บทที่ 1

Only Friends Club @ Quinnton Uni.

สาวร่างเล็กใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ใช้บัตรใบสีดำแตะตรงที่สแกนเพื่อเข้าไปภายในคลับ ขาเรียวก้าวเดินด้วยท่าทางมั่นใจก่อนจะไปทิ้งตัวนั่งลงข้าง ‘เลออน’ เพื่อนผู้ชายที่เธอสนิทที่สุด

“แหม ยัยเวนดี้ มาถึงก็ไปนั่งกับเลออนเลยนะ ถ้าไม่บอกว่าเป็นเพื่อนกันฉันจะนึกว่านั่นผัวแกละ”

เสียงแหลม ๆ ของ ‘เจนีน’ สาวผมสั้นดำเงาสุดแสบเพื่อนสนิทของเธอเพียงคนเดียวที่เป็นผู้หญิงเอ่ยทักขึ้นมาจากมุมห้องด้านใน พร้อมรีบก้าวขาฉับ ๆ มายืนเท้าเอวจ้องหน้าเธอกับเลออนอยู่ตอนนี้

“ผัวอะไรเล่า เพื่อน!!”

เวนดี้ย้ำชัดแล้วก็ปล่อยให้มือของเลออนโอบไหล่อยู่แบบนั้นเพราะเธอชินแล้ว อีกอย่างเพื่อนทุกคนก็ต่างรู้ดี และแค่แซวไปอย่างนั้นแหละเพราะปกติฉันกับเลออนก็สนิทถึงเนื้อถึงตัวกันแบบนี้มาตลอดไม่ได้แปลกตรงไหนเลย

“ฮ่า ๆ อิจฉาล่ะสิ เพื่อนสนิทมาแต่ไม่เดินไปหาตัวเอง”

ผู้ชายเพียงคนเดียวในห้องตอนนี้หัวเราะออกมา ทำให้เจนีนถึงกับต้องทำปากยื่นปากยาวแล้วเบือนหน้าหนี

“แล้วเคนโน่กับฟาเดลยังไม่มาหรอ?”

เธอถามถึงเพื่อนชายอีกสองคนที่ยังไม่เห็นหน้าตั้งแต่เช้า

“เห็นว่าสอบเสร็จแล้วนะคงกำลังเดินมา จะดื่มไรก่อนมั้ย? เหมือนเห็นว่าไอ้เคนโน่แอบเอาแอลกอฮอล์มาแช่ไว้นะ ฮิฮิ”

เจนีนหัวเราะแล้วทำหน้าตาเจ้าเล่ห์พลางส่งสายตาวิบวับให้เลออนเพราะรู้ดีว่าเวนดี้สาวน้อยเด็กสุดของกลุ่มไม่ดื่มอยู่แล้ว

“ทำไมไม่ชวนฉันบ้างล่ะ”

ใบหน้าสวยรีบหันขวับไปถามเพื่อนสาวของตัวเองทันทีที่ถูกเมิน

“ปกติแกดื่มที่ไหนเวนดี้”

สาวสวยสุดแซ่บโยกย้ายตัวเองไปเปิดตู้แช่ขนาดใหญ่แล้วหยิบเอาแชมเปญสีสวยติดมือออกมาด้วย

“ก็วันนี้อยากกิน สอบเสร็จเครียด!”

เวนดี้ทำสีหน้าเอือมออกมาแล้วยกแขนขึ้นกอดอกทิ้งหัวไปซบกับไหล่ของคนข้างตัว เธอถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่แล้วพยายามเคลียร์ความตึงเครียดออกจากหัวสมองเพราะตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากมุดหัวอยู่กับการอ่านหนังสือ นัยน์ตาสวยกรอกตามองไปรอบ ๆ ห้องด้วยสายตาว่างเปล่า โอนลี่เฟรนคลับไม่ใช่ผับบาร์อย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่ที่นี่เป็นห้องรวมตัวสำหรับกลุ่มเพื่อนสนิททั้งห้าคนที่เป็นทายาทมหาเศรษฐี หรือผู้ก่อตั้งเมืองควินตันขึ้นมา ห้องนี้ถูกสร้างไว้ชั้นบนสุดของมหาวิทยาลัยควินตัน และมีเพียงแค่ห้าหนุ่มสาวเท่านั้นที่จะเข้ามาในนี้ได้เพราะถ้าไม่มีบัตรใบสีดำแบบที่เธอใช้เมื่อสักครู่ก็ไม่สามารถโผล่พ้นเข้ามาได้อย่างแน่นอน

