Share

ตอนพิเศษ 5

last update publish date: 2026-11-20 13:13:38

ลมหนาวปลายปีพัดมาเยือนเมืองหลวงฉางเล่ออย่างไม่ทันตั้งตัว เข้าสู่กลางเดือนสิบเอ็ด อากาศยามค่ำคืนเย็น
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 6 {จบ.}

    สี่ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หิมะแรกของฤดูเหมันต์เริ่มโปรยปรายลงมาปกคลุมเมืองหลวงฉางเล่อจนขาวโพลน กิ่งเหมยแดงหน้าเรือนชุนฮุยผลิดอกตูมสีสดตัดกับสีขาวของเกล็ดหิมะอย่างงดงาม กลิ่นหอมเย็นสะอาดลอยอวลไปตามสายลมหนาวตลอดสี่ปีที่ผ่านมา กิจการหอใบชาสกุลเวินภายใต้การดูแลของเวินซู่เหยาและนายท่านเวินซื่อหงขยายสาขาออกไปรุ่งเรืองทั่วทั้งแคว้น ไม่เพียงแต่สาขาหลักที่ตลาดอวี้ฮวาในเมืองหลวงและเมืองหยางโจวเท่านั้น หากยังเปิดสาขาเพิ่มอีกหลายหัวเมืองใหญ่ทางเหนือและทางใต้ ชื่อเสียงของชาหลงจิ่งและชาขาวตระกูลเวินเป็นที่เลื่องลือไปถึงในวังหลวง แม้แต่องค์ฮ่องเต้ยังทรงเอ่ยชมและพระราชทานป้ายอักษรทองให้แขวนไว้เหนือประตูร้าน ส่วนเวินจิ่งอวี้ที่ยามนี้รับช่วงต่อดูแลเส้นทางขนส่งใบชาทั้งทางบกและทางน้ำก็ยุ่งจนไม่มีเวลามาวางแผนแกล้งน้องเขยอีก ทำได้เพียงส่งจดหมายและของฝากหายากข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้หลานๆ ทุกเทศกาลขณะที่กิจการนอกจวนรุ่งเรืองเฟื่องฟู ภายในเรือนชุนฮุยแห่งจวนจิ้งอันโหวเองก็ครึกครื้นยิ่งกว่าเมื่อหลายปีก่อน เพราะบัดนี้มีสมาชิกตัวน้อยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน นั่นคือคุณหนูรอง ลู่ซูหนิง วัยสามหนาวชื่อของสองพี่น้องตระกูลลู

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 5

    ลมหนาวปลายปีพัดมาเยือนเมืองหลวงฉางเล่ออย่างไม่ทันตั้งตัว เข้าสู่กลางเดือนสิบเอ็ด อากาศยามค่ำคืนเย็นเยียบลงจนน้ำค้างแข็งเริ่มจับตัวตามยอดหญ้าและกิ่งเหมยหน้าเรือนชุนฮุย แม้ในห้องนอนจะมีกระถางไฟถ่านเงินชั้นดีวางสุมไว้ถึงสองมุมห้อง แต่ความเย็นจากด้านนอกก็ยังคงเล็ดลอดเข้ามาทางรอยต่อของบานหน้าต่างให้รู้สึกได้ถึงฤดูเหมันต์ที่ใกล้เข้ามาทุกทีสำหรับสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันอย่างลู่ฉางเยว่และเวินซู่เหยา ค่ำคืนฤดูหนาวที่ลมกรรโชกแรงเช่นนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นที่ได้นอนกอดก่ายแลกเปลี่ยนไออุ่นกันใต้ผ้าห่มผืนหนาทว่าความเป็นจริงตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่คืนเดียวเสียงฝีเท้าสั้นๆ วิ่งเร่งรีบมาตามระเบียงทางเดิน ตามด้วยเสียงเคาะประตูห้องนอนของเรือนชุนฮุยดังรัวขึ้นมาในยามที่ท้องฟ้ามืดสนิทและคนในจวนเตรียมเข้านอนกันหมดแล้ว“ท่านแม่ขอรับ! ท่านพ่อขอรับ! เปิดประตูให้อันเอ๋อร์หน่อยขอรับ!”ลู่ฉางเยว่ที่เพิ่งจะโอบเอวภรรยาลงนอนบนเตียงกว้างและกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบที่ริมฝีปากนุ่ม ชะงักค้างกลางอากาศ คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยทักเวินซู่

