บทที่ 3 เข้าใจผิดรอบสอง (1)

หลัง “การประชุมชั้น 18” เช้านั้น วันทำงานวันที่สองของฉันผ่านไปเร็วกว่าที่คิด แปลกดีที่พอหัวใจเบา งานก็เบาตาม ทั้งที่จริง ๆ เนื้อหาที่ต้องร่างก็ไม่ได้ง่ายอะไร ฉันยังคงจำคำของภีมที่พูดไว้ “เริ่มใหม่มันสนุก” แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ระหว่างนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ช่วงบ่ายฉันร่างสตอรี่บอร์ดไว้สามโพสต์ “เช้าใหม่ เมล็ดใหม่” วาดรูปคนยืนรับแสงอาทิตย์พร้อมถือแก้วกาแฟ แล้วยำมุกเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้คนอ่านได้ยิ้ม โทนเดียวกับชีวิตช่วงสองสามวันที่ผ่านมา: ไม่หวือหวา แต่มีความอบอุ่นแบบไฟอ่อน ๆ เผาไขไม่ไหม้

พอถึงเวลาเลิกงาน ฉันรีบเก็บกระเป๋า เหตุผลไม่ใช่เพราะอยากกลับไปนอนเร็ว แต่เพราะไม่อยากให้เครื่องซักผ้าคิดถึงฉันจนพ่นน้ำต้อนรับอีก รอบนี้ฉันตั้งปณิธานแน่วแน่กลับถึงบ้านจะเช็กวาล์วสายยางก่อนทุกอย่าง และจะไม่ทำตัวเป็นวิศวกรสมัครเล่นอีกแล้ว

ก่อนออกออฟฟิศ มิ้นท์ตะโกนตามหลังมา “เฮ้ เพื่อนบ้านหล่อคนนั้นเป็นไงบ้าง เมื่อเช้าส่งรูปสติกเกอร์ไขควงมาในไลน์เหรอ”

“เรื่องมันยาว ไว้เล่าพร้อมชานม” ฉันตะโกนกลับ พลางทำท่ายกแก้วสมมติ มิ้นท์ทำหน้าหมั่นไส้อย่างจงใจ เราหัวเราะให้กันสั้น ๆ

ฉันเดินผ่านร้านผลไม้หน้าปากซอยแวะซื้อกล้วยหอมหนึ่งหวี ถุงผักหนึ่งถุง น้ำปลา น้ำมันพืช ข้าวสารครึ่งถุง (ครึ่งถุงก็ยังหนักนะบอกเลย) และขนมแมวรสปลาคู่ชีวิตที่ถ้าไม่ได้ซื้อ โมจิจะยื่นหนังสือคำร้องหยุดความสัมพันธ์แม่-ลูกทันที หยิบของครบแล้ว ฉันเปลี่ยนแขนสลับถือไปมา สาบเสื้อเกี่ยวถุงจนตึงไปทั้งแถบ เดิน ๆ อยู่ก็บ่นในใจ “โต๊ะกินข้าวยังไม่มี แต่ความมุทะลุอยากทำกับข้าวมีแล้วหนึ่ง”

ถึงล็อบบี้คอนโด รปภ.หน้าตายิ้มต้อนรับ ฉันยกมือไหว้แบบหอบ ๆ เขาหัวเราะ “วันนี้ไม่ท่วมแล้วนะคุณมะปราง ช่างแจ้งว่าเรียบร้อยดี”

“ค่ะ ๆ ขอบคุณมากเลย ถ้าท่วมอีกหนูจะตั้งศาลพระภูมิเครื่องซักผ้าแล้วค่ะ” ฉันตอบไปแบบนั้นจริง ๆ และเหมือนจักรวาลจะชอบมุกล้อโชคชะตา เพราะพอเข้าลิฟต์ไป ฉันดันยืนคู่กับผู้หญิงหิ้วพัดลมตั้งโต๊ะใหม่เอี่ยม เธอมองถุงน้ำมันในมือตะลึง ๆ ฉันเลยยิ้มบอกว่า “ห้องครัวฉันเพิ่งผ่านสงครามน้ำเมื่อวาน วันนี้เลยซื้ออาวุธมาเพิ่ม” เราหัวเราะให้กันแบบคนแปลกหน้าที่เข้าใจอะไรบางอย่างร่วมกัน

ลิฟต์เปิด “ติ๊ง” ชั้น 18 ตามกำหนด ทุกอย่างเหมือนจะราบรื่น ถ้าไม่ใช่เพราะประตูห้องฉันเปิดแง้มไว้เพราะดึงของเข้าไปไม่ทัน และโมจิ…ใช่ค่ะ โมจิของฉัน ออกมายืนจังก้าหน้าห้องเหมือนบอดี้การ์ดที่ลืมว่าหน้าที่คือเฝ้าอยู่ข้างใน มันเหลือบตามองถุงขนมในมือฉันหนึ่งที ก่อนวิ่งสวนทางฝีเท้าเบา ๆ ไปที่ห้อง 18B ราวกับรู้เส้นทางดี

