บทที่ 4 เพื่อนรักสายแซว (1)

เสียงกริ่งประตู “ติ๊งต่อง” ดังขึ้นตอนทุ่มครึ่งพอดี ฉันกำลังจัดตะกร้าเครื่องครัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์ ทัพพีกับที่คีบสแตนเลสวางสลับกันอย่างภูมิใจ ก็สะดุ้งเฮือกเพราะลืมไปว่าเรานัดใครมาไว้ตอนค่ำ

“ใครเอ่ย” ฉันถาม ทั้งที่จริง ๆ ก็พอนึกออก

“เปิดสิยะ คุณผู้หญิงชั้น 18 ฉันถือความรัก เอ๊ย! ขนม มาให้” เสียงใสนั้นคือมิ้นท์ เพื่อนสนิทตั้งแต่ ม.ปลาย คนที่เชื่อว่าโลกนี้แก้ปัญหาได้ด้วยมุกตลก 70% กับชานมไข่มุกอีก 30%

ฉันหัวเราะ รีบเปิดประตู “เข้ามาเลยคุณท่าน ดึกดื่นไม่เกรงใจแมวข้างบ้านกันบ้างหรือไง”

มิ้นท์ยิ้มหวาน หล่อนหิ้วถุงสองข้าง ข้างหนึ่งคือชานมไข่มุกสองแก้ว อีกข้างเป็นขนมปังกลิ่นเนยหอมใหม่ ๆ กับมันฝรั่งทอดสามรส “ขอโทษทีเธอ แต่ฉันมาในฐานะหน่วยกู้ภัยห้องรก และผู้เชี่ยวชาญการวางกล่องอย่างเป็นศิลปะ”

“โอเคค่ะ คุณผู้เชี่ยวชาญ” ฉันรับของเข้ามาวางบนเคาน์เตอร์ครัวชั่วคราว “คืนนี้เป้าหมายคือทำให้ห้องดูเหมือนมีคนอยู่ ไม่ใช่โกดังขนย้าย”

โมจิ เหมียวอ้วนขนฟูของฉัน เดินอาด ๆ ออกมาต้อนรับ กลิ่นชานมคงลอยเข้าจมูกมันพอดี มันยืนจังก้าดมถุงแล้วเงยหน้ามองมิ้นท์ด้วยสายตาแบบ “แลกเปลี่ยนผลประโยชน์ได้หรือไม่”

“โอ๊ยยย ตัวจริงอวบกว่าในรูปอีกนะเรา” มิ้นท์ยื่นนิ้วไปลูบ โมจิเบือนหน้าหนีอย่างหยิ่ง ๆ ทำเป็นไม่อิน ฉันยิ้ม—นิสัยคุณหนูของมันนี่ไม่มีวันที่หาย

เราช่วยกันจัดห้องอย่างเป็นพิธีการ—จริง ๆ คือคุยมากกว่าจัด เริ่มจากย้ายกล่องหนังสือไปชิดผนัง ตั้งชั้นวางเหล็กสำเร็จรูป, กางพรมผืนเล็กใต้โต๊ะกาแฟ แล้วก็เอากรอบรูปเปล่าที่ฉันยังไม่มีรูปใส่ไปวางพิง ๆ ให้ดูเหมือนบ้านของคนมีรสนิยม ราวชั่วโมงผ่านไป ความรกระดับ “สนามรบ” ลดลงเป็น “ห้องซ้อมรบ” อย่างน้อยก็เดินไม่สะดุดบ่อยแล้ว

“ห้องเริ่มเป็นห้อง” มิ้นท์ดื่มชานมอึกใหญ่ “แล้วเพื่อนบ้านข้างห้องล่ะ ไหน ๆ ให้ดูหน้าหน่อยสิ”

ฉันยักคิ้ว “ให้ดูยังไงล่ะ จะไปเคาะเรียกมาดูตัวไหม”

“ถ้าเคาะแล้วได้โบนัสเป็นกาแฟ ฉันก็ยอม” เธอทำตาวาว ฉันส่ายหัว พลังงานสายแซวของคุณเธอโดดเด่นเสมอ

