บทที่ 3 เข้าใจผิดรอบสอง (2)

ฉันเก็บของเข้าที่ทีละอย่าง เปิดลิสต์ในมือถือ “โต๊ะพับเล็ก, กระทะเหล็ก, ที่ทุบกระเทียม” อ่านแล้วก็รู้สึกว่า ถ้าความรักต้องการเครื่องมือ ฉันคงมีพร้อมของครัวมากกว่าของหัวใจ…แต่เอาเถอะ อย่างน้อยท้องอิ่มก่อน ความกล้าค่อยตามมา

ระหว่างจัดของ โทรศัพท์ดัง มิ้นท์โทรมา “สรุป เล่าเดี๋ยวนี้ เพื่อนบ้านข้างห้องเจอกันอีกไหม”

“เจอสิ” ฉันตอบขณะจัดข้าวสารให้พ้นจากอาณาจักรของโมจิ “แล้วฉันก็พูดอะไรพัง ๆ อีกแล้ว เหมือนกล่าวหาเขาเป็นขโมย กลายเป็นแมวขโมย อะไรก็ไม่รู้วุ่นวายหมด”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะ “โอ๊ยยยย เพื่อนกู๊!!! ดีมาก ตลกแบบซิทคอมเลย”

“ขำเถอะ เดี๋ยวฉันย้ายออกไปอยู่กับเธอเลยไหม” ฉันทำเสียงบ่น แต่ก็หัวเราะไปด้วย

“ไม่ต้องย้าย แต่ฟังนะ” มิ้นท์เปลี่ยนโทนเป็นจริงจัง “ฟังจากที่เล่ามา ผู้ชายคนนั้นใจเย็น พูดน้อย แต่สื่อสารชัดเจน เขาชวนเธอไปชิมกาแฟพรุ่งนี้ นั่นมันกึ่งเดตแล้วนะเพื่อน”

ฉันเงียบไปเล็กน้อย “ฉันไม่อยากคิดไกล แต่ก็…นิดหนึ่ง” ฉันยอมรับแบบไม่อาย

“ดีแล้ว ค่อย ๆ ไป จำไว้ว่าเธอเพิ่งย้ายบ้าน อย่ากดดันตัวเอง ให้ความสุขเล็ก ๆ พาเดิน” มิ้นท์พูดเหมือนพี่สาว

ฉันพยักหน้า ทั้งที่เธอมองไม่เห็น “โอเค รับคำสั่งหัวหน้าทีมแซว”

เราคุยเรื่องงานและชีวิตอีกนิดก่อนวางสาย ฉันหันกลับมาที่ครัว ตั้งใจทำข้าวผัดทูน่าอีกครั้งแต่เวอร์ชันอัปเกรด เพิ่มกระเทียมเจียวกรอบ ต้นหอมซอย และพริกไทยนิดหน่อย กลิ่นหอมขึ้นกว่าคราวก่อนจนฉันอยากตบไหล่ตัวเอง แถมไม่ลืมเปิดหน้าต่างกับเครื่องดูดควัน บทเรียนราคาแพงจากเสียงเตือนควันที่ฉันไม่อยากได้ยินอีก

กินข้าวไปสักพัก เสียงแจ้งเตือนดัง “ติ๊ง” หน้าจอโชว์ชื่อ “ภีม” ใจฉันหวิวหนึ่งทีแบบคนไม่อยากสารภาพ เขาส่งข้อความมา “ถ้าวันนี้มีปัญหาเรื่องประตู ล็อกเสริมได้ ผมมีบานพับแม่เหล็กเผื่อเหลืออยู่” ต่อด้วยรูปโตโตะทำหน้าหล่อเอียงคอ น่าจะตั้งใจให้บรรยากาศไม่ทางการ

ฉันตอบไป “วันนี้สบายมากค่ะ แต่อุปกรณ์กันหนีของเจ้าเหมียวสนใจอยู่” แล้วแถมสติกเกอร์แมวนอนกลิ้ง เขาส่งกลับมาแค่ “รับทราบครับ” กับอีโมจิแก้วกาแฟ ฉันยิ้มน้อย ๆ ให้หน้าจอโดยลืมว่ากำลังกิน แล้วสำลักพริกไทยนิดหน่อย ความหวานของชีวิตมักมากับความเผ็ดของความซุ่มซ่ามเสมอ

