LOGINเมื่อตัวจริงกลับมา เธอต้องสูญเสียทุกอย่างแม้แต่คู่หมั้น แต่ขอโทษทีนะ...กลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่คลั่งรักอีกต่อไป
View Moreขอโทษที…นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป
ผู้แต่ง Scince
เวินเหยาเหยา ลูกสาวท่านนายพล คุณหนูผู้เพียบพร้อมทุกอย่างของเมืองเป่ย ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นไข่มุกของตระกูลเวิน เพราะเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านนายพล ทั้งยังเป็นหลานสาวคนโตของรุ่นอีกด้วย
แต่แล้วคุณหนูผู้สูงศักดิ์อย่างเธอ กลับถูกดึงลงมายังจุดต่ำสุดของชีวิตเลยก็ว่าได้ เนื่องจากผู้เป็นแม่ประสบอุบัติเหตุและต้องการเลือดด่วน เธอที่เป็นลูกสาวจะนิ่งดูดายได้อย่างไรกัน
“ขอโทษด้วยนะคะ คือว่าเลือดของคุณหนูเวินไม่เข้ากับคุณนายเวินค่ะ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งออกมาแจ้งผลเลือด
“จะเป็นไปได้ยังไง พวกเขาเป็นแม่ลูกกัน” ท่านนายพล อีกฐานะหนึ่งก็คือพ่อของเวินเหยาเหยาพูดขึ้นเสียงเครียด
“ขอโทษจริงๆค่ะท่าน อาจจะมีอะไรผิดพลาด ทางเราจะตรวจสอบผลเลือดอีกที” เจ้าหน้าที่อีกคนออกมารับหน้าเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของท่านนายพล
ทั่วทั้งเมืองเป่ย มีใครไม่รู้จักผู้บัญชาการคนนี้บ้าง แม้ว่าจะอายุเข้าเลขสี่แล้ว ทว่ากลับยังคงใบหน้าหล่อเหลา ดูดีกว่าผู้ชายที่อายุนอยกว่าหลายๆคนเสียอีก
“พ่อคะ” เวินเหยาเหยารู้สึกสะเทือนใจ
เธอคงไม่คิดมาก่อน ว่าการที่บริจากเลือดเพื่อช่วยผู้เป็นแม่ในครั้งนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองไปตลอดกาล
“ไม่เป็นไรๆ หมอที่นี่เก่งๆทั้งนั้น แม่ของลูกจะต้องไม่เป็นไร” แม้ปากจะปลอบใจลูกสาว แต่ตัวท่านเองก็รู้สึกแย่และกังวลไม่ต่างจากลูกสาวเลยแม้แต่น้อย
ผ่านไปสักพักเจ้าหน้าที่คนเดิมก็กลับมา แต่ครั้งนี้หล่อนไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังพาหมอเจ้าของไข้มาด้วย พร้อมกับผลเลือดที่แสดงว่าเวินเหยาเหยาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเวินเลย ซึ่งเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อยมาก
ทันทีที่ได้ยินหมอบอกผล เวินเหยาเหยายังไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง แม้แต่ท่านนายพลเองก็ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เพียงแต่ต้องยอมจำนนด้วยหลักฐาน
สุดท้ายแล้วจึงเป็นที่มาของการสืบ จนกระทั่งพบความจริงที่ว่า จริงๆแล้วลูกสาวแท้ๆของท่านนายพลกับภรรยาถูกสลับตัว
อาจจะเพราะตอนนั้นมีการก่อจลาจล โรงพยาบาลได้รับผลกระทบ เจ้าหน้าที่จำเป็นต้องเคลื่อนย้ายเด็กแรกเกิดไปยังพื้นที่ปลอดภัย ทำให้เกิดการสลับตัวกันเกิดขึ้น
คุณหนูเหยาเหยามีหรือจะยอมรับความจริงเรื่องนี้ได้ แม้ว่าสุดท้ายแล้วทางตระกูลเวินยืนยันว่ายังไงเธอก็คือคนของตระกูลเวิน แต่พอคุณหนูตัวจริงกลับมา คุณหนูตัวปลอมอย่างเธอก็เริ่มหมดความสำคัญ
เริ่มจากต้องคืนทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอ ส่งคืนให้กับเจ้าของตัวจริง และเพราะถูกเลี้ยงดูแบบตามใจมาตั้งแต่เด็ก เลยแสดงพฤติกรรมไม่น่ารักใส่เวินฉีฉีอยู่บ่อยครั้ง ทำให้คนในบ้านต่างเอือมระอากับนิสัยของเธอ