ตึก ตึก ตึก

เสียงประตูสไลด์ออกจากกันด้วยระบบอัตโนมัติตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของเพื่อนชายอีกสองคนที่เพิ่งเดินพ้นเข้ามาภายในคลับ ใบหน้าสวยรีบตั้งหัวของตัวเองกลับขึ้นมาตามเดิมแล้วมองไปที่ ‘เคนโน่’ หนุ่มหล่อแสนกะล่อนประจำกลุ่มที่ชอบใส่เชิ้ตเปิดอก ก่อนที่ตากลมสวยจะเลื่อนไปมองเพื่อนชายของเธออีกคนอย่าง ‘ฟาเดล’ ที่ใบหน้ายังไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ แสดงออกมาตามเคย เขามองสบตากับเธอกลับมาแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งข้างเลออนโดยไม่ได้เอ่ยทักทายใคร

ฟาเดลน่าจะเป็นคนที่ฉันสนิทด้วยน้อยที่สุดแล้วเพราะเขาไม่ค่อยพูดเท่าไหร่เลยไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก แม้จะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ก็ตาม

“ดื่มมั้ยจ๊ะ?”

เจนีนถามไปอย่างนั้นเพราะในมือมีแก้วครบห้าใบแล้ว สาวผมสั้นนั่งลงข้างเคนโน่แล้วส่งขวดแชมเปญให้ผู้ชายข้างตัวเปิดจุกไม้ออกแล้วตั้งหน้าตั้งตารอให้น้ำมึนเมาค่อย ๆ ไหลออกจากปากขวดลงสู่แก้วทีละใบด้วยน้ำมือของหนุ่มเพลย์บอยประจำกลุ่ม

กึก!

“ห้าแก้วหรอ? เวนดี้เอาด้วยหรอวันนี้”

เคนโน่ชะงักขวดแชมเปญที่กำลังเทลงแก้วค้างเอาไว้แล้วเงยใบหน้าขึ้นมาสบตากับสาวผมยาวลอนสีน้ำตาลอ่อนที่นั่งพิงตัวอยู่กับเลออนอย่างรอคำตอบ

“อื้ม พรุ่งนี้ปิดเทอมแล้วนี่ กินเสร็จก็กลับไปนอน”

เธอตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเพื่อนอีกสี่คนก็ยังจ้องมองมาด้วยสายตาแปลก ๆ อยู่ดี

“…แค่อยากลองดูน่ะ ทีพวกนายกับเจนีนยังกินได้เลย”

เวนดี้พูดต่อเคนโน่เลยยอมเทน้ำสีเหลืองอ่อนลงแก้วใบที่ห้าพร้อมกับเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอ

“อย่าดื่มเร็วล่ะ ได้น็อกแน่คออ่อนแบบนี้”

เลออนเอ่ยเตือนออกมาบ้างทำให้มือของเวนดี้ที่กำลังจะจับแก้วกระดกเข้าปากถึงกับชะงักไป

“นี่ ฉันไม่ใช่เด็กขนาดนั้นนะ ทำอย่างกับเป็นพ่อไปได้”

ใบหน้าสวยหันไปขมวดคิ้วใส่เพื่อนชายที่สนิทที่สุด

“ฉันว่ามันเหมือนผัวเธอมากกว่าอีก”

“จริง”

คนตัวเล็กฟังในสิ่งที่เจนีนพูดออกมาก่อนจะมองหน้าเคนโน่ที่เอ่ยปากเห็นด้วยแล้วถึงได้มองฟาเดลที่ยังเอาแต่มองหน้าเธอนิ่ง หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้งแล้วกระดกน้ำในแก้วลงคอไปรวดเดียวจนหมดอย่างไม่ฟังใคร

“ละฟังกูจังเลยมั้ง”

หนุ่มทรงอบอุ่นถึงกับส่ายหัวเพราะขนาดเขาเพิ่งเตือนไปแท้ ๆ แต่สาวน้อยของกลุ่มดันทำพฤติกรรมสวนทางเสียอย่างนั้น

“เตรียมแบกกลับไปส่งห้องได้เลย ทรงนี้”

สาวผมสั้นยกขาขึ้นไขว่ห้างพลางยกแก้วในมือขึ้นจิบทีละนิดแล้วมองเพื่อนสาวแสนดื้อของตัวเองอย่างไม่คิดห้าม เพราะเธอรู้ดีว่าเวนดี้เป็นคนดื้อเงียบขนาดไหน ห้ามไปก็มีแต่จะยิ่งดื่มเร็วกว่าเดิมด้วยความอยากรู้อยากลอง

22:00น.

