LOGIN“ถ้าเราจะตาย ก็จะต้อง...ตายด้วยกัน...”
“มะ..ไม่..”
“จิตวิญญาณของฉันจะขอผูกติดกับเธอไปทุกที่ ทุกภพ ทุกชาติ ไม่จากไปไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน เธอจะมีฉันอยู่ข้างกายเธอไม่มีห่าง และก็ไม่มีใคร...สามารถแยกฉันออกจากเธอได้ รวมถึงเธอด้วย” ดวงตาที่เคยไร้ความหมาย บัดนี้กับสื่อสารออกมาอย่างซื่อสัตย์และแน่วแน่ ดั่งคำสัตย์ปฏิญาณ...
“ฮืออๆๆๆๆ ไม่ๆๆ ”
“แต่ถ้าจะรอด เราก็ต้องรอดด้วยกัน”
“ฮือๆๆ มันแทบจะไม่มีโอกาสเลยนะคะ บัวไม่อยากให้คุณเสี่ยง คุณไปเถอะ คุณควรเก็บชีวิตของคุณเอาไว้”
“..ใบบัว...ฉันรักเธอ” ในที่สุดมาร์โค ก็ตัดสินใจบอกรักหญิงสาวตรงหน้า เพราะไม่อาจเก็บคำนี้ไว้ได้อีก เขา..กลัวที่จะไม่มีเวลาได้บอกรักเธอ
“คุณ...ฮึกฮือออออออออ” ใบบัวรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำว่ารัก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตก็ตาม แต่อีกใจก็รู้สึกเศร้าเช่นเดียวกัน หากนี้มันจะเป็นเหตุผลที่เขาจะไม่ยอมไปจากเธอ
“ฮึกก...บัวก็รักคุณ รักคุณมากๆ ค่ะ แต่คุณ....อึก..ช่วยเก็บชีวิตไว้ เพื่อบัวได้ไหมคะ”
“ทำไมถึงพูดแบบนั้น เธอคือหัวใจของฉัน ฉันไปไหนไม่ได้หรอกนะ”
“ตะ..แต่”
“ไม่มีคำว่าแต่ เพราะฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรหากไม่มีหัวใจ”
“ฮืออๆๆ คุณอย่าทำแบบนี้” ใบบัวได้แต่ร้องไห้พยายามหลบสายตาแดงก่ำที่กำลังขอร้องอ้อนว้อนเธออยู่ ก่อนที่เขาจะบังคับใบหน้าให้หันมาสบตากันตรงๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้
“..ฮึก...ได้โปรดอย่าไล่ฉันไปไหนอีกเลยนะใบบัว อย่าทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวแบบพ่อ ฮึก..ฉันขอร้อง....”
“ฮือๆๆ คุณอย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ” เสียงเล็กสะอื้นไห้ หัวใจเหมือนถูกบีบรัดทุกทาง น้ำตาของมาร์โคที่ไหลออกมามันน่าสงสารราวกับเธอเป็นคนใจร้าย
“...ได้โปรด เถอะนะ ที่รัก ...เราจะอยู่ด้วยกันได้ไหม....ฉันรักเธอมาก มากจนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ”
“ฮึก...ฮืออออ.. บัวก็รักคุณ ฮึก..บัว...จะไม่ไล่คุณไปไหนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นหรือตายบัวจะไม่ปล่อยมือคุณ” ศีรษะเล็กพยักหน้าขึ้นลงราวกับเด็กน้อย ตอนนี้เธอไม่สามารถทนเห็นสีหน้า แววตา และหยาดน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาได้อีกแล้ว
“ขอบคุณนะ ขอบคุณ ฉันก็รักเธอมากเลยนะใบบัว อื้มส์...”
