Se connecterPartager
1
Date de publication:
2026-11-08 13:21:15ลมหนาวต้นฤดูพัดผ่านระเบียงศาลาแปดเหลี่ยมภายในอุทยานหลวง กลิ่นหอมของดอกเหมยลอยปะปนกับกลิ่นชาชั้นดี เสียงพิณบรรเลงคลอเสียงหัวเราะของเหล่าคุณหนูตระกูลขุนนาง บรรยากาศงานเลี้ยงชมบุปผาเต็มไปด้วยความรื่นรมย์
ทว่าสำหรับเสิ่นชิงหลัน คุณหนูรองวัยสิบเก้าปีแห่งจวนเสนาบดี งานเลี้ยงวันนี้กลับน่าสนใจยิ่งกว่าที่คิด
นางนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้จันทน์ ใบหน้างดงามประดับรอยยิ้มอ่อนหวาน ดวงตากลมโตทอดมองถ้วยชาหอมกรุ่นตรงหน้าอย่างพิจารณา
เมื่อครู่เถาเถา สาวใช้คนสนิท เพิ่งเข้ามากระซิบรายงานบางอย่าง
“คุณหนู บ่าวเห็นชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้ของคุณหนูใหญ่ แอบใส่ผงยาลงในถ้วยชาของท่านเจ้าค่ะ”
ชิงหลันไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย
“เห็นชัดหรือไม่”
“ชัดเจ้าค่ะ บ่าวเห็นนางหยิบห่อกระดาษเล็ก ๆ ออกจากแขนเสื้อ แล้วเทผงสีขาวลงในถ้วยชาที่เตรียมไว้ให้คุณหนู”
“รู้หรือไม่ว่าเป็นยาอะไร”
“บ่าวยังไม่แน่ใจเจ้าค่ะ แต่เมื่อเช้าบ่าวได้ยินชุ่ยเอ๋อร์พูดกับสาวใช้อีกคนว่า วันนี้คุณหนูรองจะไม่มีหน้ากลับจวน”
ชิงหลันหัวเราะเบา ๆ
“ไม่มีหน้ากลับจวนอย่างนั้นหรือ พี่หญิงของข้าช่างมีความคิดสร้างสรรค์เสียจริง”
“คุณหนู พวกเราควรแจ้งเจ้าหน้าที่วังหรือไม่เจ้าคะ”
“แจ้งสิ”
เถาเถาชะงัก “ตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ”
“ยังไม่ต้องเปิดเผยเรื่องยา เจ้าจงไปแจ้งนางกำนัลผู้ดูแลน้ำชาว่าข้าพบสิ่งผิดปกติในถ้วยชา ขอให้นางเก็บกาน้ำชาและถ้วยที่เหลือไว้ตรวจสอบ อย่าให้ผู้ใดนำไปเปลี่ยนหรือทำความสะอาด”
“แล้วคุณหนูเล่าเจ้าคะ”
“ข้าจะอยู่ตรงนี้”
“แต่ว่า...”
