บทที่ 2 การประชุมครั้งแรกของชั้น 18 (2)

ออฟฟิศของฉันเป็นสตูดิโอเล็ก ๆ มีโต๊ะไม้ยาวหนึ่งตัว โซฟาสีครีมหนึ่งตัว และกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ เจ้านาย พี่นนท์ ยืนชี้ปากกาอยู่หน้ากระดาน “มะปราง ยินดีต้อนรับอย่างเป็นทางการนะ วันนี้เราคุยไอเดียเปิดเพจลูกค้าคาเฟ่ใหม่กัน”

ฉันเกือบเงยหน้าขึ้นตอบว่า “พร้อม!” แต่หยุดทันเดี๋ยวจะติดภาพคาเฟ่ของข้างห้องจนผิดลูกค้า เราคุยไอเดียกันสนุกมาก ฉันเสนอคอนเซปต์ “เช้าใหม่ เมล็ดใหม่” ที่เล่าเรื่องกาแฟผ่านผู้คนย่านนี้ ใส่โทนอบอุ่น เบาสมอง ได้ทั้งภาพและคำ

พี่นนท์พยักหน้า “ได้เลย ลองทำสตอรี่บอร์ดสั้น ๆ สักสามโพสต์ เอาฟีลลิ่งที่อ่านแล้วอยากยิ้ม” เขาวางมือบนโต๊ะ “แล้วก็…อยากให้ลองถ่ายภาพด้วยนะ เรามีเลนส์ 35 ที่ยืมไว้”

ฉันรับงานด้วยความตื่นเต้น แอบนึกถึงแก้วลาเต้ที่ภีมชงให้เมื่อเช้าและคิดว่ารู้สึกโชคดีที่ชีวิตใหม่ขยับไปทีละคลิกแบบนี้

กลางวัน มิ้นท์ เพื่อนร่วมงานเดินมานั่งข้าง ๆ “ย้ายบ้านวันแรกเป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ย”

“เหนื่อยแต่คุ้ม” ฉันเล่าคร่าว ๆ เกี่ยวกับเครื่องซักผ้า เทวดาชั้น 18 และหมากับแมวที่กำลังเจรจาสันติภาพ มิ้นท์หัวเราะจนตาโค้ง “โอ๊ย ฟีลกู้ดมาก เพื่อนบ้านเธอหล่อไหม”

“สุภาพค่ะ” ฉันตอบกลาง ๆ ไม่อยากให้เพื่อนเอาไปแซวจนหลุดกรอบงาน

“สุภาพ = หล่อระดับทำกาแฟแล้วหัวใจสั่นใช่ไหม” เธอทำหน้าทะเล้น ฉันผลักไหล่เธอเล่นแล้วเปลี่ยนเรื่องไปเมนูข้าวมันไก่หน้าปากซอยแทน

ช่วงบ่ายฉันนั่งร่างคอนเทนต์อย่างเพลิน จนลืมเวลา พอเงยหน้าก็สี่โมงกว่าแล้ว ฉันเซฟไฟล์ หยิบกระเป๋า แล้วส่งสติกเกอร์รูปชามก๋วยเตี๋ยวไปหา “ภีม เย็นนี้ยังไปปากซอยไหมคะ” เขาตอบกลับด้วยสติ๊กเกอร์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ยิ้มและคำว่า “เจอกันหน้าล็อบบี้ 6 โมงครับ”

โอเค ใจเต้นปกติไว้มะปราง แค่ก๋วยเตี๋ยว แค่พริกเผา ไม่ใช่พิธีสารสันติภาพโลก

กลับถึงคอนโดก่อนหกโมงสิบห้าเล็กน้อย ฉันแวะที่ระเบียงส่วนกลางอีกครั้ง ลมเย็นกว่าเช้า ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี เมฆสีชมพูอ่อนวาดเป็นริ้ว ๆ ไล่ไปทางแม่น้ำ ฉันหยุดหายใจลึก ๆ สองครั้ง ตั้งสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน

เสียง “เห่า!” สั้น ๆ ดังขึ้น โตโตะคาบสายจูงสีเหลืองวิ่งมาหาฉัน ภีมเดินตามมาพร้อมยกมือทัก “พร้อมลุยพริกเผาหรือยัง”

“พร้อมค่ะ” ฉันตอบทันทีโดยไม่ลองใจตัวเองซ้ำ

“ก่อนลงไป เดี๋ยวรอช่างแวะดูห้องคุณแป๊บหนึ่งนะครับ ผมโทรตามไว้ เขาบอกหกโมงจะขึ้น”

“ดีเลยค่ะ จะได้ไม่ต้องลุ้นทุกครั้งที่ซักผ้า”

ไม่นาน ช่างของคอนโดก็มาถึง ตรวจหัวก๊อก เปลี่ยนโอริงใหม่ เช็กวาล์ว และแนะนำให้ซื้อท่อยางแบบล็อกสองชั้น “จบเรื่องครับ” ช่างพูด ฉันยกมือไหว้สามรอบ ความกังวลเรื่องน้ำท่วมครัวจางหายเหมือนไอน้ำที่โดนลมพัด

