LOGINเมื่อตัวจริงกลับมา เธอต้องสูญเสียทุกอย่างแม้แต่คู่หมั้น แต่ขอโทษทีนะ...กลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่คลั่งรักอีกต่อไป
View Moreขอโทษที…นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป
ผู้แต่ง Scince
เวินเหยาเหยา ลูกสาวท่านนายพล คุณหนูผู้เพียบพร้อมทุกอย่างของเมืองเป่ย ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นไข่มุกของตระกูลเวิน เพราะเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านนายพล ทั้งยังเป็นหลานสาวคนโตของรุ่นอีกด้วย
แต่แล้วคุณหนูผู้สูงศักดิ์อย่างเธอ กลับถูกดึงลงมายังจุดต่ำสุดของชีวิตเลยก็ว่าได้ เนื่องจากผู้เป็นแม่ประสบอุบัติเหตุและต้องการเลือดด่วน เธอที่เป็นลูกสาวจะนิ่งดูดายได้อย่างไรกัน
“ขอโทษด้วยนะคะ คือว่าเลือดของคุณหนูเวินไม่เข้ากับคุณนายเวินค่ะ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งออกมาแจ้งผลเลือด
“จะเป็นไปได้ยังไง พวกเขาเป็นแม่ลูกกัน” ท่านนายพล อีกฐานะหนึ่งก็คือพ่อของเวินเหยาเหยาพูดขึ้นเสียงเครียด
“ขอโทษจริงๆค่ะท่าน อาจจะมีอะไรผิดพลาด ทางเราจะตรวจสอบผลเลือดอีกที” เจ้าหน้าที่อีกคนออกมารับหน้าเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของท่านนายพล
ทั่วทั้งเมืองเป่ย มีใครไม่รู้จักผู้บัญชาการคนนี้บ้าง แม้ว่าจะอายุเข้าเลขสี่แล้ว ทว่ากลับยังคงใบหน้าหล่อเหลา ดูดีกว่าผู้ชายที่อายุนอยกว่าหลายๆคนเสียอีก
“พ่อคะ” เวินเหยาเหยารู้สึกสะเทือนใจ
เธอคงไม่คิดมาก่อน ว่าการที่บริจากเลือดเพื่อช่วยผู้เป็นแม่ในครั้งนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองไปตลอดกาล
“ไม่เป็นไรๆ หมอที่นี่เก่งๆทั้งนั้น แม่ของลูกจะต้องไม่เป็นไร” แม้ปากจะปลอบใจลูกสาว แต่ตัวท่านเองก็รู้สึกแย่และกังวลไม่ต่างจากลูกสาวเลยแม้แต่น้อย
ผ่านไปสักพักเจ้าหน้าที่คนเดิมก็กลับมา แต่ครั้งนี้หล่อนไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังพาหมอเจ้าของไข้มาด้วย พร้อมกับผลเลือดที่แสดงว่าเวินเหยาเหยาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเวินเลย ซึ่งเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อยมาก
ทันทีที่ได้ยินหมอบอกผล เวินเหยาเหยายังไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง แม้แต่ท่านนายพลเองก็ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เพียงแต่ต้องยอมจำนนด้วยหลักฐาน
สุดท้ายแล้วจึงเป็นที่มาของการสืบ จนกระทั่งพบความจริงที่ว่า จริงๆแล้วลูกสาวแท้ๆของท่านนายพลกับภรรยาถูกสลับตัว
อาจจะเพราะตอนนั้นมีการก่อจลาจล โรงพยาบาลได้รับผลกระทบ เจ้าหน้าที่จำเป็นต้องเคลื่อนย้ายเด็กแรกเกิดไปยังพื้นที่ปลอดภัย ทำให้เกิดการสลับตัวกันเกิดขึ้น
คุณหนูเหยาเหยามีหรือจะยอมรับความจริงเรื่องนี้ได้ แม้ว่าสุดท้ายแล้วทางตระกูลเวินยืนยันว่ายังไงเธอก็คือคนของตระกูลเวิน แต่พอคุณหนูตัวจริงกลับมา คุณหนูตัวปลอมอย่างเธอก็เริ่มหมดความสำคัญ
เริ่มจากต้องคืนทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอ ส่งคืนให้กับเจ้าของตัวจริง และเพราะถูกเลี้ยงดูแบบตามใจมาตั้งแต่เด็ก เลยแสดงพฤติกรรมไม่น่ารักใส่เวินฉีฉีอยู่บ่อยครั้ง ทำให้คนในบ้านต่างเอือมระอากับนิสัยของเธอ
