All Chapters of ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Chapter 1 - Chapter 6

ขอโทษที…นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไปผู้แต่ง Scinceเวินเหยาเหยา ลูกสาวท่านนายพล คุณหนูผู้เพียบพร้อมทุกอย่างของเมืองเป่ย ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นไข่มุกของตระกูลเวิน เพราะเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านนายพล ทั้งยังเป็นหลานสาวคนโตของรุ่นอีกด้วยแต่แล้วคุณหนูผู้สูงศักดิ์อย่างเธอ กลับถูกดึงลงมายังจุดต่ำสุดของชีวิตเลยก็ว่าได้ เนื่องจากผู้เป็นแม่ประสบอุบัติเหตุและต้องการเลือดด่วน เธอที่เป็นลูกสาวจะนิ่งดูดายได้อย่างไรกัน“ขอโทษด้วยนะคะ คือว่าเลือดของคุณหนูเวินไม่เข้ากับคุณนายเวินค่ะ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งออกมาแจ้งผลเลือด“จะเป็นไปได้ยังไง พวกเขาเป็นแม่ลูกกัน”​ ท่านนายพล อีกฐานะหนึ่งก็คือพ่อของเวินเหยาเหยาพูดขึ้นเสียงเครียด“ขอโทษจริงๆค่ะท่าน อาจจะมีอะไรผิดพลาด ทางเราจะตรวจสอบผลเลือดอีกที” เจ้าหน้าที่อีกคนออกมารับหน้าเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของท่านนายพลทั่วทั้งเมืองเป่ย มีใครไม่รู้จักผู้บัญชาการคนนี้บ้าง แม้ว่าจะอายุเข้าเลขสี่แล้ว ทว่ากลับยังคงใบหน้าหล่อเหลา ดูดีกว่าผู้ชายที่อายุนอยกว่าหลายๆคนเสียอีก“พ่อคะ”​ เวินเหยาเหยารู้สึกสะเทือนใจเธอคงไม่คิดมาก่อน ว่าการที่บริจากเลือดเพื่อช่วยผู้เป็นแม่ใ

เปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ เวินเหยาเหยาไม่สบายขาดเรียนเป็นหลายวัน วันนี้จะเป็นวันแรกที่เธอจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัย“วันนี้แม่โทรบอกให้เฉวียนเกอมารับ อีกเดี๋ยวก็คงมา” ขณะที่เวินเหยาเหยาลงมาชั้นล่างเพื่อที่จะเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย แม่เวินก็ให้แม่บ้านเข็นรถเข็นมาหาลูกสาว“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งก็ได้” หญิงสาวปฏิเสธ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจมากที่จะเฉวียนเก้อเกอจะไปส่งที่มหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว“ถ้าอย่างนั้นให้คนขับรถไปส่งเม่ยเมยก็ได้ค่ะ ฉันจะไปเรียนเอง” เวินฉีฉีที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่พูดขึ้นด้วยความเกรงใจ“ทำไม ฉันนั่งรถคันเดียวกับเธอไม่ได้หรือไง” เหยาเหยาหันไปถามเวินฉีฉี“ไม่ใช่นะ” เวินฉีฉีหน้าเสีย ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมนั่งรถคันเดียวกับเธอไปที่มหาวิทยาลัยหรือยังไงกัน ทำไมวันนี้ถึงจะยอมลดตัวมานั่งคันเดียวกันได้“ก็ดี เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เธอไปกับเขา ฉันจะให้ลุงเหมาไปส่ง” เหยาเหยาชี้ไปที่ซ่งเฉวียนที่กำลังเดินเข้ามาภายในบ้านพอดีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กว่ามาตรฐานไปมาก เนื่องจากได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากครอบครัว คุณชายซ่งเฉวียน ลูก

ชายหนุ่มวางเธอให้นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ คุณย่าเวินก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย พอเห็นซ่งจือหมิงย้อนกลับมาอีกครั้งกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ก็ต้องร้องตกใจแทนเพราะหลานรักกำลังถูกเขาอุ้มเข้ามา“เกิดอะไรขึ้น” ท่านถามด้วยความตกใจ“นั่นสิคะ จื้อหมิงทำไมถึงได้อุ้มเหยาเหยามาได้ละคะ” เวินอวิ๋นซี ลูกนอกสมรสของคุณปู่เวินเอ่ยถาม เธอไม่ได้เป็นห่วงหลานสาวต่างสายเลือด แค่หวงคู่หมั้นของตัวเองก็เท่านั้น“พูดอะไรของหล่อน” คุณย่าเวินหันไปตำหนิลูกนอกสมรสที่เป็นหนามทิ่มใจท่านอยู่จนถึงทุกวันนี้“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณย่า แค่นั่งไม่ทันระวังแล้วขาพับ จื้อหมิงเกอทำเกินเหตุไปเอง” ความจริงเธออยากจะบอกว่าผู้ชายคนนี้ฉวยโอกาสตอนเธอไม่ทันระวังแล้วก็อุ้มเข้ามาข้างในบ้าน แต่พูดแบบนั้นอาจจะดูจงใจยั่วโมโหอาเล็กของเธอเกินไป“หึ ตามนั้นครับ” ชายหนุ่มยักไหล่ไม่ใส่ใจคำตอบของคนปากดี ทั้งที่ขาแทบไม่มีแรงแต่ปากแรงดีไม่มีตก พูดจาฉะฉานเสียจนอยากจะบีบปากดูว่าข้างในมีอะไร“นั่งลงก่อนเร็วเข้า ไปเอาน้ำหวานมาให้คุณหนูดื่ม” คุณย่าเวินรีบบอกคนใช้“ค่ะคุณท่าน”“ซ้อมเยอะเกินไปหรือเปล่า แล้วนี่ซ่งเฉวียนไปไหน ทำไมถึงไม่เข้ามาส่ง” คุณย่าเวินมองหาสารถีปร