หลังอาหาร ฉันล้างจานช้า ๆ ตั้งใจทำมือให้ว่าง เพื่อปล่อยให้ใจคิดทีละเรื่อง เห็นแผ่นกระดาษโน้ตเขียนรายการ “สิ่งดี ๆ ของวันนี้” ที่ฉันเริ่มติดไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ฉันเติมเพิ่มสามบรรทัด

ทีมงานใจดี

ข้าวแกงร้านหน้าซอยไม่หวงเครื่อง

เข้าใจผิดรอบสอง แต่จบด้วยการหัวเราะ

ฉันเดินไปที่ระเบียงส่วนกลางเพื่อรับลมเย็น ๆ อีกนิด เห็นเงาของเฟิร์นไหวตามแรงลมแบบเมื่อเช้า ข้างล่างถนนเริ่มเงียบลง แสงไฟจากร้าน “ที่เดิม” เหลือแค่ป้ายไม้ที่ส่องนวล ๆ ฉันยืนพิงราว ก้มดูปลายเท้าแล้วเงยขึ้นมองท้องฟ้า มีดาวหนึ่งดวงชัดกว่าดาวอื่นนิดหน่อย บางทีอาจเพราะฉันอยากให้มันชัด

ประตูระเบียงเลื่อนเปิด ภีมเดินออกมาพร้อมขวดสเปรย์น้ำสำหรับรดเฟิร์น ยิ้มสั้น ๆ ให้เราเจอกันพอดี “อากาศดีนะครับ”

“ค่ะ ดีมาก” ฉันหันไป “เมื่อกี้ขอบคุณสำหรับข้อความนะคะ ฉันว่าจะไปดูบานพับแม่เหล็กพรุ่งนี้”

“ถ้าไม่สะดวก ผมติดให้ได้” เขาพูดเฉย ๆ เหมือนชวนคนไปซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง

“สะดวกสิคะ” ฉันรีบตอบเร็วไปนิด ก่อนจะเสริม “หมายถึง สะดวกให้ช่างคอนโดติดให้ก่อนค่ะ ถ้าไม่เวิร์คค่อยรบกวนคุณ”

เขาพยักหน้า “ได้ครับ” แล้วรินน้ำสเปรย์ใส่เฟิร์น เสียงน้ำเบา ๆ เหมือนฝนจิ๋ว

ฉันอยากชวนคุยต่อ เลยถาม “คุณเริ่มคั่วกาแฟยังไงคะ”

เขามองปลายเฟิร์น “เริ่มจากอยากรู้ว่าทำไมกาแฟถ้วยหนึ่งถึงต่างกันนัก บางถ้วยทำให้เช้าไม่ดี กลายเป็นดี บางถ้วยทำให้บ่ายที่หนัก ๆ กลายเป็นเบา ผมอยากรู้ต้นเหตุ เลยเริ่มคั่วเอง ลองเอง ล้มเหลวเอง แล้วเขียนโน้ตไว้”

“ฟังดูเป็นคนบันทึกเก่ง” ฉันว่า

“บันทึกช่วยให้ไม่โกหกตัวเอง” เขาตอบ “เวลาอ่านย้อนหลัง จะรู้ว่าเมื่อวานเราคิดยังไง วันนี้เปลี่ยนยังไง มันซื่อสัตย์ดี”

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ชอบประโยคนี้มากจนอยากขีดเส้นใต้ในหัว ใจหนึ่งอยากบอกเขาว่าฉันก็เริ่มบันทึกรายการ “สิ่งดี ๆ ของวันนี้” แต่อีกใจกลัวจะฟังดูเหมือนสารภาพอะไรบางอย่างเร็วเกิน

ลมพัดแรงขึ้นนิดหนึ่ง เส้นผมหน้าฉันปลิวมาแตะแก้ม ฉันพยายามเก็บ ผิดจังหวะจนเส้นผมไปเกี่ยวต่างหู ไร้สง่าจนหัวเราะให้ตัวเอง ภีมส่งยางมัดผมอันเดิมนั่นแหละที่ฉันยืมจากเขาวันแรก “เผื่อจำเป็น”

ฉันรับไว้ “จะคืนเมื่อหัวไม่ยุ่งนะคะ”

“ไม่ต้องรีบ” เขายิ้ม

เรายืนเงียบแบบสบาย ๆ สักพัก แต่เงียบของเราไม่อึดอัด เหมือนเสียงของเมืองไกล ๆ ทำหน้าที่พูดแทน จนฉันนึกขึ้นได้ “ขอโทษนะคะ ที่เมื่อกี้ฉันพูดเพี้ยน ๆ จนเหมือนหาว่าคุณเป็นขโมย”