“โมจิ! หยุด! นั่นเขตแดนประเทศเพื่อนบ้าน!” ฉันร้องลั่น แต่คนถือถุงสองมือน่ะ บอกเลยว่าแพ้นักวิ่งสี่ขาเสมอ

พอถึงหน้าห้อง 18B ฉันก็เห็นประตูเปิดพอดี เหมือนรอเวลามะปรางหน้าแตก ภีมยืนอยู่ตรงนั้นในชุดที่ฉันไม่ค่อยเห็น เสื้อเชิ้ตดำเรียบ กางเกงสแลคเข้ารูป มือซ้ายถือกุญแจรถ มือขวาดึงสายจูงโตโตะไว้หลวม ๆ กลิ่นโคโลญจน์อ่อน ๆ ผสมกลิ่นกาแฟติดเสื้อ ทำให้ภาพรวมดูเรียบง่ายแต่ดูดีแบบที่ทำให้คนถือถุงข้าวสารอย่างฉันรู้สึกว่า…นะ เหมือนโฆษณาน้ำหอมยังไงยังงั้น

โตโตะเห็นโมจิแล้วตาเป็นประกาย ส่ายหางถี่ “บรู๋ง บรู๋ง” รอท่าเหมือนจะบอกว่า “ยินดีต้อนรับครับ แขก VIP”

โมจิหยุดตรงหน้าเขา ยกคางสูงเหมือนเจ้าเมือง “เหมียว” เบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วเดินเฉียด ๆ ขาหน้าภีมอย่างถือสิทธิ์

ฉันรีบพูดรัว “ไม่ใช่นะคะ! โมจิไม่ได้เป็นแมวขโมย! มันไม่ได้จะเอ่อ เข้ามาขโมยอะไรของคุณนะคะ! ไม่! ไม่! ไม่ใช่ว่าฉันหาว่าคุณเป็นขโมยนะคะ ฉันหมายถึง..”

ประโยคของฉันพันกันเป็นก้อน เหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวน้ำตกที่ลอยวนอยู่ในชามจนหาจุดเริ่มไม่เจอ ภีมเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นนิด ๆ “หืม ใครว่าผมเป็นขโมยนะ”

“ไม่ใช่ ๆ ๆ ฉันหมายถึงแมว! แมวไม่ใช่ขโมย! แล้ว โอ๊ย ขอโทษค่ะ ฉันพูดไม่เป็นภาษาไปหมดเลย” ฉันยืนตัวแข็ง ๆ เหมือนเสาอากาศเสียในวันที่พายุเข้า

โตโตะมองหน้าเราแล้วเห่า “บู้” เบา ๆ เหมือนหัวเราะ เผลอ ๆ อาจกำลังให้คะแนนความวุ่นวายอยู่ในใจ

ภีมหัวเราะน้อย ๆ เสียงทุ้มชัด “ใจเย็นครับ ผมไม่ได้คิดว่าใครเป็นขโมยสักคน แค่นึกภาพตัวเองถูกกล่าวหาแบบงง ๆ ก็…ขำดี”

ฉันอยากเอาถุงน้ำมันพืชคลุมหัว “ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ฉันรีบเกินไป ปากเลยวิ่งแซงสมอง”

เขาชำเลืองมองมือฉันที่ถือถุงพะรุงพะรัง “ให้ช่วยไหมครับ ของดูหนัก”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยกไหว” ฉันพยายามจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งหญิงสาว แต่ทันทีที่ยกสูงขึ้นนิด ถุงน้ำมันก็เอียงไปชนถุงข้าวสารดัง “ตั้บ” แบบเสียวหล่น ทั้งหมดเกิดขึ้นช้ามากในสายตา แต่เร็วมากในความเป็นจริง ภีมเอื้อมมือมาคว้าได้พอดี ช่วยชีวิตน้ำมันกับศักดิ์ศรีฉันไปพร้อมกัน

“ยกไหวเหรอครับ” น้ำเสียงเขาเรียบ แต่สายตาแซวอย่างสุภาพ

“เอ่อ…ไม่ไหวก็ได้ค่ะ” ฉันยอมแพ้แบบไร้ศักดิ์ศรีอย่างรวดเร็ว เพื่อนบ้านปลอดภัยไว้ก่อน

เขารับถุงทั้งสองจากฉันอย่างง่ายเหมือนยกหมอน “งั้นเข้าไปวางในห้องก่อน”

