Se connecterPartager
3
Date de publication:
2026-11-08 13:22:50“หากเจ้าบริสุทธิ์ การสอบสวนย่อมคืนความเป็นธรรมให้” คำพูดนั้นทำให้เยว่หรูไม่กล้าโต้เถียงอีก
ชิงหลันมองพี่สาวถูกเจ้าหน้าที่เชิญออกจากศาลาอย่างสงบ นางไม่ได้ยิ้มเยาะ ไม่กล่าวคำซ้ำเติมต่อหน้าผู้คน เพราะความพ่ายแพ้ของเยว่หรูในวันนี้ชัดเจนเกินกว่าจะต้องใช้คำพูดเพิ่มเติม
เมื่อผู้คนเริ่มแยกย้าย เซียวจิ่งเหยียนจึงเดินเข้ามาหานาง
“เสิ่นชิงหลัน”
“เพคะ ท่านอ๋อง”
“เจ้ารู้ตั้งแต่แรกใช่หรือไม่”
ชิงหลันเงยหน้าขึ้น
“ทรงหมายถึงเรื่องใดเพคะ”
“เรื่องยา”
“หม่อมฉันเพียงระมัดระวังตัว”
“ระมัดระวังจนเตรียมพยานไว้พร้อม”
นางชะงักเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ท่านอ๋องทรงพระปรีชายิ่งนัก”
“ไม่ต้องชมข้า”
“หม่อมฉันชมจากใจจริงเพคะ”
“แล้วเหตุใดต้องเลื่อนถ้วยชาไปให้พี่สาว”
ชิงหลันยิ้มหวาน
“หม่อมฉันอยากให้นางช่วยพิจารณาเพคะ”
“ทั้งที่รู้ว่าชาถ้วยนั้นอาจมีพิษ”
“หม่อมฉันไม่ได้บังคับให้นางดื่มนี่เพคะ” เซียวจิ่งเหยียนมองนางนิ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ชิงหลันเลิกคิ้ว
“ท่านอ๋องทรงขบขันสิ่งใด”
“ข้ากำลังคิดว่าเจ้าคงไม่ใช่สตรีอ่อนหวานอย่างที่คนอื่นกล่าว”
“หม่อมฉันไม่เคยกล่าวว่าตนเป็นสตรีอ่อนหวานเพคะ”
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าตนเป็นสตรีเช่นไร”
ชิงหลันสบตาเขาตรง ๆ
“เป็นสตรีที่ไม่ชอบให้ใครมารังแก”
“เท่านั้นหรือ”
“และไม่ชอบเสียเปรียบผู้ใด”
เขายิ้มมุมปาก
“ข้าจะจำไว้”
“หม่อมฉันหวังว่าท่านอ๋องจะไม่ทรงคิดลองดีนะเพคะ” หานจื่อเฉินซึ่งยืนอยู่ด้านหลังแทบสำลักลมหายใจ คุณหนูผู้นี้กล้าพูดเช่นนั้นกับฉินอ๋องจริง ๆ หรือ แต่เซียวจิ่งเหยียนกลับไม่โกรธ ตรงกันข้าม เขาดูพึงพอใจเสียด้วยซ้ำ
“หากข้าคิดลองดีเล่า”
ชิงหลันยิ้มกว้างขึ้น
“เช่นนั้นหม่อมฉันคงต้องหาวิธีเอาชนะพระองค์ให้ได้เพคะ”
“เจ้ามั่นใจมาก”
“หม่อมฉันไม่ชอบลงมือโดยไม่มั่นใจ”
“แล้วหากแพ้”
“ก็ต้องคิดใหม่จนกว่าจะชนะ”
เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะอีกครั้ง
“ช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจ”
ชิงหลันย่อกายคารวะ
“หากไม่มีสิ่งใดแล้ว หม่อมฉันทูลลาเพคะ”
“ไปเถิด” นางหมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม
หานจื่อเฉินมองตาม ก่อนหันมาหาเจ้านาย
“ท่านอ๋อง คุณหนูรองเสิ่นผู้นี้...”
“ทำไม”
“ไม่เหมือนข่าวลือเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“ข่าวลือว่าอย่างไร”
“ว่ากันว่านางอ่อนแอ ขี้ขลาด ไม่กล้าโต้เถียงกับผู้ใด” เซียวจิ่งเหยียนมองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังเดินห่างออกไป
“เช่นนั้นคนปล่อยข่าวคงตาบอด”
หานจื่อเฉินชะงัก ก่อนรีบก้มหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้ม
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ไปตรวจสอบประวัตินาง”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“โดยเฉพาะเรื่องมารดาของนาง”
หานจื่อเฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“ท่านอ๋องทรงสงสัยสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เซียวจิ่งเหยียนหรี่ตา
“ข้าเพียงอยากรู้ว่าเหตุใดสตรีที่ฉลาดถึงเพียงนั้น จึงยอมให้คนทั้งเมืองหลวงเข้าใจผิดมาตลอดหลายปี”
หลังออกจากอุทยานหลวง ชิงหลันเดินเคียงข้างเถาเถาไปตามระเบียงทางเดิน
สาวใช้คนสนิทเหลียวมองด้านหลังหลายครั้ง ก่อนกระซิบอย่างกังวล
“คุณหนู วันนี้ท่านเล่นงานคุณหนูใหญ่เสียหนักเลยนะเจ้าคะ”
“หนักหรือ”
“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ถูกควบคุมตัวในวัง หากฮูหยินรู้เข้า...”
