บทที่ 3

คฤหาสน์โนแลน

ปึง! เสียงประตูรถถูกกระชากปิดลงพร้อมกับร่างสวยของเวนดี้ขึ้นมานั่งอยู่ภายในตัวรถ เธอเอี้ยวตัวไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดตัวก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถยุโรปขับเคลื่อนออกไปจากคฤหาสน์หลังโตด้วยคนขับรถของตระกูลพอดี นัยน์ตาสวยมองทอดออกไปยังถนนด้านข้างแล้วก็แอบรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่จะได้ไปเจอเพื่อนของตัวเองหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาร่วมสองเดือนแล้วตั้งแต่ปิดเทอม

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาทั้งห้าคนไม่ได้มีการติดต่ออะไรกันเป็นพิเศษเพราะต่างก็ยุ่งอยู่กับการช่วยธุรกิจที่บ้านเลยไม่ได้นัดหมายมารวมตัว หรือเจอกันด้านนอกเลย จะมีก็แค่ส่งข้อความพูดคุยกันในกลุ่มบ้างตามประสาทำให้ได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของแต่ละคนอยู่บ้างแม้จะไม่ได้เจอหน้ากันอย่างปกติ

สาวผมลอนยาวก้มใบหน้าควานหาการ์ดใบสีเงินเพื่อเช็กให้แน่ใจอีกครั้งว่าตัวเองไม่ลืมเอามันมาด้วย เพราะหากไม่มีบัตรใบนี้ก็คงไม่สามารถเข้าไปในเขตของควินตันได้แล้วเธอคงต้องเสียเวลามากโขเพื่อกลับมาเอามันที่บ้าน มือเล็กหยิบการ์ดแข็งสีเงินเงาวับขึ้นมาก่อนจะจับมันยัดใส่ลงไปที่เดิมแล้วปิดกระเป๋าให้เข้าที่เข้าทางเมื่อสำรวจของสำคัญเรียบร้อย

‘Quinnton’ หรือ ‘ควินตัน’

เป็นหมู่เกาะขนาดใหญ่ที่ถูกก่อสร้างให้เป็นเมือง ๆ หนึ่ง จากการร่วมทุนกันของมหาเศรษฐีทั้งห้าตระกูล ได้แก่ แอชลีย์, กริฟฟิธ, บารอน, โนแลน และสก็อตต์ ทั้งห้าตระกูลสร้างเมืองแห่งนี้ขึ้นเพื่อเป็นสถานศึกษาสำหรับทายาท และลูกหลานคนรวยโดยเฉพาะ แม้จะเป็นสถานศึกษาแต่ที่นี่ไม่เหมือนกับสถานศึกษา หรือมหาวิทยาลัยทั่วไปเพราะไม่จำเป็นต้องมีชุดยูนิฟอร์มอย่างปกติ และเด็ก ๆ ก็ค่อนข้างจะมีอิสระทางความคิดรวมไปถึงการใช้ชีวิต หรือไม่ก็คงเป็นเพราะไม่สามารถบังคับหนุ่มสาวพวกนี้ได้ขนาดนั้นด้วย นอกจากนี้หลักสูตรการสอนก็ไม่ได้มีแค่วิชาขั้นพื้นฐาน แต่ยังมีการเตรียมความพร้อมในการบริหารธุรกิจที่เข้มข้น และมีรายละเอียดในขั้นลึกกว่าเพื่อนำมาปรับใช้ให้เหมาะสมกับเหล่าบรรดาทายาทจากตระกูลต่าง ๆ ที่ต้องเข้ารับตำแหน่งในภายภาคหน้า ทำให้คนที่เข้ามาศึกษาที่เมืองนี้ส่วนใหญ่แล้วจะมีอายุยี่สิบต้น ๆ ขึ้นไปเพราะต้องการเพิ่มพูนความรู้เฉพาะทางเพิ่มเติมที่หาไม่ได้จากสถานศึกษาด้านนอก ส่วนมากเลยเป็นคนที่เรียนจบแล้ว หรือจบจากต่างประเทศมาศึกษาต่อเสียมากกว่า