“ผมรู้ว่าคุณหมายถึงแมว” เขาหัวเราะบาง ๆ “ชีวิตมีพื้นที่ให้เข้าใจผิดได้ เราคงไม่ต้องจริงจังกับทุกคำผิดพลาดหรอก”

“ค่ะ” ฉันยิ้ม “งั้นขอประกาศว่าผู้ต้องสงสัยคือโมจิเท่านั้น”

“รับทราบ” เขาทำเสียงจริงจังเล่น ๆ

ฉันมองนาฬิกา “งั้นฉันไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า เรา…นัดชิมเมล็ดใหม่” พอพูดคำว่า “เรา” แล้วรู้สึกหน้าอุ่น ฉันรีบกล่าวลา เขาพยักหน้า ฉันเดินกลับห้องพร้อมคิดว่า คำสั้น ๆ ก็ทำให้วันยาวขึ้นได้

ในห้อง โมจินอนเหยียดยาวบนพรม แผ่พุงเหมือนคนพอใจในความปั่นป่วนที่ก่อ ฉันนั่งลงข้างมัน วางมือบนหัวกลม ๆ “ฟังนะลูก พรุ่งนี้แม่มีนัดชิมกาแฟ แกห้ามทำตัวเป็น ‘แมวขโมย’ เข้าใจไหม” มันกระพริบตาสองครั้งเหมือนตอบว่า “ไม่รับประกัน”

ฉันหัวเราะ ลุกไปอาบน้ำ น้ำอุ่นไหลผ่านไหล่แบบความกังวลไหลออกบ้าง พอเช็ดตัวเสร็จ ฉันหยิบสมุดโน้ตเล่มเดิม เปิดหน้าว่าง เขียนหัวข้อ “บทเรียนวันนี้”

ปากไวแซงสมอง = ตลกได้ แต่ต้องมีคนใจดีอยู่ฝั่งตรงข้าม

ของหนักควรให้คนเสนอช่วยถือ อย่าฝืน

การชวนไปชิมกาแฟ = คำสัญญารสอ่อน ๆ ที่ทำให้คืนนี้นอนหลับดี

ฉันนั่งนิ่ง ๆ อีกครู่หนึ่งก่อนดับไฟ ห้องค่อย ๆ มืดลง แสงจากเมืองลอดเข้ามาเป็นลายบนผนัง โมจิมาขดตัวปลายเท้าเหมือนเดิม แต่วันนี้มันไม่ยอมขึ้นมาทับอก คงเพราะขนมปลาอบ ในความเงียบฉันนึกถึงคำ “เริ่มใหม่” ของภีม และรู้สึกว่า…บางทีการเริ่มใหม่ไม่ต้องการคำประกาศอะไรยิ่งใหญ่ เพียงแค่หัวใจยอมให้พื้นที่กับความเข้าใจผิดเล็ก ๆ ที่จบด้วยรอยยิ้ม แค่นั้นก็มากพอจะผลักวันพรุ่งนี้ให้ใกล้เข้ามาอีกนิด

ก่อนหลับ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความของเขาอีกครั้ง “ถ้ามีปัญหาเรียกได้ตลอดครับ” มันเป็นประโยคธรรมดาที่ใคร ๆ ก็พิมพ์ได้ แต่จากเขา มันดูเหมือนป้ายไฟเล็ก ๆ ตรงโค้งถนน ไม่ได้สว่างจ้า แต่ทำให้เลี้ยวได้ไม่พลาด

ฉันพิมพ์ข้อความสั้น ๆ กลับไป “ขอบคุณนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ” แล้ววางโทรศัพท์ลงข้างหมอน หลับตาพร้อมเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของแมว และความคิดหนึ่งที่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ ในโลกที่เต็มไปด้วยความหมายผิดนับไม่ถ้วน การมี “คนหนึ่ง” ที่ยอมให้เราพูดผิดได้โดยไม่ตัดสิน คือของขวัญล้ำค่ามากกว่ากาแฟสูตรไหนดีเสียอีก

และใช่ ฉันตั้งปลุกสองเรือนอีกครั้ง เผื่อวันพรุ่งนี้จะเป็น “เข้าใจถูกครั้งแรก” ของเรา