บทที่ 6

Quinnton Rooftop Bar 22:30น.

อาหารที่สั่งก่อนหน้านั้นถูกเคลียร์ออกไปจากโต๊ะหมดแล้วตอนนี้เลยเหลือแค่แก้วเครื่องดื่มไร้แอลกอฮอล์ห้าใบกับของทานเล่นอีกนิดหน่อยที่หนุ่มสาวทั้งห้าคนสั่งมาเพิ่มทีหลัง แก๊งเพื่อนสนิททายาทมหาเศรษฐีนั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อยตั้งแต่ช่วงเย็นลากยาวมาจนถึงดึกดื่นอย่างที่เห็น โดยมีหนุ่มกะล่อนของกลุ่มอย่างเคนโน่ และสาวสวยแซ่บอย่างเจนีนคอยรับส่งมุกเล่าเรื่องตลก ๆ ที่ได้พบเจอในระหว่างสองเดือนที่ปิดเทอม ทำให้วงสนทนามีเสียงหัวเราะคิกคักดังออกมาเป็นระยะ ส่วนสาวสวยอายุน้อยสุดของกลุ่มก็นั่งฟังคนนั้นคนนี้พูดสลับกันไปมาโดยที่เธอเองก็พอจะรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนเหมือนจะมองมาที่เธออยู่เป็นระยะ

ใบหน้าสวยค่อย ๆ หันช้า ๆ ออกจากวงสนทนาทำทีมองบรรยากาศรอบตัว และตาของเธอก็ปะทะเข้ากับตาคมของฟาเดลตามที่คิด พอสองสายตาสบกันหนุ่มหน้าดุก็ไม่มีวี่แววจะเบี่ยงตาหลบ หรือหันหน้าหนีแม้แต่น้อย และมันเป็นแบบนี้มาตลอดหลายชั่วโมงที่นั่งพูดคุยกัน

ทำไมเขาเอาแต่มองฉันแบบนี้ล่ะ!? มันแปลกจริง ๆ นะ

“คืนนั้นกินแชมเปญไปเป็นไงบ้างอะ ติดใจเลยปะ?”

“ฮะ…อ๋อ ไม่อะ เมาจนจำอะไรไม่ได้เลยอะดิ”

เวนดี้หันหน้ากลับไปหาเพื่อนสาวข้างตัวแล้วแสดงสีหน้าแหย ๆ ออกไปพลางส่ายหัวไปมาเพื่อย้ำในสิ่งที่ตัวเองตอบอีกครั้ง เพราะกลัวว่าเพื่อนจะไม่เชื่อ

“ขนาดนั้นเลยหรอ? ตอนอยู่ในคลับก็เห็นยังพยุงตัวได้อยู่นะ มันถึงขนาดจำอะไรไม่ได้เลยอ่อ”

เลออนถามออกมาบ้างเขาแสดงสีหน้างุนงงออกมาแล้วพยายามนึกถึงคืนก่อนปิดเทอม

“นั่นดิ ขนาดนั้นเลยหรอวะ เห็นอยู่ว่าเมา แต่ไม่น่าถึงขั้นเมาทิ้งตัวจำอะไรไม่ได้นะ” เคนโน่พูดเสริม

“จำได้ปะว่าฟาเดลไปส่ง” เจนีนหันมาถามแล้วใช้มือแตะลงบนแขนของเวนดี้

“จำได้นะ จำได้ว่าฟาเดลไปส่งถึงหน้าห้องเลย ฉันว่าฉันเดินตัวเอน ๆ ด้วยวันนั้น แต่หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว”

ปากได้รูปคลี่ยิ้มจาง ๆ ออกมาเพราะความทรงจำของเธอในคืนนั้นมันมีเท่านั้นจริง ๆ พอตื่นมาเช้าอีกวันก็ปวดหัวแล้วก็รู้สึกเพลียมาก ๆ อย่างกับไปวิ่งมาหลายสิบกิโล ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์สามารถทำได้ขนาดนั้นเลยหรอ

“เออ มึงไปส่งหนิฟาเดล เวนดี้มันเป็นไงอะตอนนั้น”

เคนโน่หันไปถามคนขับรถในวันนั้นแทน เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติม แต่ตาของหนุ่มกะล่อนกลับแสดงความสนุกสนานออกมาจนสาวผมยาวจับสังเกตได้

“เคนโน่ นายจะให้ฟาเดลเล่าว่าฉันเมาแล้วสภาพแย่แค่ไหนใช่มั้ย?”

