ขังรัก มาเฟีย : 37/2- นาทีสุดท้ายของชีวิต

"ตู้มม!!! พวกมันคงเหลือแต่ซาก"

เสียงอีธานพูดขึ้นมาขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางออกนอกประเทศ สายตาเขาไม่ละไปจากนาฬิกาบนข้อมือ และเข็มบนหน้าปัดตอนนี้ก็ถึงเวลาที่กำหนดแล้ว

"มาร์โค..ครั้งนี้มึงก็คงเหลือไว้แค่เพียงแต่ชื่อสินะ ฮ่าฮ่า"

"นายว่ามันจะยอมตายพร้อมกับเมียไหมครับ"

"ไม่รู้สิ จะตายไม่ตาย กูไม่สน อีกไม่กี่นาที กูก็ใหญ่คับฟ้ากว่ามันแล้ว สะใจฉิบหาย เสือกมาตกม้าตายเพราะผู้หญิง ยอมแลกอำนาจทุกอย่างในมือ มันนี้โง่จริงๆ เลย"

อีธานกระดกน้ำสีอำพันรวดเดียวจนหมดด้วยความสุข มาร์โคคือหนามยอกอก ที่เขาไม่เคยจัดการได้เลยจริงๆ แต่วันนี้เขากลับสามารถฮุบกิจการทุกอย่างของมาร์โคได้อย่างง่ายดาย

เอี๊ยดด!!

"เห้ย มึงขับรถประสาอะไรวะ" อีธานโวยวายขึ้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อน้ำสีอำพันในแก้ว หกเลอะทั่วหน้าอกแกร่ง

"นาย!ข้างหน้ามีรถบรรทุก จอดขวางเราไว้ มันแปลกๆนะครับ "

"เชี้ย!อะไรกันว่ะ แล้วมึงจะรออะไรล่ะ ยิ่งใส่แม่งเลย"

ปัง..ปัง..ปัง..

เสียงกระสุนจากฝั่งอีธานนั้นดังขึ้น จงใจยิงใส่รถบรรทุกคันใหญ่ โดยที่ฝ่ายตรงข้ามไม่มีการเคลื่อนไหว จนกระทั่ง

ตู้มม!!!

แรงระเบิดที่ติดอยู่กับรถบรรทุก ทำให้รถยนต์ทั้งสองคันของอีธาน กระเด็นออกมาอย่างแรง ถึงรถยนต์คันที่อีธานนั่งจะอยู่ในลำดับที่สองแต่แรงระเบิดมันก็มากพอที่ทำให้เขารู้สึกจุกได้เหมือนกัน

"ถะ..ถอย ระ..รีบหนีก่อน"

แกร๊ก!

"มึงคงไม่ทันได้หนีไปไหนหรอกนะ" 

น้ำเสียงปริศนาทำให้อีธานต้องเอี้ยวหน้าขึ้นไปมองด้วยความอยากลำบาก ใบหน้าถอดสีทันทีที่ได้รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร

"มะ..มา.."

ปัง ปัง

เสียงลั่นไกที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนอีธานตั้งรับไม่ทัน ได้แต่มองภาพลูกน้องสองคนข้างหน้าถูกยิงเข้าที่ศีรษะเต็มๆ

ผลัวะ!

"อ๊าก!"

"มึงกล้าทำกับพี่สะใภ้กูขนาดนี้เลยเหรอ!"

มาร์ตินอัดกระบอกปืนเข้าที่หน้าของอีธานหนักๆจนฟันกระเด็นออกมา ก่อนจะลากคอลงมาจากรถยนต์ โดยมีลูกน้องคนอื่นๆ มาช่วยจับกุมตัวอีธานที่พยายามขัดขืน

"อึกก ปะ..ปล่อยกู..กะ..กูเป็นหัวหน้าพวกมึงนะ มึงต้องการเงิน หรือต้องการอะไร กะ..กูให้มึงได้นะ.."

