นั่งก้มหน้ายังต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“เม่ยเมย”

“ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ” พูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องอาหารไป

ช่วงเวลาหลังจากนั้นเหยาเหยาหมกมุ่นอยู่กับการออกแบบเสื้อผ้า อาศัยความจำที่ตัวเองมี นึกถึงชาติก่อนว่าเร็วๆ นี้เสื้อผ้าแบบไหนจะเป็นที่นิยม

เธอกำลังจะเปิดร้านเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง แน่นอนว่าออกหน้าไม่ได้ เนื่องจากว่าตระกูลผู้ดีจะไม่นิยมเป็นพ่อค้าแม่ค้า เพราะเป็นตระกูลทหารมาหลายชั่วคน แม้แต่อารองเองก็เป็นนายทหารยศใหญ่รองจากพ่อของเธอแค่สองขั้นเท่านั้น เรียกได้ว่าอำนาจของตระกูลเวินทางด้านทหารคับเมืองเป่ย

เหยาเหยารู้สึกว่าตัวเองจะออกไปไหนแต่ละครั้งลำบากมาก ถ้ามีรถยนต์ส่วนตัวเป็นของตัวเองคงจะดีไม่น้อย และคนที่มีเงินมากพอที่จะซื้อให้เธอได้ก็คือแม่เวิน เนื่องจากว่าท่านเป็นลูกหลานของคนรวย มีสินเดิมที่เป็นกิจการอยู่ทั่วเมืองเป่ย เงินทองไม่ขาดมือ

“รถยนต์อย่างนั้นเหรอ” แม่เวินลูบศีรษะลูกสาวที่เวลาอยากได้อะไรมักจะเข้ามาอ้อนท่านเหมือนลูกแมวตัวหนึ่ง

“ค่ะ แม่ก็เห็นแล้วเวลาจะไปไหนแต่ละครั้งวุ่นวายมาก อีกอย่างฉันคิดดีแล้วว่าอยากจะถอยห่างจากซ่งเฉวียน”

ซ่งเฉวียนในเมื่อชาติที่คุณไม่เลือกฉัน แล้วทำไมชาตินี้ฉันจะต้องรอให้ถูกปฏิเสธก่อน ไม่สู้ชิ่งปฏิเสธไม่ก่อนเลยจะดีกว่า หญิงสาวได้แต่คิดคนเดียวในใจ

“เหยาเหยา นี่ลูกรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา" แม่เวินหัวใจเต้นแรงเมื่อได้ยินคำตอบ

ก่อนหน้านี้สามีเองก็เร่งถามเอาคำตอบ ว่าเหยาเหยาจะเอายังไง แต่ท่านเองก็เหมือนคนน้ำท่วมปาก พอเห็นหน้าลูกสาวที่เลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ ดื่มนมจากเต้า คำแรกที่ลูกสาวพูดได้ก็คือแม่ แล้วท่านจะใจร้ายลงได้ยังไง ความสับสนระหว่างถูกต้องกับถูกใจมันปนเปกันไปหมด จนล่วงเลยมาถึงวันนี้

“รู้สิคะ ก่อนหน้านี้ฉันยอมรับค่ะว่าตกใจแล้วก็ไม่อยากยอมรับความจริง แต่สุดท้ายแล้วคนเราก็หลีกหนีความจริงไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ ฉันเองก็ไม่ต่างอะไรกับกาฝาก แค่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีก็นับว่าเป็นบุญคุณมากแล้ว ยังจะกล้าไปแย่งวาสนาของตัวจริงได้ยังไง”

“ไอหยา..เหยาเหยาของแม่” แม่เวินกอดลูกสาวแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิด ท่านรีบพยักหน้าตอบตกลงแบบไม่ลังเลเรื่องที่จะซื้อรถคันใหม่เพื่อปลอบใจ

หลังจากได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วเหยาเหยาก็ขอตัว เพราะเธอยังมีเรื่องให้ต้องจัดการอีกเรื่อง นั่นก็คือไปพบกับครอบครัวตัวจริง หลังจากที่เลี่ยงไม่ยอมไปเจอพวกอยู่นาน