เธอหรี่ตาลงอย่างจับผิดเพราะตั้งแต่รู้จักกันมารายนี้ไม่น่าจะเป็นห่วงเธอถึงขนาดถามไถ่หาเหตุผลหรอก มีแต่จะเอามาล้อกันเสียมากกว่าน่ะสิ

“ฮ่า ๆ อย่ามาขัดน่า เร็วฟาเดลมึงพูดมาเลย”

เพื่อนชายตัวแสบของกลุ่มหันมาขำใส่แล้วหันใบหน้ากลับไปหาหนุ่มหล่อหน้าดุเพื่อรอฟังคำตอบจากปากเขา

“เออไหนเล่าดิ๊ อยากรู้เหมือนกัน”

“เลออน! นายต้องอยู่ข้างฉันไม่ใช่หรอ!?”

คนตัวเล็กเหวเสียงขึ้นมาพลางทำตาถลึงมองไปยังผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง เขาคลี่ยิ้มเล็กน้อยแล้วทำท่าหุบปากไป

ผู้ชายพวกนี้ไว้ใจไม่ได้เลยจริง ๆ

“ก็…”

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะทันทีเพียงแค่ฟาเดลเอ่ยคำแรกออกมา ใบหน้าสวยหันขวับกลับไปสบตากับฟาเดล ซึ่งเขาก็มองมาที่เธออยู่ แม้ร่างสูงจะยังไม่ได้พูดอะไรต่อ และนัยน์ตาคมก็ไม่ได้สื่อความหมายอะไร แต่คำพูดเพียงพยางค์เดียวของฟาเดลกลับทำให้คนเมาในคืนนั้นใจเต้นระส่ำยิ่งกว่าเดิมเพราะไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำอะไรแผลง ๆ กับเขาไปมากน้อยแค่ไหน

“ก็อะไรวะ พูดเร็ว ๆ ดิ”

เคนโน่รีบกระตุ้นเพื่อนตัวเองให้พูดต่อเพราะเห็นว่าฟาเดลเอาแต่มองหน้าเวนดี้อยู่แบบนั้นมาสักพัก

“…ก็เมาเท่าที่เห็นน่ะแหละ กูพาไปส่งหน้าห้องตอนแรกเวนดี้ชวนดื่มต่อ แต่กูขี้เกียจเลยกลับก่อน ที่จำไม่ได้คงเป็นเพราะเข้าห้องไปแล้วไปนั่งดื่มคนเดียวจนเมาหนักล่ะมั้ง”

เสียงทุ้มเข้มพูดออกมาแบบชิล ๆ พอพูดจบเขาก็ดึงสายตาออกจากหน้าคนเมาในคืนนั้นแล้วกลับไปมองเพื่อนอีกสามคนของตัวเองที่กำลังตั้งใจฟังอยู่

เฮ้อออออ! ค่อยโล่งใจหน่อยนึกว่าฉันเผลอทำอะไรแผลง ๆ ไปเสียอีก ร่างบางลอบถอนหายใจออกมาอย่างแยบยล ในระหว่างที่ทุกคนกำลังหันเหความสนใจไปที่ฟาเดล

“โห่ ไรว้าาา ไม่มีแบบอ้วกแตก หรือทำท่าตลก ๆ แบบหมดสวยบ้างหรอวะ”

“เคนโน่! หุบปากนายเลยนะ…ฟาเดลไม่ได้เป็นคนแบบนายสักหน่อย”

เวนดี้รีบขึ้นเสียงสูงเบรกให้หนุ่มกะล่อนประจำกลุ่มหยุดพูด โดยไม่ลืมแวะไปอวยฟาเดลเสียหน่อยที่อย่างน้อยเขาก็รักษาหน้าเธอเอาไว้

“หึ”

เสียงหัวเราะในลำคอแม้ไม่ดังมากนัก ออกมาจากผู้ชายที่ไปส่งเธอในคืนนั้น ทำให้เวนดี้ต้องหันหน้ากลับไปมองเขา ซึ่งตอนนี้มุมปากของเขากำลังยกขึ้นเล็ก ๆ พร้อมคิ้วหนาที่เลิกขึ้นสูงหน่อย ๆ แล้วตาคมก็กำลังมองจ้องหน้าเธออยู่

อีกแล้ว…ฉันว่าฟาเดลดูมีลับลมคมในจริง ๆ นะ

“จริง นึกว่าจะใส่สีตีไข่สักหน่อย”

“เลออน! นายอยู่ข้างฉันจริงปะเนี่ย?”

“นั่นดิ นึกว่าจะได้ฟังอะไรตลก ๆ ละ”

“เจนีน!! แกก็ด้วยหรอ…ฉันอยากเปลี่ยนเพื่อน”

คนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าตัวเองไม่มีพวกเลยพูดตัดพ้อออกไปพลางทำหน้าราวกับคนจะร้องไห้แล้วทิ้งตัวพิงหลังไปกับพนักพิงแบบเซ็ง ๆ

“ฮ่า ๆ ล้อเล่นน้า”

เสียงหัวเราะของคนทั้งหลุ่มดังออกมาแล้วแปรเปลี่ยนเป็นการปลอบใจในภายหลัง…

Nolan Condo 23:30น.

