บทที่ 2.4

“ข้าน้อยได้ยินเสียงถ้วยชาตกแตกขอรับ จากนั้นก็ไม่ได้ยินสิ่งใดอีก”

หวังซื่อยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ “แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใด”

“คุณชายใหญ่กลับเรือนไปแล้ว ส่วนนายท่านกลับเข้าห้องหนังสือกำชับว่าไม่ว่าใครก็ห้ามรบกวนขอรับ”

หวังซื่อกุมผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นมาก ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองไม่ได้ดั่งใจ นางไล่พ่อบ้านออกไปข้างกายเหลือเพียงแม่นมชุย คนสนิทที่ตามนางมาจากตระกูลเดิม

“ฮูหยิน อย่าโกรธไปเลย คุณหนูเก้าตระกูลกู้ผู้นั้นฟังว่ามอมแมมเหม็นคลุ้ง เห็นทีคงได้คุณชายใหญ่ช่วยกลับมากระมัง นี่เป็นเรื่องดีสำหรับความสัมพันธ์สองตระกูล นายท่านไม่โกรธก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ หาไม่หากไม่ช่วยเหลือสตรีน่ารังเกียจผู้นั้นเกิดพาลหาเรื่องตระกูลเว่ย นั่นย่อมไม่เป็นผลดีนะเจ้าคะ”

“จริงหรือ” หวังซื่อขมวดคิ้ว “แต่เขาไม่เคยเป็นคนใจดีเช่นนี้ เหตุใดยอมรับสตรีตระกูลกู้ผู้นั้นขึ้นรถม้า ฟังดูไม่มีเหตุผลเลย” นางหงุดหงิดจนในใจพลุ่งพล่าน หลายปีมานี้นางแต่งเข้ามาในฐานะฮูหยินเอก แม้ว่าจะเป็นฮูหยินคนที่สองของเว่ยซ่ง แต่กลับรู้สึกว่าไม่ได้ครอบครองจวนนี้อย่างแท้จริง

เดิมทีในจวนสมควรเป็นนางที่ดูแล แต่นอกจากเรือนของนางแล้ว นางกลับไม่สามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องอื่นเลย นั่นก็เพราะบุตรชายคนโตที่เกิดจากฮูหยินคนเดิมคนนี้ เว่ยกวงอวี่...

ไม่เพียงอีกฝ่ายจะเป็นว่าที่ผู้นำตระกูลเว่ยอยู่ก่อนแล้ว แต่ความเย็นชาน่ากลัวของเว่ยกวงอวี่ ก็ยังเลื่องลือจนนางไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับอีกฝ่ายนานๆ...

ได้ยินมาว่า...ตอนที่เด็กคนนี้เพิ่งสิบสองสิบสาม มารดาของเขาถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม เด็กคนนี้ตามสืบจนพบผู้ที่อยู่เบื้องหลัง กระทั่งลงมือสังหารฝ่ายนั้นจนตายตกด้วยตัวเอง!!!

เรื่องผ่านไปนานแล้วแต่คนยังคงพูดถึงไม่หยุดหย่อน เว่ยฮูหยินคนก่อนลือกันว่างดงามอ่อนโยน นางคลอดเว่ยกวงอวี่ จากนั้นยังมีบุตรอีกสองคนเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ฝาแฝดที่ทุกคนล้วนมองว่า...อัปมงคล

ถึงอย่างนั้นตระกูลเว่ยกลับไม่แยแส เลี้ยงดูประคบประหงมบุตรฝาแฝดจนเติบใหญ่ ไม่สนใจคำครหาของคหบดีรอบข้างแม้แต่น้อย

...โดยเฉพาะเว่ยกวงอวี่ผู้นี้ หากเขาได้ยินผู้ใดกล่าวถึงน้องสาวและน้องชายของเขาในทางที่ไม่ดี คนพวกนั้นหากไม่เกิดเรื่องการค้าชะงักงัน ก็เหมือนจะถูกกันออกไปจากวงการค้าที่เกี่ยวข้องกับร้านแลกเงินฟู่กุ้ยทันที!!