แม้กระทั่ง ซ่งเฉวียน คุณชายตระกูลใหญ่ที่เป็นคู่หมั้นคู่หมาย เขาก็ยังเลือกที่จะหมั้นกับเวินฉีฉี ด้วยเหตุผลที่ว่าคิดกับเธอแค่น้องสาว เพราะทั้งสองโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก
ที่พึ่งสุดท้ายที่เวินเหยาเหยาเหลืออยู่ สุดท้ายแล้วก็ตกไปเป็นของเวินฉีฉี แล้วเธอจะทนได้อย่างไร ทำสารพัดวิธีเพื่อให้ได้มาซึ่งครอบครอง จนสุดท้ายแล้วถูกมองว่าเป็นตัวร้ายทั้งที่เป็นฝ่ายสูญเสียทุกอย่าง
หญิงสาวจบชีวิตลงด้วยอายุเพียง 22 ปีเท่านั้น หลังจากที่เรียนจบ ซ่งเฉวียนกับเวินฉีฉีก็แต่งงานกัน ส่วนเธอเลือกทางเดินผิด คบเพื่อนเลวพาตัวเองมั่วสุมสิ่งมัวเมาเพื่อให้ลืม สุดท้ายแล้วก็เสพฝิ่นกินขนาดจนเสียชีวิต
แต่สวรรค์เหมือนจะสงสารคนโง่อย่างเธอ ถึงได้ยอมให้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ทว่าก็ไม่ทันอยู่ดี เพราะเธอฟื้นขึ้นมาก็ตอนที่เวินหยวนหยวนถูกพาตัวมาที่บ้านเวินแล้วเรียบร้อย
ชาตินี้ใครจะรักกับใครก็รักไป นางร้ายอย่างเธอขอเลือกทางเดินใหม่ จะไม่คลั่งรักใครอีกต่อไป
มกราคม1989ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล อาการป่วยของหยงจวิ้นเจี๋ยดีขึ้นตามลำดับ แม้ว่าเขายังต้องกายภาพทุกวันและอยู่ในความดูแลของนักกายภาพ คุณย่าหยงกับพ่อหยงก็กลับเซินเจิ้นไปได้สักพักแล้วเสียงถอนหายใจแรงของคนป่วย เขาออกจากโรงพยาบาลได้เกือบเดือนแล้ว อาการป่วยภายนอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แผลถลอกตามตัวตกสะเก็ดและหายเกือบหมดแล้ว จะมีก็แต่ที่หลังที่ได้รับการผ่าตัดถึงสองครั้ง“โถ่เว้ย” เสียงสบถของคนป่วยดังขึ้นวันนี้ก็เหมือนทุกวัน ที่นักกายภาพและพยาบาลส่วนตัวจะมาช่วยเขากายภาพ ฝึกเดิน เพราะตอนนี้เขายังต้องนั่งรถเข็นอยู่ อีกทั้งที่เอวยังต้องใส่ที่ช่วยพยุงหลังเพราะยังมีเหล็กดามหลังอยู่“เกิดอะไรขึ้นคะ” เหยาเหยาที่กำลังจะออกไปตรวจงานเหมือนทุกวัน ได้ยินเสียงสามีก็รีบวิ่งออกมาดู“คะ คุณนาย” พยาบาลสาวเห็นเหยาเหยาเดินเข้ามาก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พวกเธอไม่สามารถทนรับแรงกดดันจากท่านนายพลหนุ่มคนนี้ได้ เขาโหดเกินกว่าที่พวกเขาจะรับไหว“ไปเตรียมยาเถอะ ฉันจัดการเอง”ไม่ใช่ครั้งแรกที่จวิ้นเจี๋ยใส่อารมณ์ และทุกครั้งก็จะเป็นเธอที่เข้ามาช่วยแก้ไขสถานการณ์ แต่ว่าครั้งนี้ต่างออกไป คนป่วยนั่งบนรถเข็น สีหน้าเรียบเฉย ต่า
เมื่อไปถึงโรงพยาบาลทหาร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและบรรยากาศอันตึงเครียดปกคลุมไปทั่วโถงทางเดิน เหยาเหยาเดินตรงไปยังหน้าห้องฉุกเฉินด้วยหัวใจที่บีบคั้นเจ้าหน้าที่ให้เธอเซ็นเอกสารสำหรับการรักษา ทั้งนี้ก็เพื่อหาเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้น เธอจะไม่เรียกร้องหรือเอาผิดกับทางโรงพยาบาล ในใจของเธอตอนนี้ขอแค่แพทย์และพยาบาลรักษาสามีอย่างเต็มที่ก็พอแล้วเหยาเหยานั่งรอหน้าห้องผ่าตัดไม่ยอมเคลื่อนย้ายไปไหน แม้ว่าเถาฮวากับถิงโจวจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอนอนพัก เพราะการผ่าตัดตอนนี้ใช้เวลาไปนานเกือบ 5 ชั่วโมง ตั้งแต่ค่ำจนกระทั่งเกือบเที่ยงคืนก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเสร็จ“เจี๋ย พูดอะไรหน่อยสิครับ” ถิงโจวตาแดงก่ำ มองพี่สาวที่เอาแต่นั่งเหม่อไม่ยอมพูดจา แต่น้ำตากลับไหลอาบสองแก้มไม่หยุด เขาเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ“คุณหนู อย่าเป็นแบบนี้เลยนะคะ พี่ใจจะขาดอยู่แล้ว” เถาฮวาร้องไห้ยิ่งกว่าเจ้านายของเธอเสียอีก เวลาที่คุยกันไม่มีคนอื่น ทั้งสองจะพูดคุยเสมือนเป็นพี่น้องกันไม่มีผิด“….”