“ขอบคุณภีมด้วยนะคะ ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงได้ว่ายน้ำกลางห้องครัว”

“ยินดีครับ” เขายกสายจูงให้ฉันถือ “ถือไว้ก่อนสิ เดี๋ยวโตโตะคิดว่าคุณเป็นหัวหน้าทีมดับเพลิง”

โตโตะหันมามองฉัน ตาใสเป็นประกาย ฉันยิ้ม “ไปครับคุณลูกทีม”

ก่อนลงลิฟต์ โมจิยืนอยู่หน้าประตูห้องฉันเหมือนจะบอกว่า “เดี๋ยวฉันเฝ้าบ้านให้ก็ได้ แต่อย่าลืมทิปนะ” ฉันลูบหัวมัน “กลับมาจะให้ขนมปลาอบนะจ๊ะ ท่านผู้กำกับความสงบเรียบร้อย”

ร้านก๋วยเตี๋ยวปากซอยมีป้ายไฟสีส้มสว่าง โต๊ะสแตนเลสเงาวับ เสียงคนคุยกันคึกคัก กลิ่นน้ำซุปเดือดเคี่ยวหอมลอยมาแตะจมูก ภีมจูงโตโตะมานั่งโต๊ะริม ๆ เจ้าของร้านยิ้มจนแก้มป่อง “คุณภีม วันนี้พาเพื่อนมาเหรอ”

“ครับ พาเพื่อนบ้านใหม่มาลอง” เขาพูดง่าย ๆ แต่คำว่า “เพื่อนบ้านใหม่” ทำฉันยิ้มโดยไม่รู้ตัว

เราสั่งเส้นเล็กน้ำตกสองชาม เกาเหลาอีกหนึ่ง (ภีมบอกว่าไว้เผื่อหิวตอนคุยเพลิน) แล้วเขาก็เลื่อนถ้วยพริกเผามาใกล้มือฉัน “เชิญพิสูจน์ความไม่มือใหม่เรื่องพริก”

ฉันตักพริกเผาใส่ครึ่งช้อน คนเบา ๆ สูดกลิ่นน้ำซุปแล้วลองชิม “โอ้โห…อร่อย” รสเข้มแบบไม่ดุเกินไป เผ็ดพอดีจนจมูกโล่ง

“ผ่าน” ภีมพยักหน้า “แต่ยังไม่ใช่ด่านสุดท้ายของชั้น 18”

“ด่านสุดท้ายคืออะไรคะ”

“คาเฟ่ของผมตอนเช้า 7 โมง ลาเต้กับแซนด์วิชไข่ ถ้าไม่ชอบ ต้องรีวิวอย่างซื่อสัตย์” เขายิ้มบาง ๆ “ผมรับฟังลูกบ้าน”

“งั้นฉันขอจองเก้าอี้หน้าบาร์” ฉันยักไหล่รับคำท้า “แต่ขอเตือนก่อน ฉันรีวิวตรงไปตรงมาตลอด ถ้าไม่อร่อยจะบอกว่า…ต้องปรับสูตรความรักนะคะ” ฉันหัวเราะเองกับมุกที่เพิ่งปล่อย

ภีมหลุดขำจนเผลอก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม “งั้นผมจะคั่วเมล็ดสูตร ‘รักไม่เผ็ดแต่หอม’ ไว้รอ”

บทสนทนาของเราลื่นไหลอย่างประหลาด เราคุยเรื่องเครื่องชงมือสอง การล้างหัวชง การเลือกนมสำหรับลาเต้อาร์ต และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับชีวิตในคอนโด เช่น เซเว่นฝั่งเหนือดีกว่าฝั่งใต้เพราะแซนด์วิชไข่หมดช้ากว่า หรือ รปภ.เวรกลางคืนใจดีเป็นพิเศษกับน้องหมา

โตโตะนอนหมอบใต้โต๊ะอย่างสงบเป็นพนักงานดีเด่นของค่ำคืน ฉันยื่นหมูเด้งชิ้นเล็ก ๆ ให้ มันรับไปอย่างสุภาพจนใจกะพริบ

ตอนคิดเงิน เจ้าของร้านไม่รับเงินของฉันเต็มจำนวน “ยินดีต้อนรับเพื่อนบ้านของคุณภีม” เธอยิ้ม ฉันเกรงใจแต่ภีมพยักหน้าขอบคุณแทน จึงยอมรับไมตรีด้วยหัวใจอุ่น ๆ

ระหว่างเดินกลับคอนโด ไฟข้างทางสาดแสงสีเหลืองนวลบนใบไม้ ฉันถามภีม “ทำไมตั้งชื่อร้านว่า ‘ที่เดิม’ คะ”