ฉันเปิดประตูเชื้อเชิญ โมจิเดินนำเข้าไปก่อนพร้อมท่าทีเป็นเจ้าบ้าน โตโตะยืนรอหน้าประตูแป๊บหนึ่งแล้วนั่งลงอย่างมีมารยาท ภีมวางถุงลงบนเคาน์เตอร์ครัวชั่วคราว ฉันรีบเคลียร์พื้นที่โดยกวาดนิตยสารกับเทปกาวไปกองไว้ที่มุม

“ขอบคุณนะคะ รบกวนอีกแล้ว” ฉันยกมือไหว้เหมือนเจอครูบาอาจารย์ เขาส่ายหน้าเบา ๆ

“ผมแค่ช่วยยกของ ไม่ได้ใช้ไขควง ถือว่ายังไม่ได้ทำงาน” เขายิ้มจาง ๆ ฉันหัวเราะ เขามักหาคำพูดพอดี ๆ ที่ทำให้สถานการณ์คลี่คลายได้ง่ายเสมอ

โมจิกระโดดขึ้นไปนอนบนถุงข้าวสารอย่างภาคภูมิใจ เหมือนประกาศกรรมสิทธิ์ตามคติ “ใครนอนก่อนคนนั้นเป็นเจ้าของ” ฉันชี้ให้ภีมดู เขาพูดเสียงนิ่ง “มันคงคิดว่าเป็นเตียงนุ่มพิเศษ”

“ใช่ค่ะ เตียงรุ่น ‘เมล็ดข้าวทนทาน’” เราหัวเราะพร้อมกัน หัวเราะแบบเสียงไม่ดังมาก แต่ยาวพอจะทำให้ไหล่ที่เกร็งคลายลง

“คุณเพิ่งกลับจากร้านเหรอคะ” ฉันเห็นเสื้อเชิ้ตเรียบกริบเลยถามอย่างอยากรู้

“ครับ แวะไปดูเครื่องก่อนปิดร้าน แล้วก็ลงไปเอาของที่รถนิดหน่อย” เขาชี้กุญแจที่มือ “เลยแต่งตัวสุภาพกว่าปกติหน่อย”

“สุภาพมากค่ะ” ฉันเผลอพูดออกไปตรง ๆ แล้วหน้าก็ร้อน โอเค มะปราง เก็บคำชมไว้ในใจบ้างก็ดี

เขามองรอบห้อง “วันนี้อยู่รอดดีไหม ไม่มีเสียงน้ำพุ่ง”

“สบายมากค่ะ” ฉันชี้สติ๊กเกอร์เล็ก ๆ ที่ติดข้างวาล์ว “ฉันแปะป้ายเตือนตัวเองว่า ‘อย่าซน’”

“ดีครับ ช่างบอกว่าทุกอย่างโอเคแล้ว” เขาขยับแววตาไปทางโมจิ “เหลือแค่ระบบกันหนีของสมาชิกสี่ขา”

“ใช่ค่ะ” ฉันถอนหายใจ “มันฉลาดแบบที่เก่งเรื่องประตูมากกว่าฉันอีก”

“จริงสิ” เขาเหมือนนึกอะไรได้ “พรุ่งนี้ช่วงเย็นผมจะลองคั่วเมล็ดใหม่ ถ้าคุณว่าง แวะไปชิมไหม ผมอยากฟังความเห็นคนชอบรส ‘นิ่มนวลในถ้วย’”

หัวใจฉันเต้น “ตุบ” หนึ่งครั้ง คำชวนของเขาเหมือนง่าย ๆ แต่สำหรับฉันมีน้ำหนักมากกว่ากาแฟหนึ่งแก้ว “ได้สิคะ ถ้าไม่ติดงานฉันจะไป”

“โอเคครับ” เขาพยักหน้าเรียบ ๆ “เดี๋ยวผมเอาโตโตะไปเดินเล่นต่อ เห็นทีวันนี้มันได้พบเจอเพื่อนเยอะแล้ว”

“ขอบคุณมากนะคะ สำหรับ…ทุกอย่างวันนี้” ฉันย้ำ แล้วส่งยิ้มแบบเก็บเสียง เขายกมือบ๊ายบายเบา ๆ ก่อนปิดประตู

เสียงปิดประตู 18B ยังไม่ทันเงียบ โมจิก็หันมามองฉันตาปรือ เหมือนถามว่า “ขนมล่ะ” ฉันส่ายหน้าให้มัน “อย่าทำหน้ารู้ทันสิคุณนาย ฉันเพิ่งหน้าแตกต่อหน้าคนหล่อ เอ๊ย คนสุภาพ เพราะเธอเลยนะ” มันยืดตัว บิดขี้เกียจ แล้วเดินไปนั่งมุมเดิมราวกับว่า “ยินดีค่ะ เดี๋ยวทำให้อีก”