ควินตันให้บริการทั้งหลักสูตรการเรียนรู้แบบปกติ และหลักสูตรระยะสั้นทำให้มีนักเรียนหมุนเวียนเข้าออกอยู่เรื่อย ๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ใช่สถานที่ที่คนทั่วไปจะสามารถเข้าออกไปตามใจชอบเพราะต้องเป็นนักศึกษาของที่นี่เท่านั้นถึงจะได้รับบัตรผ่านเพื่อเข้าออกเมืองนี้ และบุคคลภายนอกทำได้เพียงมาส่งเท่านั้นอย่างเช่นเวนดี้ที่ตอนนี้กำลังมุ่งหน้ากลับไปยังสถานศึกษาของตนเองอยู่

Quinnton

เอี๊ยด! รถยุโรปคันใหญ่ขับเข้ามาจอดยังประตูทางเข้าฝั่งที่ทำทางเข้าออกให้ติดกับพื้นดินเพื่อส่งทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลโนแลนกลับสถานศึกษา ขาเรียวก้าวลงจากรถพร้อมกับบัตรสีเงินในมือเธอเดินไปแตะบัตรตรงประตูเหล็กทรงสูงก่อนจะแทรกตัวเดินเข้าไปด้านในโดยมีคนของควินตันออกมาดูแลรักษาความปลอดภัย และรอให้บุคคลภายนอกขับเคลื่อนรถออกไปจากอาณาเขต

ภายในนี้แตกต่างกับถนนเปลี่ยว ๆ ที่มีทางคดเคี้ยวด้านนอกอย่างสิ้นเชิงเพราะด้านในถูกออกแบบ และตกแต่งให้เหมือนกับเมือง ๆ หนึ่งที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน หญิงสาวเดินขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อพาตัวเองไปขึ้นรถไฟฟ้าที่เชื่อมต่อเข้ากับสถานที่สำคัญแต่ละจุดของควินตันเอาไว้ด้วยกัน เธอก้าวเดินด้วยความกระฉับกระเฉงแล้วก้าวขาเข้าไปในรถไฟความเร็วสูงทันทีที่มันมาถึงยังชานชาลาที่ตนเองยืนอยู่ เวนดี้เดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวที่ติดกับประตูพลันลอบสังเกตความหรูหราภายในนี้ไปด้วยโดยไม่ลืมที่จะยกความดีความชอบให้กับฟาเดล เพราะสายรถไฟความเร็วสูงทั่วเมืองที่คอยอำนวยความสะดวก เป็นของตระกูลแอชลีย์ก่อสร้างขึ้นมา

ด้วยความที่พื้นที่แห่งนี้เป็นหมู่เกาะขนาดใหญ่ทำให้การเข้ามาในเมืองสามารถเข้ามาได้หลากหลายช่องทางไม่ว่าจะเป็นเครื่องบิน เรือ หรือรถยนต์ สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ที่พูดมาก็ได้รับการสนับสนุนจากอีกสองตระกูลที่ทำธุรกิจด้านนี้อยู่แล้วเพราะสนามบินที่ถูกสร้างขึ้นจะเป็นตระกูลของเลออน หรือตระกูลกริฟฟิธนั่นเอง ทำให้เพื่อนสนิทของเธอรายนั้นนั่งเครื่องบินบินขึ้นบินลงเป็นว่าเล่นเลยล่ะ ไหนจะท่าเรือที่มีเรือยอร์ช เรือสำราญมาเทียบท่าจอดนั่นอีก อันนั้นเป็นของตระกูลบารอน หรือของหนุ่มแสนกะล่อนอย่างเคนโน่นั่นแหละที่ให้การสนับสนุน ส่วนตระกูลสก็อตต์ของเจนีนรับหน้าที่ดูแลธุรกิจร้านอาหาร สถานบริการ และห้างสรรพสินค้าต่าง ๆ ทำให้ภายในนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันชนิดที่นักศึกษาไม่ต้องออกไปด้านนอกเลยทีเดียว จะเว้นก็แต่แอลกอฮอล์ และสารเสพติดที่ถูกควบคุมอย่างเคร่งครัดภายในอาณาเขตของควินตันทั้งหมด

แม้แก๊งเพื่อนสนิทจะแอบลักลอบเอาแอลกอฮอล์เข้ามาตามเรือ หรือเครื่องบินบ้างเป็นบางครั้งคราวก็ตาม…

ส่วนตระกูลโนแนของสาวสวยหน้าตุ๊กตาก็รับหน้าที่ก่อสร้างอาคาร และสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดภายในนี้ รวมไปถึงคอนโดหรูที่แยกเอาไว้ทั้งหมดห้าอาคารใหญ่ ๆ แบ่งเป็นตระกูลใครตระกูลมันอีกด้วย

