บทที่ 2.5

“ที่กลับมาได้อย่างสง่าผ่าเผยก็เพราะคุณชายใจดีรับนางกลับมาด้วย หาไม่หากให้นางเดินกลับมาเองสภาพคงเอน็จอนาถกว่านี้ หากตอนเช้ามีข่าวลือแปลกๆ ออกไป ข้าเกรงว่าท่านเองก็คงจะพลอยลำบากไปกับนางด้วย” เส้าชิงพึมพำ

เว่ยกวงอวี่ได้ยินแต่กลับไม่พูดอะไร เขามองไปที่มีดสั้นของจอมมาร “ตั้งแต่เมื่อไรกันที่คุณหนูเก้าตระกูลกู้เฉลียวฉลาดรอบคอบปานนี้ หรือช่วงระยะสั้นๆ ที่นางอยู่กับผู้อาวุโสหรั่น นางถึงกับเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้”

เขาสงสัยว่าคนผู้หนึ่งจะสามารถเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ??

ที่สำคัญไปกว่านั้น... นางรอดกลับมาได้อย่างไรโดยที่ร่างกายมีเพียงแผลขีดข่วน กระโดดลงไปจากหน้าผาสูงหมื่นจั้ง แม้แต่จอมมารและผู้อาวุโสหรั่นยังไม่อาจกลับขึ้นมา นับประสาอะไรกับสตรีธรรมดาที่ถูกเลี้ยงดูมาในห้องหอ คิดอย่างไรเขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

ที่ไม่น่าเชื่อไปกว่านั้น นางกลับมองเขาแล้วถามเขาตรงๆ ว่า...เขาเชื่อใจได้หรือไม่?? สบตาเขาตรงๆ ด้วยดวงตามุ่งมั่นมั่นคงราวกำลังหยั่งเชิงเขาอยู่ มองจนเขารู้สึกว่าเป็นฝ่ายเสียท่าให้นาง

นอกจากบิดา น้องสาว น้องชาย และเส้าชิงแล้ว ตลอดมาไม่เคยมีใครจ้องมองเขาตรงๆ เช่นนี้มาก่อน นางนับเป็นคนแรกที่กล้าสบตาเขา ทั้งยังกล้าถามเขาด้วยประโยคที่คล้ายเป็นการล่วงเกินกลายๆ ด้วยท่าทางจริงจัง

“มีข่าวจากฝั่งตรงข้ามหรือไม่”

เส้าชิงเลิกคิ้ว “ให้ข้าน้อยไปลองสืบหรือไม่ขอรับ”

เว่ยกวงอวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ไม่ต้อง เจ้าออกไปเถิด” ยังไม่ทันที่คนสนิทจะออกไป ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามา เสียงโหวกเหวกดังขึ้นพร้อมกับสองร่างที่พุ่งเข้าประตูมา

“พี่ใหญ่! ได้ยินว่าท่านรับสตรีร้ายกาจตระกูลกู้ขึ้นรถม้ามาด้วย จริงหรือขอรับ/เจ้าคะ” สองฝาแฝดถามเขาอย่างพร้อมเพรียง เว่ยกวงอวี่ยิ้มให้น้องสาวและน้องชายอย่างอ่อนโยน

“คุนคุน หมิงหลาน ในยามกล่าวถึงผู้อื่น เจ้าสองคนควรสุภาพมากกว่านี้ พี่ใหญ่เคยสอนเอาไว้ว่าอย่างไร”

“เอ่อ...ทั้งต่อหน้าและลับหลังต้องให้เกียรติผู้อื่นเสมอ”

“ดี เช่นนั้นควรเรียกคุณหนูเก้าอย่างให้เกียรติ แม้ผู้อื่นจะกล่าวถึงนางอย่างไร หรือนางจะเป็นอย่างนั้นจริงหรือไม่ พวกเจ้าก็ไม่ควรกล่าวถึงนางลับหลังเช่นนี้ถูกหรือไม่”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“มาหาข้าที่เรือนเพราะเรื่องนี้?”

เด็กสองคนพยักหน้าพร้อมกัน เว่ยกวงอวี่ลูบศีรษะของเว่ยหมิงหลาน หมั่นโถวสองก้อนของน้องสาวยังคงไม่ถึงเวลาแกะออก[1] น้องของเขายังเด็กนักแถมยังไร้เดียงสามาก อะไรที่ฟังมาแล้วไม่สบายใจ เขาก็ไม่อยากให้น้องสาวและน้องชายเก็บมาใส่ใจ

“ช่วยคนที่กำลังลำบากถือเป็นเรื่องดี เกิดเรื่องมากมายนางไม่มีรถม้ากลับเข้าเมือง ข้าผ่านทางไปเห็นนางเข้าพอดีดังนั้นจึงให้นางขึ้นรถม้ามาด้วย นี่ถือเป็นการแสดงน้ำใจเพราะอย่างไรตระกูลกู้ก็เป็นเพื่อนบ้านกับเรา นายท่านกู้เป็นคหบดีที่ดีคนหนึ่ง บุตรชายของเขาก็เป็นสหายของข้า”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เว่ยคุนพยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ทำไมหรือ”

“ข้ายังนึกว่าท่านชอบพอนาง”

เขาขมวดคิ้ว “เหตุใดคิดเช่นนั้น”

“ก็พี่เสี่ยวจ้าวบอกว่าบุรุษกับสตรีอยู่บนรถม้าด้วยกันตามลำพัง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ดูไม่งาม หากไม่มีใจย่อมไม่มีทางให้ความช่วยเหลือ”

เว่ยกวงอวี่หน้าตึงน้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พี่เสี่ยวจ้าว? สาวใช้ของเจ้า?”

เว่ยหมิงหลานพยักหน้า ชายหนุ่มยิ้มให้น้องสาว “นางคงได้ยินมาผิดๆ เอาละข้าว่างอยู่ครู่หนึ่ง จะไปนั่งเล่นกับพวกเจ้าที่สวน”

“แต่ฝนกำลังจะตก”

เขาหันไปสบตาเส้าชิง “ไว้ฝนตกเราค่อยกลับเข้าเรือน ไปเถิด ข้าจะให้ในครัวเตรียมของว่างไปที่นั่น”

“ดียิ่ง!!”

เว่ยกวงอวี่พาน้องสาวและน้องชายเดินไปยังสวนหน้าเรือน ด้านหลังเส้าชิงกลับแยกตัวแล้วเดินไปยังเรือนของเว่ยหมิงหลาน กระทั่งต่อมาสาวใช้นามเสี่ยวจ้าวก็หายออกไปจากจวนโดยไม่มีใครล่วงรู้ มารู้อีกทีก็คือเช้าวันถัดมาว่านางถูกขายออกไปแล้ว!!

สามพี่น้องนั่งสนทนากันในสวน ของว่างเต็มโต๊ะกับรอยยิ้มของเว่ยกวงอวี่ บ่าวไพร่ในจวนแอบมองเขาอยู่ห่างๆ ด้วยรู้ดีว่าเฉพาะในยามที่อยู่กับน้องสาวน้องชายเท่านั้น คุณชายใหญ่จึงจะยอมมีรอยยิ้มหน่อย แถมสายตาของเขาที่มองน้องสาวน้องชายนั้นก็อ่อนโยนอย่างหาได้ยากยิ่ง

[1] หมายถึงนางยังคงไม่ผ่านการปักปิ่น