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 4

    ฤดูใบไม้ร่วงปีถัดมา ลมเย็นเริ่มพัดโชยมาตามสายน้ำเจียงหนาน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุ้ยฮวาที่บานสะพรั่งริมคลองลอยอวลไปทั่วเมืองหยางโจว ใบแปะก๊วยสองฝั่งถนนผลัดสีเป็นสีเหลืองทองหลังสะสางฎีกาและคดีค้างคาในสำนักผู้ตรวจการจนเรียบร้อย ลู่ฉางเยว่ก็ยื่นฎีกาขอลาราชการครึ่งเดือน พาเวินซู่เหยาและลู่สืออันวัยสี่หนาวนั่งเรือล่องลงใต้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมของตระกูลเวินที่เมืองหยางโจวรถม้าคันใหญ่ที่ส่งมารับจากท่าเรือวิ่งผ่านถนนการค้าอันคึกคักเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่จวนสกุลเวิน ยังไม่ทันลงจากรถม้า เสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าเร่งรีบของคนในจวนก็ดังแว่วออกมาต้อนรับถึงด้านนอกนายท่านเวินซื่อหงในชุดยาวสีน้ำตาลเข้มเดินนำบ่าวไพร่ออกมายืนรออยู่หน้าบันไดหิน ข้างกายมีเวินจิ่งอวี้ในชุดสีเขียวมรกตยืนกอดอกเชิดคาง แม้จะพยายามวางท่าสุขุมสมฐานะคุณชายใหญ่แห่งตระกูลค้าใบชาอันดับหนึ่งของเมืองหยางโจว ทว่าสายตากลับชะเง้อมองม่านหน้ารถม้าไม่วางตาทันทีที่สวีเจิ้งวางตั่งเทียบข้างรถม้า ลู่ฉางเยว่ก็ก้าวลงมาเป็นคนแรก วันนี้เขาสวมชุดลำลองสีเทาเข้ม เรียบง่ายแต่ดูสง่าผ่าเผย เขาหันกลับไปประคองเวินซู่เหยาลงจากรถ จากนั้นจึงยื่นแขนออกไป

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 3

    สามปีผ่านไป… แสงแดดยามบ่ายของเดือนสี่สาดส่องลงมาบนยอดหญ้าสีเขียวสด ลมเย็นพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยอบอวลไปทั่วลานเรือน ใต้ร่มเงาของต้นเหมยใหญ่ มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตั้งวางอยู่ บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กันขนาดเล็กสำหรับเด็ก และแท่นฝนหมึกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ากระดาษแผ่นที่วางอยู่ตรงหน้ากลับมีเพียงรอยหมึกดำเป็นวงกลมก้อนหนึ่ง ยังไม่มีตัวอักษรถูกเขียนลงไปแม้แต่ตัวเดียว ข้างโต๊ะตัวนั้น ลู่ฉางเยว่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มยืนเอามือไพล่หลัง ก้มมองบุตรชายวัยสามหนาวของตนเองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ส่วนผู้ที่กำลังถูกบิดาจ้องมองอย่างคุณชายน้อยลู่สืออัน สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายก้อนเงินตำลึงเล็กๆ ที่ชายเสื้อ ผมดำขลับถูกมัดรวบเป็นจุกกลมสองข้างประดับด้วยเชือกแดง พวงแก้มขาวอวบอิ่มเหมือนซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆ แม้คิ้วเข้มและดวงตาของลู่สืออันจะถอดแบบความคมคายมาจากลู่ฉางเยว่ผู้เป็นบิดาถึงเจ็ดส่วน แต่นิสัยใจคอ ความฉลาดซุกซน และความรักในการนับเงินทองของเขากลับถอดแบบมาจากเวินซู่เหยาผู้เป็นมารดาไม่มีผิดเพี้ยน ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ในวันจัดงานฉลองอายุครบหนึ่งหนาวของคุณชายน้อยแห่งจวนจิ้งอันโหว ในพ