“ว่าแต่ช่วงปิดเทอมจะกลับบ้านไปทำไรกันอะ หรือจัดทริปเที่ยวดี?”

“ฮ่า ๆ ทำไมหน้านายตลกอย่างนั้นล่ะเคนโน่ ~”

หนุ่มกะล่อนที่กำลังเอ่ยปากถามเพื่อนอีกสี่คนถึงกับชะงักปากของตัวเองไปก่อนที่เขาจะเหลือบสายตามองเวนดี้ที่ตอนนี้นั่งทิ้งตัวเอนไปกับเลออนแล้ว…

“มันมีอะไรน่าขำหรอเวนดี้?”

“ยัยนี่เมาแล้วเนี่ย คออ่อนจริง ๆ”

เลออนตอบออกมาแทนแล้วยกมือขึ้นยีหัวผู้หญิงที่ทิ้งน้ำหนักทั้งตัวมาบนตัวของเขา

“…ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อน จะคิดว่าหาเรื่องกันแล้วนะเนี่ย”

แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่มุมปากของเคนโน่กลับยกขึ้นน้อย ๆ

“นี่นายอย่ามาหาเรื่องเพื่อนฉันนะไอ้คนกะล่อน!”

เสียงของเจนีนแว้ดขึ้นมาจนผู้ชายทั้งสามคนสะดุ้งเบา ๆ

“อืม พอเลย…ทั้งคู่เลย เอาแก้วมานี่”

เคนโน่รีบดึงแก้วออกจากมือของทั้งสองสาวแล้วลุกขึ้นเดินไปเทน้ำราคาแพงทิ้งลงเคาน์เตอร์อ่างล้างจาน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมามองหน้ากับเพื่อนชายของตัวเองที่ยังไม่มีอาการมึนเมาใด ๆ ให้เห็น

“กูว่าพาสองคนนี้ไปส่งก่อนดีกว่า ปล่อยให้อยู่นานกว่านี้เราจะลำบาก”

หนุ่มทรงเพลย์บอยเสยผมของตัวเองขึ้นแล้วมองหน้าเพื่อนของตัวเองย่างรอคำตอบ

“…แปป”

เลออนรีบล้วงเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่กำลังสั่นขึ้นมากดรับ

“ครับผม อ๋อ…เอ่อ ได้ครับ เดี๋ยวผมกลับคืนนี้เลย ไม่มีปัญหาครับแม่”

เขาเลื่อนมือถือออกห่างจากใบหน้าแล้วกดวางสายก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนของตัวเองแล้วส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้

“กูต้องกลับบ้านว่ะ…ฝากมึงไปส่งเวนดี้หน่อยดิ มีธุระปะวะ”

เลออนหันไปหาเพื่อนอีกคนข้างตัวที่เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดหลายชั่วโมง ตาคมมองสบตากลับมาแล้วมองเลยหน้าเขาไปที่คนตัวเล็กที่เอาแต่นอนพิงตัวของเลออนไม่ห่าง

“อืม คอนโดโนแลนใช่มั้ย”

ฟาเดลถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“เออ ชั้นบนสุด คีการ์ดคงอยู่ในกระเป๋า”

“เค”

“ขอบใจมาก งั้นกูไปก่อนนะ ไว้เจอกันเปิดเทอม…อย่าเป็นภาระไอ้ฟาเดลล่ะยัยตัวแสบ”

เลออนขยับตัวลุกขึ้นยืนหลังจากฝากฝังกับเพื่อนให้ไปส่งสาวน้อยของกลุ่มเรียบร้อย เขาส่งมือไปลูบผมของเวนดี้ก่อนจะเดินออกไปจากคลับเป็นคนแรก ส่วนเคนโน่ก็ต้องรับภาระหน้าที่ไปส่งเจนีนอย่างไม่มีทางเลือกเหมือนกัน…

“ฉันกลับเองได้ ๆ นายไม่ต้องไปส่ง แค่มึน ๆ นิดหน่อยเอง”

สาวผมสั้นพูดขึ้นมาเพราะสติของเธอยังมีอยู่มากถ้าเทียบกับเวนดี้ตอนนี้ อีกอย่างไม่อยากจะเป็นภาระใครด้วย