พูดจบมาร์โคตัดสินใจประกบจูบริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล ทุกสัมผัสมันคือความรัก ความโหยหา ความคิดถึง และความห่วงใย ที่อยากจะส่งต่อให้หญิงสาว เพียงแค่เธอรับปากเขาว่าจะอยู่เคียงข้างกัน เขาก็ไม่กลัวอะไรแล้วทั้งนั้น
“เธอ...ไม่ต้องกลัวนะ”
“..เพียงแค่มีคุณ บัวก็ไม่เคยกลัว” ใบบัวตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน
มาร์โคก้มมองเวลาที่ตอนนี้เหลือเพียง15 นาทีเท่านั้น ก่อนจะจับเครื่องติดเวลาอย่างชำนาญ คิดวิเคราะห์ ด้วยความเคร่งเครียด ในขณะที่ใบบัวนั่งคอยส่งกำลังใจไปให้
“เธอชอบสีไหน มากที่สุด” เพียงไม่นานมาเฟียหนุ่มก็เอ่ยขึ้น
“คะ? มันเกี่ยวอะไรกับระเบิดหรือเปล่าคะ”
“เกี่ยวเพราะฉันก็จะได้ตัดสายระเบิดตามสีเธอชอบไง”
“คะ..คุณมาร์โค อย่ามาล้อเล่นในเวลาแบบนี้ได้ไหมคะ” ใบบัวถึงกับต้องเอ็ดออกมา ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้เธอตลกไม่ออกจริงๆ
“หึ ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเครียด”
“.....คุณก็เครียดค่ะ บัวรู้”
“ถ้าครั้งนี้เรารอดออกไปได้ เราแต่งงานกันนะ” มาร์โคพูดพร้อมช้อนสายตาขึ้นมองใบบัว ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าอึ้งๆ อย่างตกใจ
“.....คะ? คุณมาพูดเรื่องนี้ในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ”
“ก็ต้องเวลานี้สิ ฉันมีเวลาเหลืออีกแค่13 นาทีเอง ที่จะขอเธอแต่งงาน”
“......”
“ว่าไง เธอจะแต่งงานกับฉันไหม”
“ฮึก...ไม่รู้ว่าบัวรักคนใจร้ายคนนี้ไปได้ยังไง รู้ตัวอีกทีบัวก็รักคุณหมดหัวใจ”
“แล้วตกลงนางฟ้าจะยอมแต่งงานกับปีศาจไหม”
“......ก็ถ้าเราผ่านตรงนี้ไปได้ บัว....ก็จะแต่งงานกับคุณ” ใบบัวพูดด้วยรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความสุขที่ไหลออกมาอีกครั้ง ตอนนี้เวลามีไม่มากแล้วฉะนั้นเธอจึงขอใช้เวลาตรงนี้ให้คุ้มค่าที่สุด
“ขอบคุณนะ หลังจากนี้ไป ฉันจะทำให้เธอยิ้มได้ทุกวัน เธอเชื่อใจฉันนะ” ปากหนายิ้มออกมากว้างมากกว่าทุกครั้ง ทำให้คนมองอย่างใบบัวรู้สึกหลงใหล
“ค่ะ บัวเชื่อใจคุณ”
มาร์โคยืดตัวขึ้นประกบจูบใบบัวอีกครั้งด้วยความรัก นาทีนี้มาร์โคขอให้เขาและเธอจดจำเวลานี้ไว้ด้วยกันก็พอ หากชีวิตเขาต้องจบลงพร้อมกับเธอก็ไม่คิดเสียดาย
ใบบัวเองก็ตอบรับการจูบอย่างโหยหา จากจังหวะที่นุ่มนวลก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน มาร์โค เคยเป็นผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึกกลัวที่สุด แต่ตอนนี้เขากับปลอบประโลมเธอด้วยความรัก และทำให้เธอกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายทั้งปวง
ชึบ!
ในขณะที่ปากยังคงประกบกันแน่น มือหนาตัดสินใจกดตัดสายเส้นหนึ่งทิ้ง จึงทำให้เวลานั่นลดลงเร็วขึ้นมากกว่าเดิม พร้อมกับนาฬิกาที่ส่งเสียงร้องรัวๆ เช่นเดียวกับหัวใจทั้งสองดวงที่เต้นเร็วไปตามจังหวะนั้นด้วย
มาร์โคกอดรัดใบบัวไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม ทั้งคู่กอดจูบกันด้วยความรัก หยาดน้ำตาไหลออกมาอัตโนมัติทั้งสองคู่ นี่อาจเป็นจูบสุดท้ายของเขาและเธอสำหรับโลกใบนี้
ตัวเลขนาฬิกาในระเบิดเวลานั้นค่อยๆ ถอยน้อยลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตัวเลขนั่นมาหยุดอยู่ที่....
