มาเฟียร้ายพ่ายรัก

เสียงนาฬิกาโบราณภายในห้องรับรองของคฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์ดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายของความอึดอัดและตึงเครียดลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ราวกับออกซิเจนในห้องนี้ถูกสูบออกไปจนแทบหายใจไม่ออก

ณัฐณิชา หรือ พรีม ในชุดเดรสสีครีมเรียบง่ายที่ดูแตกต่างจากความหรูหราอลังการรอบตัวโดยสิ้นเชิง กำลังนั่งกุมมือตัวเองแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตมองเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะกระจกใสตรงหน้า เอกสารที่เปลี่ยนสถานะชีวิตนักศึกษาปี 3 ธรรมดาๆ ของเธอให้กลายเป็น 'ภรรยาตามกฎหมาย' ของบุคคลที่น่ากลัวที่สุดคนหนึ่งในประเทศ

"เซ็นซะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และไร้ซึ่งความรู้สึกดังขึ้นจากมุมห้อง มืดสลัวหลังแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังลับขอบฟ้า คิรากร หรือ คิมหันต์ ทายาทหนุ่มแห่งตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ก้าวออกมาจากเงานั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองมาที่เธอราวกับมองสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง

พรีมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอไปมากกว่านี้

"ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้อยากแต่งงานกับฉัน เช่นเดียวกับฉัน... ที่ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณค่ะ คุณคิมหันต์" พรีมเอ่ยเสียงเรียบ แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อย "แต่เพราะสัญญาของคุณปู่..."

"อย่าเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมาในบ้านของฉัน" คิมหันต์ตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจ เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะ กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนพรีมต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "เธอคิดว่าฉันอยากแต่งงานกับเด็กกะโปโลอย่างเธอนักรึไง? ถ้าไม่ใช่เพราะพินัยกรรมบ้าๆ นั่นระบุไว้ว่าฉันต้องมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก่อนอายุครบยี่สิบห้าปีเพื่อครองตำแหน่งผู้นำตระกูล... เธอก็ไม่มีค่าแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ด้วยซ้ำ"

ถ้อยคำเชือดเฉือนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แม้พรีมจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่การได้ยินมันตรงๆ ก็ทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอเม้มปากแน่น กลั้นความรู้สึกน้อยใจเอาไว้ทั้งหมด

ใช่สิ... เธอมันก็แค่เครื่องมือ

เธอกับเขาแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เธอยังเป็นแค่นักศึกษาที่ต้องวิ่งวุ่นส่งงานอาจารย์และทำงานพาร์ทไทม์หาเงินค่าเทอม ส่วนเขาคือผู้ทรงอิทธิพลที่แค่กระดิกนิ้ว ชีวิตใครก็สามารถดับสูญได้ในพริบตา การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นจากผลประโยชน์ล้วนๆ ฝ่ายหนึ่งต้องการรักษาคำมั่นสัญญาและเงินทุนช่วยเหลือร้านขายยาของคุณปู่ที่กำลังจะล้มละลาย ส่วนอีกฝ่ายต้องการอำนาจสูงสุดเพื่อคานอำนาจกับกลุ่มอิทธิพลมืดคู่อริ

พรีมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า มือเรียวหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่วางอยู่ขึ้นมาจรดปลายลงบนกระดาษเอกสาร ลายมือบรรจงเขียนชื่อของเธอลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ณัฐณิชา กุลวณิชย์

เมื่อตัวหนังสือตัวสุดท้ายถูกเขียนเสร็จสิ้น คิมหันต์ก็หยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาพิจารณาด้วยสายตาเรียเฉย เขาเซ็นชื่อของตัวเองลงไปตามด้วยความรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังเซ็นอนาคตของใครสักคนอย่างไร้เยื่อใย

"ดีมาก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็คือภรรยาของฉันในสายตาของกฎหมายและสังคม แต่จำไว้..." คิมหันต์โน้มตัวลงมา กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนขนลุกซู่ "...อย่ายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน อย่าล้ำเส้น และที่สำคัญที่สุด... อย่าคาดหวังความรักจากผู้ชายอย่างฉัน เพราะมันไม่มีวันเกิดขึ้น"

พูดจบ เขาก็สะบัดตัวเดินหันหลังให้ทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธออีกเป็นครั้งที่สอง เสียงประตูห้องทำงานปิดลงดังปัง ทิ้งให้พรีมนั่งอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันและความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่

พรีมหลับตาลงช้าๆ น้ำใสๆ ไหลรินลงมาอาบแก้มเงียบๆ เธอเตือนตัวเองในใจว่า สัญญาฉบับนี้มีกำหนดเวลาแค่สองปี... อีกสองปีเท่านั้น เมื่อเขาได้ตำแหน่งที่ต้องการและเธอเรียนจบ ทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง ต่างคนต่างไปโดยไม่มีอะไรติดค้างกันอีก

แต่ทว่า... โลกของมาเฟียไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ และเกมอำนาจนี้ไม่ได้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น

ณ มุมมืดนอกหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ ภายใต้เงาไม้ใหญ่ที่ไหวตามแรงลม มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเข้ามาภายในห้องรับรองผ่านกระจกใส รอยยิ้มเยียบเย็นและเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ถูกความมืดอำพรางไว้

"เริ่มเกมแล้วสินะ... ท่านประมุขคนใหม่" เสียงกระซิบแผ่วเบากลืนหายไปกับสายลมยามค่ำคืน พร้อมกับเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวหายลับไปในความมืดมิด

โดยที่คิมหันต์และพรีมยังไม่รู้ตัวเลยว่า... ภัยร้ายที่ซ่อนอยู่ในเงามืดกำลังขยับตัวเข้ามาใกล้ เพื่อทำลายทุกสิ่งที่พวกเขารัก และบางที... หัวใจที่ตั้งใจจะปิดตาย อาจจะหวั่นไหวให้กับคนที่ไม่สมควรรัก ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นเกมเสียด้วยซ้ำ