“รู้ แต่ถ้าที่บ้านรู้ขึ้นมาจะแย่เอานะ แค่ขับไปส่งแล้วก็เชิญเดินขึ้นห้องเอง”

เคนโน่ย้ำแล้วเป็นฝ่ายเดินไปแย่งกุญแจรถในมือของเจนีนมาถือไว้แล้วสาวเท้าเดินนำออกไป ทำให้สาวสวยไม่มีทางเลือกรีบคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินตามหลังออกไปติด ๆ

ใบหน้าหล่อคมของผู้ชายเพียงคนเดียวที่ยังนั่งอยู่ในห้องค่อย ๆ หันไปมองสาวผมลอนพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปหาเวนดี้เพื่อพยุงสาวร่างเล็กให้เดินไปขึ้นรถกับเขา ชายหนุ่มไม่ได้พูดคุยอะไร และไม่ได้ลำบากลำบนมากนักเพราะเวนดี้ยังเดินได้แม้จะมีโอนเอนบ้างก็ตาม แต่จะน่ารำคาญเล็กน้อยก็ตรงเวนดี้เอาแต่พูด และถามเขาไม่หยุดหย่อนจนใกล้จะถึงอาคารของโนแลนแล้วเธอก็ยังไม่หยุดพูดสักวินาทีเดียวตั้งแต่ขึ้นรถมา

“ฟาเดล ทำไมนายพูดน้อยจังล่ะ หรือเป็นคนขี้อายหรอ ฉันว่าฉันไม่ค่อยรู้จักนายเลย…”

ใบหน้าตุ๊กตาหันไปมองผู้ชายที่กำลังขับรถไปส่งเธอ เธอยังมีสติอยู่แค่รู้สึกตัวอ่อนเท่านั้น

“พูดเท่าที่จำเป็นน่ะ”

เสียงทุ้มตอบแค่นั้นอย่างคนประหยัดคำพูด เขาเลี้ยวรถเข้าไปในอาคารหรูของโนแลนแล้วจอดมันนิ่งสนิทก่อนจะลงจากรถเดินไปอีกฝั่งเพื่อประคองเพื่อนสาวของตัวเองลงมาจากรถสปอร์ตของเขา

Nolan Condo

ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออกจากกันพร้อมร่างสูงของฟาเดลที่ประคองเวนดี้ออกมา

“ทำไมนายแข็งแรงแบบนี้เนี่ย เหมือนอุ้มฉันตัวลอยเลย แหะ ~”

คนตัวเล็กถูกแขนแกร่งโอบรอบเอว เขาไม่ได้อุ้มเธอก็จริงแต่ตัวของเธอกลับลอยเหนือพื้นเพราะความสูงที่ต่างกันมันเลยเหมือนว่าฟาเดลกำลังเดินด้วยแรงขาของเขาเพียงคนเดียว

แข็งแรงชะมัดเลย…

“คีการ์ดเข้าห้องล่ะ ถึงห้องเธอแล้ว”

ชายหนุ่มจับไหล่ของเวนดี้ให้พิงกับประตูแล้วก้มหน้ามองหญิงสาวที่เอาแต่ยืนยิ้มจ้องหน้าเขาโดยไม่มีทีท่าจะควานหาบัตรเพื่อเปิดประตูเข้าห้อง

“โอเค ๆ แปปนึงน้าาา”

ติ๊ด!

มือเล็กควานเข้าไปในกระเป๋าถือไม่นานก็เอาบัตรใบหนึ่งออกมาแตะเพื่อปลดล็อกประตูห้องของตัวเอง เธอจับก้านโยกแล้วออกแรงดันมันเพื่อเข้าไปด้านในโดยไม่ลืมคว้าข้อมือของใครอีกคนเข้ามาด้วย

“นายเข้ามาก่อนสิ ฉันอยากดื่มต่อ”

“เธอกำลังชวนผู้ชายเข้าห้องเวนดี้”

“ว้า ~ นายพูดยาวเป็นครั้งแรกเลย”

หมับ!

สาวใบหน้าสวยอ้าปากค้างทำตาโตอย่างกับไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนตาของเธอลุกวาว และไม่ได้ฟังในสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าพูด เวนดี้อาศัยจังหวะนั้นคว้าข้อมือเพื่อนชายตัวเองกระชากเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลง โดยไม่สนใจฟังคำเตือนจากเขา

ก็ผู้ชาย แต่ว่าเป็นเพื่อนก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรสักหน่อย…