Se connecterPartager
2
Date de publication:
2026-11-08 13:22:07ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกศาลา
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น” เหล่าคุณหนูและนางกำนัลรีบหันไปตามเสียง บุรุษร่างสูงในอาภรณ์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บด้วยดิ้นทองก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมคายเย็นชา ดวงตาลุ่มลึกจนยากจะคาดเดาความคิด
ด้านหลังมีบุรุษในชุดองครักษ์สีเข้มเดินตามมาอย่างสำรวม
“ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ” ทุกคนรีบย่อกายคารวะ
เซียวจิ่งเหยียน อ๋องผู้สำเร็จราชการ พระอนุชาของฮ่องเต้ กวาดตามองเศษถ้วยชาบนพื้น ก่อนหยุดสายตาที่เยว่หรูซึ่งหน้าซีดเผือด
“ผู้ใดอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
เยว่หรูรีบก้าวออกมา
“ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันเพียงทำถ้วยชาตก แต่ชิงหลันกลับกล่าวหาว่าหม่อมฉันวางยาเพคะ”
ชิงหลันหันมองพี่สาวทันที
“พี่หญิง ข้ากล่าวเมื่อใดว่าท่านเป็นผู้วางยา”
เยว่หรูชะงัก
“ก็เจ้า...”
“ข้าเพียงขอให้ตรวจสอบน้ำชา ท่านกลับกล่าวออกมาเองว่าถูกกล่าวหาว่าวางยา”
ชิงหลันหันไปคารวะฉินอ๋อง
“ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันพบสิ่งผิดปกติในถ้วยชา จึงขอให้เจ้าหน้าที่วังตรวจสอบ แต่พี่สาวกลับพยายามขัดขวางเพคะ”
เซียวจิ่งเหยียนมองนางนิ่ง
“เจ้าพบสิ่งใด”
“หม่อมฉันยังไม่ทราบแน่ชัดเพคะ จึงไม่กล้าสรุป” คำตอบนั้นทำให้แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
สตรีตรงหน้าไม่กล่าวหาผู้ใดโดยไร้หลักฐาน แต่กลับทำให้คนถูกสงสัยร้อนตัวจนพูดผิดด้วยตนเอง
น่าสนใจ
“จื่อเฉิน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“แจ้งผู้ดูแลงานให้ตรวจสอบน้ำชาและสอบถามผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด อย่าให้ผู้ใดแตะต้องหลักฐาน”
“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
หานจื่อเฉินหันไปประสานงานกับเจ้าหน้าที่วัง ขณะนั้นชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้ของเยว่หรู ค่อย ๆ ถอยหลังไปทางประตูศาลา ชิงหลันเห็นตั้งแต่แรก
“แม่นางผู้นั้น” ชุ่ยเอ๋อร์สะดุ้ง
“จะ...เจ้าคะ”
“เจ้าจะไปที่ใด”
“บ่าว... บ่าวจะไปเอาผ้ามาเช็ดพื้นเจ้าค่ะ”
ชิงหลันปรายตามองเศษถ้วยชา
“มีนางกำนัลดูแลอยู่แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องลำบาก”
“แต่...”
“หรือเจ้ามีธุระสำคัญกว่าการอยู่ให้ปากคำ”
ชุ่ยเอ๋อร์หน้าซีด
เยว่หรูรีบกล่าวแทรก “ชิงหลัน! เจ้าจะซักไซ้สาวใช้ของข้าทำไม”
“เพราะนางเป็นผู้ยกชามาให้ข้าเจ้าค่ะ”
“เจ้ากำลังสงสัยคนของข้า”
“แล้วเหตุใดข้าจะสงสัยไม่ได้”
ชิงหลันหันไปมองพี่สาวตรง ๆ
“พี่หญิง หากคนของท่านบริสุทธิ์ การตรวจสอบก็จะช่วยยืนยันความบริสุทธิ์มิใช่หรือ”
เยว่หรูกัดริมฝีปากจนแทบห้อเลือด
เซียวจิ่งเหยียนปรายตามองหานจื่อเฉิน
“ให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบนางด้วย”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าหน้าที่ฝ่ายในเข้าตรวจค้นตัวชุ่ยเอ๋อร์โดยมีนางกำนัลอาวุโสเป็นผู้ดำเนินการ ไม่นานก็พบห่อกระดาษเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ชุ่ยเอ๋อร์ทรุดลงทันที
“บ่าวไม่รู้เรื่องเจ้าค่ะ บ่าวไม่รู้จริง ๆ”
ชิงหลันมองห่อกระดาษนั้นด้วยสายตาเย็นชา
ไม่รู้เรื่อง แต่กลับซ่อนหลักฐานไว้กับตัว ช่างเป็นข้อแก้ตัวที่ยอดเยี่ยม
เจ้าหน้าที่นำห่อผงยาที่ตรวจพบจากตัวชุ่ยเอ๋อร์ พร้อมตัวอย่างน้ำชาที่เก็บรวบรวมจากถ้วยซึ่งตกแตกส่งให้หมอหลวงตรวจสอบ โดยมีนางกำนัลผู้ดูแลโต๊ะชาเป็นพยานในการเก็บหลักฐาน
ระหว่างรอผล เยว่หรูพยายามเดินเข้ามาหาชิงหลัน
“เจ้าทำอะไรกับชาของข้า”
ชิงหลันเลิกคิ้ว
“ชาของท่าน”
“ข้าหมายถึง... ชาที่เจ้าสลับมา”
“อ้อ...”
ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“ในที่สุดพี่หญิงก็ยอมรับแล้วหรือว่าท่านรู้ว่าถ้วยใดเป็นถ้วยใด”
เยว่หรูนิ่งงัน
“ข้า...”
“หากท่านไม่รู้ว่าชาถ้วยใดมีสิ่งผิดปกติ เหตุใดจึงมั่นใจว่าข้าสลับถ้วย”
“เจ้าใส่ร้ายข้า”
“เช่นนั้นก็รอผลตรวจเถิดเจ้าค่ะ”
ชิงหลันขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย ก่อนลดเสียงลงจนมีเพียงสองพี่น้องได้ยิน
“พี่หญิง ข้าเคยเตือนท่านแล้วว่าอย่าคิดเล่นงานข้าด้วยวิธีตื้นเขิน”
เยว่หรูเบิกตากว้าง
“เจ้า... เจ้ารู้!”
“รู้สิ” ชิงหลันยิ้มหวาน
“ข้าเพียงอยากรู้ว่าท่านจะกล้าดื่มชาที่เตรียมไว้ให้ข้าหรือไม่”
“นังสารเลว!”
“เบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ” ชิงหลันปรายตามองฉินอ๋องที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“ท่านอ๋องยังอยู่ตรงนั้น หากท่านเผลอพูดอะไรผิดอีก ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้”
เยว่หรูแทบอยากพุ่งเข้าตบหน้าน้องสาว แต่เมื่อเห็นองครักษ์และเจ้าหน้าที่วังอยู่รอบด้าน นางจึงได้แต่กำมือแน่น ไม่นาน หมอหลวงก็กลับมาพร้อมผลตรวจเบื้องต้น
“ทูลท่านอ๋อง ในน้ำชาที่เก็บรักษาไว้พบผงยาสมุนไพรชนิดหนึ่ง หากรับประทานในปริมาณมากอาจทำให้เกิดผื่นแดงและอาการแพ้รุนแรงได้พ่ะย่ะค่ะ”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที หมอหลวงกล่าวต่อ
“ผงยาในห่อกระดาษที่พบจากสาวใช้มีลักษณะตรงกัน แต่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมเพื่อยืนยันว่าเป็นส่วนผสมเดียวกันทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“ให้สอบสวนผู้เตรียมชา ผู้ยกชา และผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด”
เยว่หรูรีบคุกเข่า
“ท่านอ๋อง! หม่อมฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ เพคะ ต้องเป็นชิงหลัน นางสับเปลี่ยนถ้วยชา”
ชิงหลันหันไปมองพี่สาว
“ข้าไม่ได้ปฏิเสธว่าสลับตำแหน่งถ้วย” ทุกคนเงียบกริบ แม้แต่เซียวจิ่งเหยียนยังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ชิงหลันกล่าวต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน
“ข้าเห็นว่าถ้วยชาของตนมีสิ่งผิดปกติ จึงไม่คิดดื่ม และเลื่อนถ้วยไปให้พี่หญิงช่วยพิจารณา แต่ข้าไม่ได้บังคับให้นางดื่มแม้แต่คำเดียว” นางหันไปทางเยว่หรู
“ที่สำคัญ หากข้าเป็นผู้ใส่ยา เหตุใดห่อผงยาจึงอยู่กับสาวใช้ของท่าน?”
“เจ้าอาจแอบใส่ไว้”
“เช่นนั้นท่านมีหลักฐานหรือไม่”
เยว่หรูพูดไม่ออก ชิงหลันจึงหันกลับมาทางฉินอ๋อง
“ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันยินดีให้สอบสวนทุกประการเพคะ แต่ขอให้ตรวจสอบด้วยว่าเหตุใดชาถ้วยที่เตรียมไว้ให้หม่อมฉันจึงมีสิ่งผิดปกติ และผู้ใดเป็นคนสั่งให้สาวใช้ยกชาถ้วยนั้นมา”
เซียวจิ่งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้ากล้ารับการสอบสวน”
“หม่อมฉันไม่ได้ทำผิด เหตุใดต้องกลัวเพคะ” คำตอบนั้นเรียกรอยยิ้มบาง ๆ จากริมฝีปากเขา
“ดี” เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่
“นำตัวสาวใช้ไปสอบสวน ส่วนคุณหนูใหญ่เสิ่นให้อยู่ในความดูแลของเจ้าหน้าที่ฝ่ายในระหว่างตรวจสอบ ห้ามติดต่อผู้เกี่ยวข้องโดยพลการ”
เยว่หรูหน้าซีดเผือด
“ท่านอ๋อง!”
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว282.8K Vuesนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.2K Vuesให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.9K Vuesสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M Vuesเมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]
violet279 VuesSUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง
g.ghostflying232 Vuesหลงใหลรักเบอร์ตอง
SUGARNA48 Vuesใต้บัญชาอคิราห์
มุนดัล69 Vues