เหยาเหยาอ้าปาก พยายามเค้นเสียงออกจากลำคอ แต่ก็จนใจที่เธอจุกจนพูดไม่ออก อาการเบื้องต้นที่ทางเจ้าหน้าที่แจ้งให้ทราบนั้นแทบไม่มีหวังว่าสามีจะกลับมาได้ คง
เมษายน 1988ลมฤดูใบไม้ผลิในเมืองหลวงเริ่มพัดเอาความแห้งแล้งออกไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของดอกไม้นานาพันธุ์ แต่ในเรือนสี่ประสานบรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยแผนการใหญ่ที่ร้อนแรงยิ่งกว่า"ประกาศอย่างเป็นทางการมาแล้วเหรอคะ"“อืม” จวิ้นเจี๋ยวางหนังสือพิมพ์รายวันลงบนโต๊ะ พาดหัวข่าวระบุชัดเจนถึงการยกฐานะไหหลำขึ้นเป็นมณฑล และเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอีกด้วยเหยาเหยาได้รับการยืนยันแล้วก็ดวงตาเป็นประกาย "นี่คือขุมทองที่แท้เลยก็ว่าได้นะคะ ได้ยินที่ปรึกษาหลินบอกว่าต่อไปที่นั่นจะเป็นฮาวายแห่งตะวันออก ใครที่มีที่ดินริมหาดได้ก่อน คนนั้นคือผู้ชนะในทศวรรษหน้า"จวิ้นเจี๋ยนิ่งคิด ภรรยาเอ่ยปากออกมาแบบนี้ คงไม่แคล้วต้องไปกว้านที่ที่ดินแถวไหหลำอีกเป็นแน่ เหมือนกับที่หนานซานและเกาะฮ่องกงที่เธอไปมาแล้ว เขารู้ดีว่าการขยับตัวครั้งนี้ต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล และที่สำคัญต้องมีคนที่ไว้ใจได้"ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ ฉันจะถอนเงินปันผลที่ทำกำไรได้ในเซี่ยงไฮ้ และจะโยกเงินส่วนตัวของฉันอีกสมทบเข้าไป" เหยาเหยาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ฉันจะส่งโทรเลขหาคุณพ่อที่เซินเจิ้นก่อน ให้ท่านเป็นธุระล่องใต้ลงไปที่ไหหลำด่วนที่สุด"จ
เวินฉีฉีกับสามีย้ายไปอยู่กับแม่หยางที่บ้าน เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอได้มาเหยียบที่นี่ ซึ่งต้องยอมรับว่าต่างจากที่เธอคิดเอาไว้มาก เนื่องจากว่าก่อนหน้านี้แม่หยางขึ้นชื่อว่าร่ำรวยอันดับต้นๆ ของเมืองเป่ย แต่ใครจะไปคิดว่าท่านจะติดดินได้ขนาดนี้“อยู่ได้หรือเปล่า” แม่หยางถามลูกสาวลูกเขย“คุณตารู้หรือเปล่าว่าแม่อยู่บ้านหลังเล็กแบบนี้” เวินฉีฉีถูกความสบายและสวมบทบาทลูกหลานผู้ดีมาหลายปี ทำให้เธอลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ตัวเองกินอยู่ยังไงต่างจากเฉินอวี้ เขาเป็นคนเซี่ยงไฮ้โดยกำเนิด รสนิยมของเขาเป็นคนสมัยใหม่ แต่เพราะมีลูกค้าหลากหลายอาชีพ เพราะฉะนั้นวิสัยทัศน์เขาจึงกว้างกว่าฉีฉีมากแม้ว่าบ้านหลังนี้จะดูเล็กเมื่อเทียบกับคฤหาสน์ตระกูลเวิน แต่เมื่อเข้ามาข้างในบ้าน ถึงได้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเศรษฐีตัวจริง“ผมอยู่ที่ไหนก็อยู่ได้” ชายหนุ่มรีบพูดเอาใจแม่ยาย“ดี ที่นี่ไม่เลี้ยงคนเกียจคร้าน ต้องทำงานถึงจะมีเงินใช้ มีข้าวกิน โตกันจนอายุปูนนี้แล้วจะอยู่บ้านเฉยๆ เหมือนเมื่อก่อนก็คงไม่ได้แล้ว”“ใครจะให้นายมาอยู่ด้วยไม่ทราบ" เวินฉีฉีถลึงตาใส่เฉินอวี้“ยังต้องรอให้ใครอนุญาตอีกเหรอ” แม่หยางถามกลับลูกสาว ทำเอา