"จริงๆ เมื่อก่อนกูก็อยากได้นะ ของพี่ชายกู" มาร์ตินเอื้อมมือไปหยิบเอกสารในรถมาไล่สายตาอ่านดูทีละใบ ก่อนจะหันกลับมายกยิ้มมุมปากให้อีธาน อย่างให้ความหวัง จนอีธานเผลรอยยิ้ม "แต่ตอนนี้ไม่แล้วว่ะ"  

ผลัวะ!

"อ๊าก!"

พึบๆ พึบๆ

เสียงเฮริคอปเตอร์ พร้อมกับลมแรงๆ เหนือศีรษะจนอีธานต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ดสงตาเปิดกว้าง ไม่อยากจะเชื่อสายว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคือเรื่องจริง มันควรตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ.

"..ปะ..เป็นไปไม่ได้...มาร์โค.." 

ทันทีที่เครื่องบินถูกลงจอด มาร์โคก้าวเท้ายาวๆไม่ได้ละไปจากหน้าของอีธาน แผ่รังสีอำมหิตด้วยดวงตาที่เย็นชา แฝงไปด้วยความโกรธ เกลียด และอาฆาตแค้น และนี้คงจะถึงเวลาที่มาเฟียหนุ่มต้องจัดการให้เด็ดขาดเสียที

"ดีใจนะ ที่กูได้เจอมึงอีกครั้ง" 

"เป็นไปได้ยังไง มึงไม่ยอมตายห่าพร้อม มะ..เมี.."

ผลัวะ!

"อ๊ากก!!

ไม่ทันที่อีธานจะพูดจบ มาร์โคก็สาดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าเต็มๆ จนฟันที่อยู่มนปากกระเด็นออกมา ร้องจ้าด้วยความเจ็บปวด

"เสียใจด้วยนะ ที่ความฝันของมึงคงจะไม่เป็นจริง เพราะ เมียกูยังอยู่..และปลอดภัยดีไม่ต้องเป็นห่วง แต่ตอนนี้มึงควรจะห่วงชีวิตของมึงมากกว่า"

"อึก..."

"จับพวกมันไปที่โกดัง" 

"ปล่อยกู!!" 

อีธานดีดดิ้นพยายามฝืนตัวหนีแต่ก็ไม่สำเร็จถูกลากขึ้นไปยังรถตู้ที่เตรียมไว้ เหลือก็แต่สองพี่น้องยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง จนมาร์โคต้องเป็นคนยอมเปิดปากเอ่ยถามก่อน

"มาเร็วกว่ากูอีกนะ" 

"แล้วไง" มาร์ตินพูดกวนพร้อมโยนเอกสารในมือเร็วๆไปให้มาร์โค 

โชคดีที่มาร์โครับเอกสารไว้ได้ทัน จึงไล่สายตาดูเอกสารในมือ ก่อนที่ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเมื่อมันคือเอกสารกรรมสิทธิ์ธุรกิจทุกอย่างที่ยกให้อีธาน "ขอบใจนะ"

"...."

"ขอบใจที่มาช่วยกัน"

"กูไม่ได้มาช่วยมึง" มาร์ตินตอบกลับไปแบบทันควัน พลางเมินหน้าหนีไม่อยากเห็นรอยยิ้มหน้าขนลุกของมาร์โค 

"...."

"กูมาช่วยพี่สะใภ้ กูไม่อยากให้เธอต้องอดมื้อกินมื้อเพราะต้องอยู่กับมึงแบบจนๆ"

สิ้นสุดคำพูดมาร์ตินก็เดินจากไปพร้อมเหล่าลูกน้องของตัวเอง ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มกว้างของมาร์โค ก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคที่ตะโกนมาจากทางด้านหลัง 

"ขอบคุณนะ..น้องชาย" มาร์โคพูดออกมาจากใจจริงและความดีใจ ที่ดูเหมือนว่ามาร์ตินคงจะเริ่มเปิดใจให้กับตัวเขาบ้างแล้ว