แม้กระทั่ง ซ่งเฉวียน คุณชายตระกูลใหญ่ที่เป็นคู่หมั้นคู่หมาย เขาก็ยังเลือกที่จะหมั้นกับเวินฉีฉี ด้วยเหตุผลที่ว่าคิดกับเธอแค่น้องสาว เพราะทั้งสองโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก
ที่พึ่งสุดท้ายที่เวินเหยาเหยาเหลืออยู่ สุดท้ายแล้วก็ตกไปเป็นของเวินฉีฉี แล้วเธอจะทนได้อย่างไร ทำสารพัดวิธีเพื่อให้ได้มาซึ่งครอบครอง จนสุดท้ายแล้วถูกมองว่าเป็นตัวร้ายทั้งที่เป็นฝ่ายสูญเสียทุกอย่าง
หญิงสาวจบชีวิตลงด้วยอายุเพียง 22 ปีเท่านั้น หลังจากที่เรียนจบ ซ่งเฉวียนกับเวินฉีฉีก็แต่งงานกัน ส่วนเธอเลือกทางเดินผิด คบเพื่อนเลวพาตัวเองมั่วสุมสิ่งมัวเมาเพื่อให้ลืม สุดท้ายแล้วก็เสพฝิ่นกินขนาดจนเสียชีวิต
แต่สวรรค์เหมือนจะสงสารคนโง่อย่างเธอ ถึงได้ยอมให้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ทว่าก็ไม่ทันอยู่ดี เพราะเธอฟื้นขึ้นมาก็ตอนที่เวินหยวนหยวนถูกพาตัวมาที่บ้านเวินแล้วเรียบร้อย
ชาตินี้ใครจะรักกับใครก็รักไป นางร้ายอย่างเธอขอเลือกทางเดินใหม่ จะไม่คลั่งรักใครอีกต่อไป
ทางด้านเวินเหยาเหยาเมื่อเข้าห้องมาแล้วก็ล้มตัวลงนอนกับที่นอน ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะแย่ถึงขนาดไม่ดูแลตัวเอง ช่วงที่ผ่านมาเธอทรมานร่างกายหนักเกินไปจริงๆ“คุณหนูคะ คุณหนูหมิงอี้โทรมาค่ะ” “ว่าไง” เธอกรอกเสียงไปตามสาย ถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายเต็มทน“เหยาเหยา วันนี้เธอโกรธฉันหรือเปล่า ฉันไม่รู้จริงว่าพี่รองจะพาหล่อนมาด้วย ถ้ารู้ว่ามีหล่อนฉันก็คงไม่ไปกินข้าวด้วยหรอก” หมิงอี้รีบโทรมาอธิบาย กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจตัวเองผิด“ใจเย็นๆ ก่อน ฉันไม่ได้พูดสักคำว่าโกรธ อีกอย่างฉันไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดนั้นสักหน่อย”“เธอเป็นมากกว่านั้นอีก” ปลายสายหลุดปากพูด แต่แล้วก็ต้องเอามือปิดปากตัวเองไว้ ด้วยกลัวว่าจะเผลอพูดอะไรไม่เข้าหูอีก“เอาล่ะๆ นั่นมันเหยาเหยาเมื่อก่อน แต่ว่าตอนนี้ฉันเป็นคนใหม่แล้ว วางใจเถอะ ฉันไม่โกรธเธอหรอก”“ถ้างั้นพรุ่งนี้ให้ฉันไปรับเธอเป็นการไถ่โทษนะ ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นฉันไม่สบายใจ” ปลายสายถามอย่างลุ้นๆ“ได้ พรุ่งนี้เจอกัน” แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมช่วงนี้ทุกคนถึงเอาใจแล้วก็เข้าหาเธอแปลกๆ ทั้งที่ชาติที่แล้วทุกคนน่าจะเริ่มตีตัวออกหากเธอแล้วด้วยซ้ำทางด้านซ่งหมิงอี้พอปลายสายวางสายไปแล้วเธอก็วางสาย
ชายหนุ่มวางเธอให้นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ คุณย่าเวินก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย พอเห็นซ่งจือหมิงย้อนกลับมาอีกครั้งกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ก็ต้องร้องตกใจแทนเพราะหลานรักกำลังถูกเขาอุ้มเข้ามา“เกิดอะไรขึ้น” ท่านถามด้วยความตกใจ“นั่นสิคะ จื้อหมิงทำไมถึงได้อุ้มเหยาเหยามาได้ละคะ” เวินอวิ๋นซี ลูกนอกสมรสของคุณปู่เวินเอ่ยถาม เธอไม่ได้เป็นห่วงหลานสาวต่างสายเลือด แค่หวงคู่หมั้นของตัวเองก็เท่านั้น“พูดอะไรของหล่อน” คุณย่าเวินหันไปตำหนิลูกนอกสมรสที่เป็นหนามทิ่มใจท่านอยู่จนถึงทุกวันนี้“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณย่า แค่นั่งไม่ทันระวังแล้วขาพับ จื้อหมิงเกอทำเกินเหตุไปเอง” ความจริงเธออยากจะบอกว่าผู้ชายคนนี้ฉวยโอกาสตอนเธอไม่ทันระวังแล้วก็อุ้มเข้ามาข้างในบ้าน แต่พูดแบบนั้นอาจจะดูจงใจยั่วโมโหอาเล็กของเธอเกินไป“หึ ตามนั้นครับ” ชายหนุ่มยักไหล่ไม่ใส่ใจคำตอบของคนปากดี ทั้งที่ขาแทบไม่มีแรงแต่ปากแรงดีไม่มีตก พูดจาฉะฉานเสียจนอยากจะบีบปากดูว่าข้างในมีอะไร“นั่งลงก่อนเร็วเข้า ไปเอาน้ำหวานมาให้คุณหนูดื่ม” คุณย่าเวินรีบบอกคนใช้“ค่ะคุณท่าน”“ซ้อมเยอะเกินไปหรือเปล่า แล้วนี่ซ่งเฉวียนไปไหน ทำไมถึงไม่เข้ามาส่ง” คุณย่าเวินมองหาสารถีปร