เราย้ายมาคัดเสื้อผ้า ฉันพับเสื้อยืดเรียงเป็นแนวสวยงาม มิ้นท์กำลังวุ่นกับการจัดกล่องเครื่องสำอางใส่ตะกร้า ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าพร้อมเสียงกรุ๋งกริ๋งของเหรียญจากทางเดินนอกห้อง ตามด้วยเสียงเห่า “บู้!” หนึ่งทีสั้น ๆ หางเสียงมีความตื่นเต้น

ฉันเงยหน้ามองประตูที่แง้มไว้เล็กน้อย ลืมปิดสนิทอีกแล้วสิเรา แล้วทันใดนั้นเจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวที่ช่องแง้ม แส้หางสั้นส่ายเร็วเหมือนพัดลมเบอร์สาม

โตโตะ

“เทวดาชั้น 18 มาแล้ว!” มิ้นท์กระซิบกับฉันเสียงดัง ดังเกินกว่าจะเรียกว่ากระซิบ “เพื่อนบ้านเธอนี่แพ็กเกจครบมาก หล่อ สุภาพ เลี้ยงหมา…ชนะเลิศ!”

“เบา ๆ” ฉันทำตาหวานขอชีวิต แต่ไม่ทันแล้ว ภีมยืนตามหลังโตโตะมา ชุดวันนี้เป็นเสื้อยืดสีครามกับกางเกงยีนส์พอดีตัว ง่าย ๆ แต่ดูดีแปลก ความสุภาพมีในท่าทางตั้งแต่ยืนยันเท้าจนถึงรอยยิ้มมุมปากที่ยกนิดเดียว

“สวัสดีครับ” ภีมพยักหน้าทัก “ขอโทษที่โตโตะมันผลุนผลันเห็นประตูแง้มแล้วคิดว่าเชิญ”

“เชิญสิคะ เชิญเลยค่ะ” มิ้นท์สวนทันที แบบคนไม่อายฟ้าอายดิน ฉันสะกิดแขนเธอให้เพลา ๆ ละเนื้อเธอก็แค่ยิ้มกว้างกว่าเดิม

“หมาน่ารักจังค่ะ ขอโทษนะคะ ขออนุญาต…” เธอย่อเข่า ยื่นมือไปเบื้องหน้าอย่างถูกหลัก แต่ยังไม่ทันแตะ โตโตะก็…กระโดด!

“มิ้นท์!” ฉันร้อง แต่สายไป ครืนเดียวเธอก้นจ้ำเบ้าลงบนพรมหน้าประตู เสียงถุงชานมสั่น “พรวด ๆ” ดวงตาเธอเท่าไข่ห่านก่อนจะ…หัวเราะ

“ไม่เป็นไร ๆ ๆ” เธอพูดทั้งหัวเราะ น้ำตาซึมขำ “หมาหล่อเจ้าของหล่อ ให้อภัย!”

ฉันอยากมุดพื้นให้รู้แล้วรู้รอด “ขอโทษนะคะคุณภีม โตโตะแค่ตื่นเต้น” ฉันเผลอเรียกหมาตามเจ้าของอย่างสนิทโดยไม่ตั้งใจ

ภีมหยิบสายจูงขึ้นมาควบคุมอย่างใจเย็น “ผมขอโทษแทนครับ ปกติมันไม่ค่อยกระโดดใส่ใคร คงดีใจที่มีเพื่อน”

เสียง “ฟู่…” เบา ๆ ดังจากด้านใน โมจิยืนถ่างขาอยู่บนพรมในห้อง มองโตโตะราวกำลังตัดสินคดีความ มันหรี่ตา สะบัดหางหนึ่งครั้งประกอบคำตัดสินว่า “ผู้บุกรุก!” ก่อนจะก้าวช้า ๆ แบบราชินีอย่างไม่เกรงใจใคร

ฉันรีบคว้าโมจิขึ้นมา “เฮ้ ใจเย็น ๆ นั่นเพื่อนนะลูก” โมจิทำหน้าหงุดหงิดแต่ยอมอยู่นิ่งบนแขน ฉันเลยหันไปถามมิ้นท์ “โอเคไหม เจ็บไหม”