“ขอบคุณค่า แต่ที่นายจะเอาเรื่องเมามาล้อฉัน ฉันไม่ลืมหรอกน้าเลออน ~”

ร่างเพรียวบางก้าวลงมาจากรถก่อนจะโน้มตัวก้มไปพูดกับเพื่อนชายคนสนิทที่อาสาขับมาส่งเธอถึงคอนโดในค่ำคืนนี้

“ฮ่า ๆ ผิดไปแล้วครับเพื่อน ขึ้นไปได้แล้วดึกแล้ว”

“เค บาย ~”

เวนดี้ยกมือโบกไปมาแล้วยืนรอจนรถซุปเปอร์คาร์สีเหลืองพ้นออกไปจากตัวอาคารเธอถึงได้หมุนตัวเดินเข้าลิฟต์ไป หญิงสาวขึ้นลิฟต์ไปยังห้องชั้นบนสุดของตัวเองทันที เมื่อมาถึงด้านบนเธอก็เอาคีการ์ดออกมาแตะแล้วเปิดประตูเข้าไปด้านในพร้อมกับถอดเสื้อผ้าสาวเท้าตรงเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่รีรอ

สามสิบนาทีหลังจากนั้น…

ติ๊งต่อง ~ เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นทำให้ร่างแบบบางที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ตรงโซฟาขนาดใหญ่กลางห้องต้องละสายตาออกจากจอตรงหน้าแล้วมองไปตรงประตูทางเข้าด้วยความสงสัย

ใครมากดออดตอนนี้ล่ะ เที่ยงคืนเนี่ยนะ?

แม้จะคิดในใจแบบนั้น แต่ร่างสวยก็ใช้แขนยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าเดินไปที่ประตูพลันใช้นิ้วกดหน้าจอระบบสัมผัสดูว่าเป็นใครมารบกวนเธอในเวลานี้

ฟาเดล…

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฟากหนึ่งของประตูเป็นเพื่อนชายคนหนึ่งในกลุ่ม เธอกดปลดล็อกประตูแบบไม่คิดอะไรมากแล้วดึงประตูเปิดอ้าออกพร้อมกับร่างสูงที่แทรกตัวเข้ามาด้านใน ในจังหวะเดียวกัน

“นายมีอะไร ทำไมมาดึกดื่นขนาดนี้?”

เวนดี้ถามออกไปพลางไล่ตามองเพื่อนของตัวเองที่ดูเหมือนจะกลับห้องไปอาบน้ำมาเรียบร้อยแล้ว เพราะเขาก็อยู่ในชุดนอนเหมือนกัน

“อยาก”

“ฮึ?”

คิ้วเรียวขมวดเป็นปมแน่นกว่าเดิม เธอมองสบสายตากับเขาด้วยความไม่เข้าใจ

ฟาเดลสาวเท้าเข้ามาประชิดแล้วเอามือจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ หญิงสาวไม่ได้ตกใจกับพฤติกรรมของเพื่อนตัวเอง แต่ก็อดหลุบตาลงมองมือที่จับอยู่บนไหล่ของตัวเองไม่ได้

“…เงี่ยน”

“เป็นบ้าอะไรของนาย!”

พรึบ!

เธอชักสีหน้าทันทีแล้วปัดมือทั้งสองข้างของเขาออก ร่างบางก้าวถอยหลังให้ห่างออกมาจากร่างสูงโปร่ง แต่ตาก็จ้องใบหน้าของฟาเดลอยู่ตลอด

“ขอเอาหน่อย”

“นายเมาหรอ? อยากเอาก็ไปเอาผู้หญิงของนายสิ ฉันเป็นเพื่อนนายนะ!”

เวนดี้พูดเสียงแหลมเธอเริ่มไม่พอใจผู้ชายหน้าด้านตรงหน้าที่เขาเพิ่งพูดประโยคไร้ยางอายออกมาใส่เพื่อนของตัวเอง

“นี่ลืมจริง ๆ หรอ?”

ตาคมมองสบกลับมาด้วยแววตาจริงจัง คิ้วของเขากำลังย่นเข้าหากันเช่นกันแล้วเพ่งตามองมาที่เธออย่างกับต้องการเค้นหาความจริง

“ลืมอะไร นายหมายถึงอะไร?”

สาวผมยาวลอนทวนถามเขากลับเพราะเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังจะสื่อ

“เอากันคืนนั้น เธอลืมมันจริง ๆ หรอ”

“…!!!”

อะ เอาอะไร? นี่เขาเมา หรือฉันหูเพี้ยนไป…!?