ตู้มมม!!!
"ตู้มม!!! พวกมันคงเหลือแต่ซาก"เสียงอีธานพูดขึ้นมาขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางออกนอกประเทศ สายตาเขาไม่ละไปจากนาฬิกาบนข้อมือ และเข็มบนหน้าปัดตอนนี้ก็ถึงเวลาที่กำหนดแล้ว"มาร์โค..ครั้งนี้มึงก็คงเหลือไว้แค่เพียงแต่ชื่อสินะ ฮ่าฮ่า""นายว่ามันจะยอมตายพร้อมกับเมียไหมครับ""ไม่รู้สิ จะตายไม่ตาย กูไม่สน อีกไม่กี่นาที กูก็ใหญ่คับฟ้ากว่ามันแล้ว สะใจฉิบหาย เสือกมาตกม้าตายเพราะผู้หญิง ยอมแลกอำนาจทุกอย่างในมือ มันนี้โง่จริงๆ เลย"อีธานกระดกน้ำสีอำพันรวดเดียวจนหมดด้วยความสุข มาร์โคคือหนามยอกอก ที่เขาไม่เคยจัดการได้เลยจริงๆ แต่วันนี้เขากลับสามารถฮุบกิจการทุกอย่างของมาร์โคได้อย่างง่ายดายเอี๊ยดด!!"เห้ย มึงขับรถประสาอะไรวะ" อีธานโวยวายขึ้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อน้ำสีอำพันในแก้ว หกเลอะทั่วหน้าอกแกร่ง"นาย!ข้างหน้ามีรถบรรทุก จอดขวางเราไว้ มันแปลกๆนะครับ ""เชี้ย!อะไรกันว่ะ แล้วมึงจะรออะไรล่ะ ยิ่งใส่แม่งเลย"ปัง..ปัง..ปัง..เสียงกระสุนจากฝั่งอีธานนั้นดังขึ้น จงใจยิงใส่รถบรรทุกคันใหญ่ โดยที่ฝ่ายตรงข้ามไม่มีการเคลื่อนไหว จนกระทั่งตู้มม!!!แรงระเบิดที่ติดอยู่กับรถบรรทุก ทำให้รถยนต์ทั้งสองค
“ถ้าเราจะตาย ก็จะต้อง...ตายด้วยกัน...”“มะ..ไม่..”“จิตวิญญาณของฉันจะขอผูกติดกับเธอไปทุกที่ ทุกภพ ทุกชาติ ไม่จากไปไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน เธอจะมีฉันอยู่ข้างกายเธอไม่มีห่าง และก็ไม่มีใคร...สามารถแยกฉันออกจากเธอได้ รวมถึงเธอด้วย” ดวงตาที่เคยไร้ความหมาย บัดนี้กับสื่อสารออกมาอย่างซื่อสัตย์และแน่วแน่ ดั่งคำสัตย์ปฏิญาณ...“ฮืออๆๆๆๆ ไม่ๆๆ ”“แต่ถ้าจะรอด เราก็ต้องรอดด้วยกัน”“ฮือๆๆ มันแทบจะไม่มีโอกาสเลยนะคะ บัวไม่อยากให้คุณเสี่ยง คุณไปเถอะ คุณควรเก็บชีวิตของคุณเอาไว้”“..ใบบัว...ฉันรักเธอ” ในที่สุดมาร์โค ก็ตัดสินใจบอกรักหญิงสาวตรงหน้า เพราะไม่อาจเก็บคำนี้ไว้ได้อีก เขา..กลัวที่จะไม่มีเวลาได้บอกรักเธอ“คุณ...ฮึกฮือออออออออ” ใบบัวรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำว่ารัก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตก็ตาม แต่อีกใจก็รู้สึกเศร้าเช่นเดียวกัน หากนี้มันจะเป็นเหตุผลที่เขาจะไม่ยอมไปจากเธอ“ฮึกก...บัวก็รักคุณ รักคุณมากๆ ค่ะ แต่คุณ....อึก..ช่วยเก็บชีวิตไว้ เพื่อบัวได้ไหมคะ”“ทำไมถึงพูดแบบนั้น เธอคือหัวใจของฉัน ฉันไปไหนไม่ได้หรอกนะ”“ตะ..แต่”“ไม่มีคำว่าแต่ เพราะฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรหากไม่มีหัวใจ”“ฮืออๆๆ คุณอย่