“เถาเถา” ชิงหลันปรายตามองสาวใช้ “เจ้าคิดว่าข้าจะยอมดื่มยาพิษเพียงเพราะเกรงใจพี่สาวหรือ”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ไปทำตามที่ข้าบอก”
เถาเถารีบรับคำแล้วถอยออกไป ชิงหลันยกถ้วยชาขึ้นเล็กน้อย ก่อนสังเกตเห็นตำหนิรูปกลีบเหมยเล็ก ๆ ใต้ฐานถ้วย เป็นเครื่องหมายที่เถาเถาแอบทำไว้เพื่อให้แยกออกจากถ้วยอื่น
นางเหลือบมองเสิ่นเยว่หรูซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
พี่สาวต่างมารดาผู้นี้สวมอาภรณ์สีชมพูเข้มปักดิ้นทอง เครื่องประดับบนศีรษะงดงามหรูหรา ใบหน้าประดับรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับคอยจับจ้องถ้วยชาในมือชิงหลันอยู่ตลอดเวลา
รีบร้อนอยากเห็นข้าเสียโฉมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ชิงหลันวางถ้วยลงอย่างนุ่มนวล
นางไม่คิดจะดื่ม และไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องจบเพียงการหลีกเลี่ยงยาพิษ
ในเมื่อเยว่หรูเตรียมของขวัญมาให้อย่างตั้งใจ นางก็ควรตอบแทนด้วยของขวัญที่สมน้ำสมเนื้อกันสักหน่อย
“พี่หญิง” เสียงเรียกอ่อนหวานทำให้เยว่หรูเงยหน้า
“มีอะไรหรือชิงหลัน”
“ชาวังหลวงวันนี้หอมยิ่งนัก ข้าได้ยินว่าพี่หญิงเป็นผู้ช่วยเลือกชาสำหรับโต๊ะของพวกเรา จริงหรือไม่เจ้าคะ”
เยว่หรูยืดหลังขึ้นทันที
“แน่นอน ข้าเป็นผู้เลือกด้วยตนเอง ชาชนิดนี้หาได้ยาก แม้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้ง่าย”
“เช่นนั้นพี่หญิงต้องรู้จักชาชนิดนี้เป็นอย่างดี”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
ชิงหลันยิ้มกว้างขึ้น
“ดีจริง ๆ เจ้าค่ะ ข้ากำลังอยากให้พี่หญิงช่วยชิม”
ระหว่างกล่าว นางขยับถ้วยชาของตนไปยังตำแหน่งใกล้พี่สาว แล้วเลื่อนถ้วยที่วางอยู่ตรงนั้นกลับมาทางตน การเคลื่อนไหวดูเหมือนเพียงการจัดพื้นที่บนโต๊ะให้สะดวก
แต่เยว่หรูเห็นตำหนิเล็ก ๆ ใต้ฐานถ้วยที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง
“ชิงหลัน เจ้าทำอะไร”
“ข้าเพียงอยากให้พี่หญิงชิมชาถ้วยนี้เจ้าค่ะ”
“ข้าไม่ดื่ม!” คำตอบดังเกินจำเป็นจนคุณหนูที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ หันมอง
ชิงหลันเลิกคิ้ว
“เหตุใดเล่าเจ้าคะ เมื่อครู่พี่หญิงยังกล่าวว่าชาชนิดนี้เลิศรส”
“ข้า... ข้ายังไม่กระหาย”
“ไม่กระหายก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แต่เหตุใดต้องตกใจด้วย”
“ใครตกใจ!”
เยว่หรูรีบเอื้อมมือผลักถ้วยชาออกห่าง
เพล้ง!
ถ้วยกระเบื้องตกกระแทกพื้นแตกกระจาย น้ำชาสีอำพันหกเลอะชายกระโปรงของนาง เสียงสนทนารอบศาลาเงียบลงทันที
ชิงหลันก้มมองเศษถ้วยชา ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ
“พี่หญิง ท่านทำถ้วยชาแตกเสียแล้ว”
“ก็เจ้าเลื่อนมันมาใกล้ข้า!”
“ข้าเพียงเชิญให้ท่านชิม มิได้บังคับเสียหน่อย”
“เจ้า!”
“หรือพี่หญิงทราบว่าชาถ้วยนี้มีสิ่งใดผิดปกติ จึงไม่กล้าดื่ม” คำถามนั้นทำให้เยว่หรูหน้าซีด
“เหลวไหล! เจ้ากำลังกล่าวหาข้าหรือ”
ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“ข้าเพียงถามเจ้าค่ะ หากไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เหตุใดพี่หญิงต้องร้อนตัวด้วย”
“เสิ่นชิงหลัน!”
“ข้าได้ยินเจ้าค่ะ ไม่จำเป็นต้องเรียกเสียงดังถึงเพียงนั้น” คุณหนูหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ
เยว่หรูหันมองรอบตัว ก่อนรีบกล่าวว่า
“ข้าเพียงทำถ้วยหลุดมือ เจ้าอย่าคิดใส่ร้ายข้า!”