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 2

    สายฝนเดือนหกเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาเรือนดังไม่ขาดสาย ลมเย็นพัดพาเอากลิ่นดินและกลิ่นใบไม้เปียกชื้นลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อยภายในห้องนอนของเรือนชุนฮุย เวินซู่เหยาในชุดเสื้อคลุมสีกลีบบัวนั่งเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียง ใบหน้าขาวผ่องที่ยามปกติมักจะเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ในยามนี้กลับดูซีดเซียวและอ่อนเพลียลงเล็กน้อย บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงมีสมุดบัญชีของหอใบชาสกุลเวินและลูกคิดทองคำวางค้างอยู่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ตอนที่เวินซู่เหยากำลังนั่งตรวจดูบัญชีร้านใบชาประจำเดือนอยู่ดีๆ นางก็เกิดอาการวิงเวียนศีรษะและเหม็นกลิ่นหมึกบนกระดาษขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนต้องวางลูกคิดลงแล้วลุกไปอาเจียนที่กระโถนข้างห้อง ซูถงตกใจจนหน้าซีด รีบส่งคนไปตามหมอหลวงจ้าวและส่งข่าวไปบอกลู่ฉางเยว่ที่สำนักผู้ตรวจการทันทีลู่ฉางเยว่ที่รีบควบม้าฝ่าสายฝนกลับมาถึงจวน นั่งกุมมือภรรยาอยู่ริมขอบเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่สายตาจับจ้องไปยังหมอหลวงจ้าวซึ่งกำลังวางนิ้วตรวจชีพจรข้อมืออีกข้างของเวินซู่เหยาภายในห้องได้ยินเพียงเสียงฝนตกด้านนอกและเสียง

  • ข้าควรบอกความจริง หรือสวมรอยเป็นภรรยาเอกผู้แสนดีดีนะ?   ตอนพิเศษ 1

    ขบวนรถม้าบรรทุกใบชาชั้นเลิศจากเมืองหยางโจวเพิ่งจอดเทียบหน้าจวนจิ้งอันโหวได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงโวยวายของคุณชายใหญ่เวินจิ่งอวี้ก็ดังลั่นไปถึงเรือนชุนฮุย“วางหีบพวกนั้นลงให้เบาๆ หน่อย ข้างในเป็นใบชาหลงจิ่งคัดพิเศษกับขนมที่ข้าซื้อมาฝากน้องสาวข้าทั้งนั้น หากแตกหักไปแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหักเบี้ยหวัดพวกเจ้าให้หมด!”เสียงห้าวหาญที่คุ้นเคยดังนำมาก่อน เวินซู่เหยาที่กำลังนั่งนับตั๋วเงินของขวัญขอขมาจากพวกผู้อาวุโสตระกูลลู่อยู่ในห้องโถงเรือนชุนฮุย ชะงักมือแล้วหันไปมองทางประตูเรือนด้วยความประหลาดใจหลังจากเสร็จสิ้นการประชุมที่โถงบรรพชนเมื่อวานนี้ เวินจิ่งอวี้บอกว่าจะออกไปตรวจดูคลังเก็บใบชาในเมืองหลวง และจะพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมของตระกูลเวินสักสองสามวันก่อนจะเดินทางกลับเมืองหยางโจว เหตุใดเช้าวันนี้พี่ชายของนางจึงยกขบวนหีบสัมภาระเข้ามาในจวนจิ้งอันโหวแต่เช้าตรู่เช่นนี้เล่าเวินซู่เหยาลุกขึ้นเดินออกไปที่ระเบียงหน้าเรือน ก็เห็นเวินจิ่งอวี้ในชุดสีฟ้าครามก้าวเดินผ่านซุ้มประตูเข้ามา โดยมีบ่าวรับใช้ตระกูลเวินสี่ห้าคนช่วยกันแบกหีบสัมภาระใบใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ“พี่ใหญ่! ไหนเมื่อวานพี่ใหญ่บอกว่าจะพักอยู่ที่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status