เมื่อถึงมหาวิทยาลัย คนแรกที่วิ่งเข้ามาหาเวินเหยาเหยาก็คือ ซ่งหมิงอี้ ลูกพี่ลูกน้องของซ่งเฉวียน แล้วก็เป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กด้วย“เหยาเหยาในที่สุดเธอก็มาเรียนสักที รู้หรือเปล่าว่าฉันไม่มีคู่ซ้อมเต้นเลยให้ตายเถอะ” หญิงสาววิ่งเข้ามาจับมือของอีกฝ่ายแกว่งไปมาทั้งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ถึงจะรู้ว่าแกล้งทำแต่เธอกลับรู้สึกว่าน่ารัก เพราะในชาติก่อน คนที่จริงใจกับเธอมีซ่งหมิงอี้คนนี้เข้ามาด้วย“เอาล่ะๆ ไม่ใช่ว่าฉันมาแล้วเหรอ เร็วเข้ารีบเข้าห้องเรียนเถอะ ฉันไม่ได้ซ้อมหลายวันคันไม้คันมือจะแย่”สองสาวเดินจับมือกันเข้าไปในห้องเรียน โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ายังมีรถคันหนึ่งจอดดูอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก“คุณชายออกรถเลยไหมครับ” คนรถถามเสียงกล้าๆ กลัว เพราะเห็นเจ้านายกำลังนั่งมองคุณหนูใหญ่เวินไปจนลับสายตา“อืม”ขณะที่กำลังซ้อมเต้นกันอยู่นั้น ซ่งหมิงอี้ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน เพราะเธอซ้อมเต้นแบบไม่หยุดพักมาเกือบ 5 ชั่วโมงแล้ว“ไอหยา..เหยาเหยา เธอเก็บกดมาจากไหน ฉันปวดตัวจะแย่แล้ว” หญิงสาวทนไม่ไหว นั่งลงกับพื้นแล้วใช้กำปั้นทุบขาตัวเองเพื่อคลายความปวดเมื่อย“โทษที พักไปหลายวันอยากยืดเส้นหน่อยน่ะ”“ไม่เอาแล้วไม่เต
เปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ เวินเหยาเหยาไม่สบายขาดเรียนเป็นหลายวัน วันนี้จะเป็นวันแรกที่เธอจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัย“วันนี้แม่โทรบอกให้เฉวียนเกอมารับ อีกเดี๋ยวก็คงมา” ขณะที่เวินเหยาเหยาลงมาชั้นล่างเพื่อที่จะเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย แม่เวินก็ให้แม่บ้านเข็นรถเข็นมาหาลูกสาว“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งก็ได้” หญิงสาวปฏิเสธ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจมากที่จะเฉวียนเก้อเกอจะไปส่งที่มหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว“ถ้าอย่างนั้นให้คนขับรถไปส่งเม่ยเมยก็ได้ค่ะ ฉันจะไปเรียนเอง” เวินฉีฉีที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่พูดขึ้นด้วยความเกรงใจ“ทำไม ฉันนั่งรถคันเดียวกับเธอไม่ได้หรือไง” เหยาเหยาหันไปถามเวินฉีฉี“ไม่ใช่นะ” เวินฉีฉีหน้าเสีย ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมนั่งรถคันเดียวกับเธอไปที่มหาวิทยาลัยหรือยังไงกัน ทำไมวันนี้ถึงจะยอมลดตัวมานั่งคันเดียวกันได้“ก็ดี เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เธอไปกับเขา ฉันจะให้ลุงเหมาไปส่ง” เหยาเหยาชี้ไปที่ซ่งเฉวียนที่กำลังเดินเข้ามาภายในบ้านพอดีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กว่ามาตรฐานไปมาก เนื่องจากได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากครอบครัว คุณชายซ่งเฉวียน ลูก