“เช่นนั้นก็ง่ายมากเจ้าค่ะ”
ชิงหลันลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม
“ให้เจ้าหน้าที่วังตรวจสอบน้ำชาก็สิ้นเรื่อง หากไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ข้าจะขอโทษพี่หญิงต่อหน้าทุกคน แต่หากมีสิ่งใดอยู่ในน้ำชาจริง...”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย
“เกรงว่าผู้ที่ต้องอธิบายคงไม่ใช่ข้า”
เยว่หรูเม้มริมฝีปากแน่น
“เจ้าไม่มีสิทธิ์สั่งให้คนของวังตรวจสอบตามใจ!”
“ข้าไม่ได้สั่งเจ้าค่ะ ข้าเพียงขอให้ตรวจสอบสิ่งที่อาจเป็นอันตรายต่อแขกในงาน”
ชิงหลันหันไปทางนางกำนัลผู้ดูแลโต๊ะชา
“พี่สาวท่านนี้ ข้าขอรบกวนแจ้งผู้ดูแลงานด้วย หากน้ำชามีสิ่งผิดปกติจริง แขกคนอื่นอาจได้รับอันตราย”
นางกำนัลรีบค้อมกาย
“บ่าวจะไปรายงานเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
“หยุดนะ!”
เยว่หรูตวาดลั่น ชิงหลันหันกลับไปมอง
“พี่หญิงมีสิ่งใดจะสั่งหรือเจ้าคะ”
“เจ้าอย่าทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่!”
“เรื่องเล็กหรือ” รอยยิ้มบนใบหน้าชิงหลันจางลง
“หากมีผู้ใส่สิ่งแปลกปลอมลงในน้ำชาของข้า ท่านยังคิดว่าเป็นเรื่องเล็กอีกหรือ”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!”
“เช่นนั้นท่านหมายความว่าอย่างไร”
เยว่หรูอ้าปากค้าง แต่กลับตอบไม่ได้ ชิงหลันไม่คิดเปิดโอกาสให้พี่สาวตั้งสติ
“หรือพี่หญิงต้องการให้ข้าดื่มชาถ้วยนั้นลงไปก่อน แล้วค่อยตรวจสอบว่ามีสิ่งใดผิดปกติ”
“ข้าไม่ได้พูด!”
“ดีเจ้าค่ะ เพราะหากพี่หญิงพูดเช่นนั้นจริง ข้าคงต้องสงสัยว่าท่านหวังดีกับข้าประการใด”
“เสิ่นชิงหลัน! เจ้ากล้าดียังไง” เยว่หรูตบโต๊ะดังปัง ถ้วยชาที่เหลือสั่นกระทบกัน ชิงหลันกลับยืนมองอย่างสงบนิ่ง
“พี่หญิง ที่นี่คือวังหลวง ไม่ใช่จวนเสนาบดี ท่านควรรักษากิริยาสักหน่อย” คำพูดนั้นทำให้เยว่หรูยิ่งเดือดดาล
“เจ้ากล้าสั่งสอนข้า!”
“ข้าเพียงเตือนด้วยความหวังดีเจ้าค่ะ”
“ข้าไม่ต้องการความหวังดีจากเจ้า”
“เช่นนั้นข้าก็จะไม่ฝืนใจ” ชิงหลันยิ้มอีกครั้ง
“แต่เรื่องน้ำชา ข้าคงปล่อยผ่านไม่ได้”
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด323.3K Vuesเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์102.3K Vuesเรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C103.2K Vuesประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.7K Vuesกว่าจะรู้ว่ารัก (อดีตสามีขอทวงคืน)
เมเจอร์_แคนิส24 Vuesคู่แท้ของพี่ชายเลี้ยงจอมอัลฟ่า
KaiKitto90 Vuesรอยบาปหยาดน้ำตา
วาตานิช14 Vuesท่านประธานซาตานคลั่งรัก
Nidchynoi286 Vues