“ฮ่าฮ่า ตั้งแต่มึงมีผู้หญิงที่ชื่อใบบัวเข้ามาในชีวิต กูก็ยิ่งรู้สึกว่ากูกำลังฉลาดมากกว่ามึง”“มึงต้องการอะไร!”“รู้ไหมว่าการตายมันไม่ได้โหดร้าย เท่ากับคนเป็นที่ยังมีที่มีลมหายใจ แต่ไม่เหลืออะไรเลย....มึงจะต้องสูญเสียทุกอย่าง และ กูอยากให้มึงลิ้มลองรสชาตินี้ของมัน”“มึงต้องการอะไร”“กูไม่มีรหัสผ่าน มึงจะต้องหยุดเวลากันเอาเอง เลือกสายให้ดีๆล่ะ เพราะมันจะมีแค่เส้นเดียวเท่านั้น ที่เวลาจะหยุดเดิน”“มึงมันชั่ว! ไอ้อีธาน ถ้าครั้งนี้กูรอดไปได้ กูสาบานได้เลยว่ามึงไม่ตายดีแน่!”“ฮ่าฮ่า เอาตรงหน้ามึงให้รอดก่อนเถอะนะ กูนี่อยากเห็นเมียมึงตายจริงๆ เอ๊ะหรือมึงจะยอมตายไปพร้อมกับเมียมึงดีล่ะ เป็นคู่รักที่น่าประทับใจจริงๆ แต่กูก็ยังใจดีให้มึงได้มีเวลาเพื่อร่ำลาเมียสุดที่รักในสภาพศพที่ไม่เหลือแม้แต่ซาก....”“มึง!!”“ลาก่อน ไอ้มาร์โค!”ติ๊ด!ปลั๊กกก!!มาร์โคขว้างโทรศัพท์ในมือไปที่ผนังจนมันแตกกระจาย ตอนนี้เขาแทบควบคุ้มสติและอารมณ์ของตัวเองไว้แทบไม่อยู่“นายครับ”“มันไม่มีรหัส พวกมึงออกไปจากนี้ให้หมด กูจะกู้ระเบิดเอง” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องเสียงดังฟังชัด เพราะครั้งนี้เขาจะไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสี่ยงไปกับเขาด
“พวกมึงห้ามทำอะไรทั้งนั้น” มาร์โครีบเอ่ยห้ามเรย์เช่นกันเพราะกลัวใบบัวจะได้รับอันตราย“ฮ่าฮ่า ซีนนี้โคตรซึ้ง และกูก็จะเอาแน่ธุรกิจของมึง” อีธานพยักหน้าให้กับลูกน้อง เตรียมเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมาร์โคไว้ และเดินกลับไปเอาปลายกระบอกปืนชี้ไปยังศีรษะของใบบัว“ฮือๆ ...ยะ..อย่านะ มาร์โค คุณจะมาทิ้งทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้นะ!” ถึงจะมีปืนจ่อศีรษะไว้ เธอก็ไม่กลัว ชีวิตของมาร์โคไม่ควรต้องมาแลกกับชีวิตเธอ“ได้สิ” มาร์โคเงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาหวานอย่างจริงใจ เพื่อตอบคำถามของหญิงสาว เพราะไม่มีอะไรที่เขาจะทำเพื่อเธอไม่ได้“นะ..นายครับ” เรย์รีบร้องห้ามเจ้านายอีกคน เมื่อมาร์โคหยิบปากกาเพื่อจะเซ็นเอกสารตรงหน้า“มึงไม่ต้องห้ามกู หลังจากที่กูเซ็นชื่อแล้ว กูจะไม่ใช่เจ้านายพวกมึงอีกต่อไป แต่พวกมึงจะได้ไปอยู่กับดีแลน” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องโดยไม่หันหลังกลับไปมองสักนิด เพราะหลังจากที่เขาจรดลายเซ็นนี้ลงไปแล้ว เขาจะไม่เหลือทรัพย์สินอะไรเลย แต่มันก็คุ้มกับชีวิตของใบบัว ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเขา“ไอ้อีธานมึงอย่าลีลา มึงปล่อยบัวได้แล้ว!” ดวงตาแดงก่ำเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างไม่เกรงกลัว“กูจะปล่อยก็ต