“นางย่อมโกรธ”
“แล้วคุณหนูไม่กลัวหรือเจ้าคะ”
ชิงหลันหยุดเดิน นางหันมองเถาเถา ก่อนยกมือแตะหน้าผากสาวใช้เบา ๆ
“เถาเถา เจ้าติดตามข้ามากี่ปีแล้ว”
“สิบปีเจ้าค่ะ”
“แล้วเจ้าเคยเห็นข้ากลัวหลิวซื่อจริง ๆ หรือ”
เถาเถาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“ไม่เคยเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเหตุใดวันนี้จึงคิดว่าข้าจะกลัว”
“เพราะคราวนี้คุณหนูใหญ่เสียหน้าต่อหน้าคนมากมาย ฮูหยินต้องไม่ยอมแน่”
ชิงหลันหัวเราะ
“ดีสิ”
“ดีหรือเจ้าคะ”
“ยิ่งนางโกรธ ก็ยิ่งมีโอกาสทำผิดพลาด”
เถาเถาเบิกตากว้าง
“คุณหนูหมายความว่า...”
“ข้ารอให้หลิวซื่อลงมือมานานแล้ว”
ชิงหลันก้าวเดินต่อ
“หลายปีมานี้นางคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องอะไร ปล่อยให้นางจัดการทรัพย์สินของท่านแม่ตามใจชอบ คิดว่าข้าเป็นเพียงเด็กกำพร้ามารดาที่ไม่มีปัญญาต่อสู้”
“แต่คุณหนูรู้ทุกอย่าง...”
“ไม่ใช่ทุกอย่าง” ชิงหลันตอบทันที
“ข้ายังมีเรื่องที่ต้องสืบอีกมาก”
นางหยุดมองดอกเหมยที่กำลังผลิบานข้างทาง
“แต่เรื่องหนึ่งที่ข้ารู้แน่ชัดคือ หากข้ายังยอมถอย พวกมันจะยิ่งคิดว่าข้ารังแกได้ง่าย”
เถาเถาพยักหน้า
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
“ดี”
ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“เมื่อกลับถึงจวน เจ้าจงไปเตรียมบัญชีสินเดิมของท่านแม่ทั้งหมดให้ข้า”
“คุณหนูจะตรวจบัญชีหรือเจ้าคะ”
“ใช่”
“แต่ฮูหยินเป็นผู้ดูแลบัญชีเหล่านั้น”
“อีกไม่นานก็ไม่ใช่แล้ว” เถาเถาหันมองเจ้านายด้วยความตกใจ ชิงหลันกลับเดินต่ออย่างสบายอารมณ์
“วันนี้ข้าเพียงจัดการเยว่หรู”
“แล้วต่อไปเล่าเจ้าคะ” นางหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับมามองสาวใช้ รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
“ต่อไปก็ถึงตาของมารดานาง”
ลมหนาวพัดผ่านชายอาภรณ์สีขาวของชิงหลัน ดวงตาคู่สวยทอดมองท้องฟ้าเหนือกำแพงวังหลวงอย่างแน่วแน่
หลิวซื่อ เสิ่นเยว่หรู พวกเจ้าคงคิดว่าข้ายังเป็นเด็กหญิงที่ยอมให้พวกเจ้ารังแกได้ตามใจ
ผิดแล้ว ข้าเพียงรอวันที่เหมาะสมเท่านั้น
นางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“คนที่คิดรังแกข้า” เสียงของนางแผ่วเบา แต่หนักแน่นอย่างน่าประหลาด
“ต้องเตรียมใจรับผลที่ตามมาให้ดี”
รถม้าของจวนเสนาบดีเคลื่อนผ่านประตูใหญ่เข้ามาจอดภายในลานกว้าง ท้องฟ้ายามบ่ายเริ่มหม่นลงเล็กน้อย ลมหนาวพัดใบไม้แห้งปลิวไปตามพื้นหิน ทว่าบรรยากาศภายในจวนกลับคุกรุ่นยิ่งกว่าอากาศกลางฤดูร้อน
เถาเถาก้าวลงจากรถม้าก่อนจะหันกลับมาประคองเสิ่นชิงหลัน
“คุณหนูเจ้าคะ ดูเหมือนจะมีคนรอต้อนรับพวกเราอยู่แล้ว”
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
พิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K Vuesพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.5K Vuesบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.4K Vuesห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.9K Vuesเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน249 Vuesแท้งรัก
อารญา30 Vuesมหาเศรษฐีสั่งรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko70 VuesSUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง
g.ghostflying232 Vues