“เวลาเราเหนื่อย ๆ เรามักจะนึกถึง ‘ที่เดิม’ ที่นั่งประจำ เพลงเดิม กลิ่นเดิม ๆ ที่ทำให้หายใจโล่ง” เขาตอบช้า ๆ “ผมอยากให้ร้านเป็นความรู้สึกแบบนั้น”

ฉันพยักหน้า “เข้าใจเลยค่ะ…เหมือนระเบียงชั้น 18 ตอนเช้าที่มีเฟิร์นไหว ๆ กับกาแฟหอม ๆ”

“ใช่ ประมาณนั้น” เขายิ้มบาง

เดินถึงล็อบบี้ เราแยกทางกันตรงหน้าลิฟต์ “ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นนะคะ” ฉันยกมือไหว้เล่น ๆ

“ขอบคุณที่ไม่ทำก๋วยเตี๋ยวหกใส่เหมือนที่คุณกลัว” เขาแกล้งแซว “พรุ่งนี้เช้า ถ้าผ่านร้าน ผมทำแซนด์วิชไข่ให้”

“ตกลงค่ะ” ฉันยิ้มจนตาโค้ง “แล้วเจอกันที่…ที่เดิม”

“ที่เดิม” เขาทวนคำเหมือนปิดประชุมใหญ่ประจำวัน

ลิฟต์เปิด ฉันกับโตโตะบอกลากันด้วยการแตะฝ่ามือกับอุ้งเท้า (ภีมบอกว่าโตโตะทำ “ไฮไฟว์” ได้) พอกลับถึงชั้น 18 ประตูห้องฉันเปิดออกก่อนที่ฉันจะไขกุญแจ—โมจิพุ่งมาทำหน้าเหมือนเจ้าหน้าที่ตรวจหนังท่องเที่ยว “กลับช้านะคุณผู้โดยสาร”

“ค่ะ ๆ กลับมาแล้ว คุณผู้กำกับ” ฉันอุ้มมันขึ้นลูบหัว แล้ววางลงข้างถ้วยน้ำ

ในห้องอุ่นสลัว ฉันอาบน้ำ เปลี่ยนชุด นั่งลงที่โต๊ะเล็ก ๆ หยิบสมุดโน้ตออกมา เปิดหน้าใหม่ เขียนบรรทัดสั้น ๆ ว่า “การประชุมเช้าของชั้น 18: สมาชิกครบ วาระชัด ผลการประชุมหัวใจกาแฟเข้มขึ้นหนึ่งระดับ”

ฉันเงยหน้ามองเพดานพลางยิ้มน้อย ๆ ความกังวลเรื่องเครื่องซักผ้าและความว่างเปล่าของห้องเริ่มหายไป กลายเป็นความรู้สึกว่า “ฉันอยู่ที่นี่จริง ๆ แล้ว” ไม่ใช่แค่คนย้ายของเข้ามาพักชั่วคราว

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น “พรุ่งนี้ 7.30 ผมคั่วเมล็ดชุดใหม่ ถ้าตื่นทัน แวะมาได้  ภีม” ตามด้วยอีโมจิรูปเมล็ดกาแฟและโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ยิ้ม

ฉันพิมพ์ตอบ “7.45 ได้ไหมคะ ฉันกับโมจิจะพยายาม” แล้วส่งอีโมจิรูปแมวหนึ่งตัวกับรูปไฟสายฟ้าเหมือนเพิ่มพลัง

ฉันวางโทรศัพท์ ดึงผ้าห่มขึ้น ปิดไฟ ปล่อยความเงียบสบาย ๆ เข้ามาแทนที่ วันนี้ทั้งวันเหมือนยาว แต่เป็นความยาวที่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้หัวใจเบา กลิ่นกาแฟแรกของเช้า เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ระเบียง เงาสีชมพูของฟ้ายามเย็น น้ำซุปร้อน ๆ และคำว่า “ที่เดิม”

ก่อนจะหลับ ฉันเอื้อมไปแตะสมุดอีกครั้ง เติมประโยคสุดท้ายของวัน “พรุ่งนี้เช้าลาเต้หนึ่งแก้ว แซนด์วิชไข่หนึ่งชิ้น และย่อหน้าใหม่ของชีวิตที่ค่อย ๆ ชัดขึ้น”

โมจิกระโดดขึ้นเตียง ม้วนตัวเป็นก้อนกลม ๆ วางคางบนแขนฉัน ฉันกระซิบเบา ๆ “คืนนี้ช่วยอย่านอนบนหน้าอกแม่นะลูก พรุ่งนี้เรามีนัดประชุมใหญ่ของชั้น 18”

มันขยับหางช้า ๆ เหมือนตอบรับ สักพักก็หลับสนิท ฉันหลับตามไปพร้อมความคิดเรียบง่ายในโลกที่วุ่นวาย การมี “ที่เดิม” ให้กลับมา และ “คนเดิม” ให้ทักทายยามเช้า อาจเป็นความโรแมนติกที่ดีที่สุดแบบหนึ่งแล้วก็ได้