ดวงตากลมโตของทายาทโนแลนมองออกไปนอกกระจกของรถไฟฟาความเร็วสูง ถึงความเร็วของมันจะมีอัตราที่สูงมาก แต่พอเทียบกับพื้นที่ขนาดใหญ่ในควินตัน ก็ใช้เวลาไม่น้อยเลยทีเดียวกว่าจะพาร่างบางไปถึงยังที่พักของตนเอง

สิบห้านาทีหลังจากนั้น…

ร่างสวยในชุดกระโปรงสั้นเดินออกมาจากรถไฟฟ้าเมื่อมันพาเธอมาถึงยังสถานีที่เป็นที่พักของตระกูลโนแลน หญิงสาวเดินมุ่งหน้าไปยังทางเชื่อมที่เชื่อมต่อเข้ากับคอนโด ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มกับตัวเองน้อย ๆ เพราะแอบคิดถึงบรรยากาศภายในนี้ที่ให้ความรู้สึกหรูหรา แต่ยังคงความเป็นส่วนตัว และความเงียบสงบไว้ได้อย่างดี

ติ๊ง!

คนตัวเล็กหยิบเอามือถือขึ้นมาดูข้อความเข้าที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาจากกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอ

เจนีน : ฉันถึงคลับแล้วนะ มากันยังอ่าาา

เคนโน่ : ใกล้ละ รอเรือเทียบท่า

เวนดี้ : ขอเปลี่ยนชุดที่ห้องแปปนึงนะ เดี๋ยวไป

เลออน : กำลังลงจากเครื่องบิน

เวนดี้ไล่สายตาอ่านข้อความของเพื่อนแต่ละคนที่ตอบกลับเจนีนด้วยความว่องไว จะมีก็เพียงคนเดียวที่เข้ามาอ่าน แต่ไม่มีการพิมพ์ตอบกลับอะไรมาอย่างฟาเดลนี่ล่ะเพราะเขาเป็นแบบนี้มาตลอด…

รายนี้เข้าถึงยากจริง ๆ หน้าก็ดุแล้วยังพูดน้อยอีกต่างหาก พลันในหัวก็เริ่มรู้สึกกังวลเพราะเธอยังจำได้ดีว่าคืนนั้นที่ตัวเองเมาฟาเดลเป็นคนมาส่งที่ห้อง และไม่รู้ว่าเผลอไปทำพฤติกรรมอะไรแย่ ๆ ใส่เขาหรือเปล่าเนี่ยสิเพราะจำอะไรไม่ได้เลย!

โนแลนคอนโด

ร่างเพรียวบางแตะคีการ์ดแล้วเปิดประตูเข้าไปภายในห้องพักชั้นบนสุดของอาคารสูง เธอเดินไปวางกระเป๋าแล้วตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว และเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปพบปะกับแก๊งเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมาร่วมสองเดือน หญิงสาวใช้เวลาราว ๆ ยี่สิบนาทีเห็นจะได้แล้วถึงได้เดินกลับออกมาในชุดเดรสตัวใหม่ เวนดี้แวะส่องกระจกดูความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะใช้นิ้วเกี่ยวหยิบเอากุญแจรถหรูของตัวเองติดมือเดินออกมาจากห้องด้วย

ตึก ตึก ติ๊ด!

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดังออกมาจากลิฟต์เมื่อมันพาเธอมาถึงยังที่จอดรถใต้อาคาร นิ้วเรียวยาวกดปลดล็อกรถซุปเปอร์คาร์สีชมพูบาร์บี้ของตัวเองที่จอดทิ้งเอาไว้ แล้วขึ้นไปนั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยท่าทางสง่างาม

“คิดถึงแกจังเลย จุ๊บบ!”

ปากอวบอิ่มมีลิปกลอสสีชมพูอ่อนเคลือบทำท่าจูบไปที่พวงมาลัยรถราวกับกำลังคุยกับสิ่งมีชีวิต เวนดี้ใช้มือลูบมันเบา ๆ พร้อมกับกดปลายเท้าเหยียบคันเร่งให้รถสีสวยทะยานออกไปภายนอกอาคารเพื่อมุ่งหน้าไปยังโอนลี่เฟรนคลับ…

บรื๊นนนน ~