@โกดังร้าง"ตื่นได้แล้ว""อืออ" เสียงปลุกที่ไม่คุ้นเคยกำลังเรียกใบบัวที่หลับใหลให้ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคนที่เรียกชื่อเธอ"อะ..อีธาน.." สมองประมวลผลคนที่จับตัวเธอมาคืออีธานคู่อริของมาร์โค "ปล่อยฉันนะ!" ใบบัวค่อยๆขยับตัวอย่างอยากลำบาก เมื่อตอนนี้เธอถูกผูกติดไว้กับเก้าอี้ "เสียงแจ้วจังเลยนะ คิดถึงจัง " "คะ..คุณต้องการอะไร" ใบบัวมองคนตรงหน้าที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่น่าไว้วางใจ อีธานค่อยๆโน้มตัวมาใกล้จนใบบัวต้องเบือนหน้าหนี "เห็นหรือยัง..ของขวัญที่ฉันให้ไวกับเธอ" ใบบัวก้มลงตามนิ้วมือที่ชี้มาที่หน้าอกของเธอ พลันได้เห็นก็รู้สึกอึ้งกับสิ่งที่ผูกติดไว้กับตัว ถึงจะไม่เคยเห็นของจริงแต่เพียงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือ...ระเบิด.."ระเบิดเวลา...ของขวัญที่ฉันให้เธอและฝากเอาไปให้มาร์โคด้วยนะ" "มะ..ไม่นะ..""ปฏิเสธไม่ได้ด้วยสิ มันดันทำงานไปแล้ว" ดวงตาหวานสั่นระริกเมื่อเห็นรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะเลื่อนสายตาตามตัวเลขของเวลาที่ค่อยๆลดลง ด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ เธอคงไม่รอดกับสถานการณ์ตรงนี้แน่ๆ และเธอก็ไม่อยากให้ใครต้องมาตายไปพร้อมกับเธออีก“ฉันไม่ได้มีความสำคัญกับม
หลายวันต่อมา...@บริษัทMARCOกลางห้องทำงานใหญ่มีหนุ่มสาวกำลังนัวเนียประคองกอดกันแนบแน่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน มาร์โคใช้นิ้วแกร่งจับที่ปอยผมสวยของคนที่นั่งอยู่บนหน้าตัก ม้วนเล่นอย่างชินมือ"วันนี้อยากได้อะไรอีกไหม""อืออ บัวไม่เอาแล้วค่ะ และก็ไม่ต้องแอบซื้อมาให้ด้วยนะ" ใบบัวชี้ใบหน้าหล่อพร้อมทำเสียงดุอย่างไม่จริงมากนัก เพราะเธอพอจะรู้นิสัยของมาร์โคดี เรื่องชอบซื้อของมาประเคนให้เธออยู่บ่อยๆ"ไม่ฟัง...และก็จะซื้อให้เหมือนเดิม" มาร์โคตอบหน้าทะเล้นพร้อมหอมเข้าที่แก้มนวลฟัดให้ชื่นใจ นึกมันเขี้ยวลูกแมวน้อยที่กำลังขู่เขาฟอด ฟอด"อ๊ะ..อร๊ายยอย่านะ" ใบบัวหัวเราะรวนรู้สึกจั๊กจี้ พลางเบือนหน้าหนีปากหยัก แต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ "มาให้กัดแก้มซะดีๆ""อื้ออ อย่าทำบัว" มาร์โคหยอกล้อเล่นกับหญิงสาวอย่างสนุกสนาน มือใหญ่เตรียมเป็นไม้เลื้อนค่อยๆลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่มอย่างเนียนๆ แต่จู่ๆเสียงเปิดประตูที่ไม่ได้ขออนุญาตก็เปิดเข้ามาขัดจังหวะจนต้องหยุดการกระทำนี้ลงไปก่อนแกร๊ก!! "นายครับโกดังเราถูกวางเพลิง" ไนน์ร้อนรนรีบวิ่งเข้าในห้องทำงาน เพื่อมารายงานเจ้านายหนุ่ม"ฝีมือใคร?!" "ยังไม่ทราบคำ แต่เราคุ้มเพลิงไว้ไ