ว่ากันเรื่องของความอัปมงคลแล้วนางโมโหนัก คราแรกนางไม่ได้เต็มใจแต่งเข้ามา แต่อำนาจเงินของตระกูลเว่ยและร้านแลกเงินฟู่กุ้ย ทำให้ไม่ว่าผู้ใดจะรังเกียจหรือนินทา แต่ทุกคนก็ทำได้เพียงกล่าวลับหลังอย่างลับๆ ด้วยอย่างไรเสียก็ยังต้องอาศัยตระกูลเว่ยอยู่วันยังค่ำ ทำให้ไม่ว่าเว่ยกวงอวี่จะน่ากลัว หรือตระกูลเว่ยจะมีเบื้องหลังดำมืดเพียงใด ในเมืองหยวนเฉิงนี้ก็ไม่มีใครกล้าล่วงเกินหรือดูหมิ่น!!!

เว่ยกวงอวี่แม้ได้ชื่อว่าเคยสังหารคน แต่เรื่องนั้นก็เกิดขึ้นก่อนที่ราชสำนักจะกวาดล้างยุทธภพ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยถูกดำเนินคดี ผู้คนในเมืองหยวนเฉิงแม้หวาดกลัวเขา แต่ก็ไม่อาจกล่าวล่วงเกินหรือไม่อาจไม่คบหา แม้รังเกียจที่มือเขาเปื้อนเลือด ทว่าต่อหน้าก็ยังต้องทำเป็นเคารพนับถือ

หวังซื่อหันไปมองบุตรชายของตนที่กำลังวิ่งเข้ามา เว่ยซงหยางปีนี้อายุครบแปดขวบแล้ว เขาเองก็เป็นบุตรชายที่เกิดจากฮูหยินเอก เป็นทายาทที่ชอบธรรมเช่นเดียวกันกับเว่ยกวงอวี่

มากไปกว่านั้น...นางเองก็คาดหวังว่าบุตรชายของนางจะสามารถเป็นผู้นำตระกูลเว่ยเช่นกัน!!!

เว่ยกวงอวี่กลับมาถึงเรือนก็เปลี่ยนชุดเดิมออก ในเรือนของเขาอบอุ่นด้วยเตาผิง ทั้งที่ช่วงนี้ด้านนอกอากาศอบอ้าว ลมยังคงพัดกรรโชกดูแล้วฝนอาจจะตกจริงๆ

เส้าชิงเดินเข้ามาพร้อมกับรีบปิดประตู เขานำเสื้อคลุมตัวใหม่เข้ามาให้ผู้เป็นนาย จากนั้นยืนมองเว่ยกวงอวี่นำข้าวของของกู้หรั่นเยวี่ยวางลงไปในกล่องอย่างดี

“เจ้าว่า...” เขายกกวานหยกล้ำค่าขึ้นมาพิจารณา ตัวกวานและปิ่นทำจากหยกชั้นเลิศ ขอบของกวานมีรอยบิ่นเล็กน้อยแต่หากไม่จ้องมองดีๆ ก็ไม่มีทางมองเห็น “นางได้กวานหยกนี้มาอย่างไร”

เส้าชิงเลิกคิ้วมองผู้เป็นนาย “คุณชายหมายความว่าอย่างไร หรือท่านคิดว่ากวานหยกนี้...”

เขาหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของคนสนิท “ดูๆ แล้วข้าวของทั้งหมดนี้ หากมิใช่ของผู้อาวุโสหรั่นก็คงเป็นของจอมมารพรรคอวิ๋นซานกระมัง”

เส้าชิงอ้าปากค้าง “นางถึงกับกล้ามอบของของคนตายให้ท่าน?!”

“แถมยังรอบคอบที่จะมอบชิ้นที่ไม่มีตราของจอมมารเสียด้วย” เว่ยกวงอวี่วางกวานหยกลงรวมกับข้าวของชิ้นอื่น “ได้ยินมาว่านางส่งจดหมายบอกลาเอาไว้ แต่วันนี้นางกลับยังมีชีวิตอยู่ทั้งยังเดินเข้าจวนอย่างสง่าผ่าเผย เกรงว่านายท่านกู้คงโมโหมากกระมัง”