“ก้นช้ำหน่อย แต่หัวใจชุ่มชื้นมากจ้ะ” มิ้นท์ตอบอย่างภาคภูมิ ใบหน้ากับน้ำเสียงประมาณคนเพิ่งได้ลายเซ็นต์ดารา

ภาพรวมชั่ววินาทีนั้นตลกพิลึก เพื่อนฉันนั่งหัวเราะอยู่บนพรม หมาข้างห้องน้ำลายเล็ก ๆ หอบหายใจอย่างภูมิใจที่มีเพื่อนใหม่ แมวฉันตาวาวอย่างไม่ไว้ใจ และภีมชายผู้คุมสถานการณ์ ยืนยิ้มบาง ๆ แต่สากลุกนิด ๆ ที่คิ้วเหมือนกำลังคิดหาวิธีทำให้ทุกอย่างกลับสู่สมดุล

“ให้ผมหยิบสเปรย์ทำความสะอาดมาฉีดพรมหน่อยไหมครับ เผื่อชานมหก” เขากล่าวเรียบ ๆ อย่างมืออาชีพเรื่องชีวิตประจำวัน

“โอ๊ย ไม่หกค่ะ ๆ” มิ้นท์ยกชานมโชว์ “ยังครบสามสิบเปอร์เซ็นต์น้ำตาล”

“ดีครับ” ภีมยิ้ม “งั้น…พาโตโตะไปเดินอีกรอบแล้วเดี๋ยวผมพากลับขึ้นไปทักทายใหม่แบบมีมารยาทกว่านี้”

“ไม่ต้องเกรงใจค่ะ” ฉันรีบพูด “เดี๋ยว เอ่อ ถ้าคุณว่าง แวะมาชิมขนมปังไส้ครีมที่เพื่อนฉันเอามาหน่อยก็ได้ เรากำลังจะพักรอบหนึ่งพอดี”

“ได้ครับ” เขาพยักหน้า “เดี๋ยวผมพาโตโตะลงไปปล่อยพลังห้านาที” เขาโบกมือเบา ๆ แล้วหายไปตามทางเดิน ทิ้งกลิ่นอากาศสะอาด ๆ กับความสงบไว้เบื้องหลังอย่างเดิม

ประตูปิด ฉันหันไปยังมิ้นท์ เธอมองฉันตาวาว “ฉันว่าชั้น 18 นี่มีโอกาสพิเศษนะเพื่อน”

“หยุด” ฉันเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ “ยัง ยัง ไม่เอาอะไรพิเศษทั้งนั้น”

“พิเศษแบบลาเต้ช็อตคู่” เธอทำท่าชงกาแฟในอากาศ “หรือพิเศษแบบหมากับแมวอยู่บ้านเดียวกันก็ได้ ฉันไม่เรื่องมาก”

“มิ้นท์!”

เธอหัวเราะลั่น “โอเค ๆ ฉันหยุดก่อน” แล้วก็หันไปมองโมจิ “คุณนายคะ อย่าโกรธเด็กข้างบ้านเขาเลย โตโตะเขาเฟรนด์ลี่”

โมจิกระพริบตาช้า ๆ แบบแมวผู้ดี ฉันตีความว่า “จะลองพิจารณา”

เรากลับมาจัดห้องต่อสำหรับสิบนาทีถัดมา แต่เป็นสิบนาทีที่มีเสียงซุบซิบมากกว่ากระดิ่ง นัดหมายการลงรูปในกรอบก็ยังไม่คืบหน้าเพราะมัวแต่เลือกว่าจะใส่รูปวิวหรือรูปสัตว์เลี้ยง จนกระทั่งเสียงเคาะประตูสองที “ก๊อก ก๊อก” ดังขึ้น

ภีมโผล่หน้าเข้ามาพร้อมโตโตะที่ดูเรียบร้อยขึ้นมาก เขาจับสายจูงสั้นลง โตโตะนั่งลงด้วยท่าทางขยันเป็นพิเศษจนฉันอยากให้ประกาศนียบัตร

“เชิญค่ะ” มิ้นท์เป็นคนตอบก่อนใคร “พรมสะอาดพร้อมรับแขกแล้วค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดตัวเอง

“ขอบคุณครับ” ภีมยิ้มบาง ๆ แล้วกวาดตาไปรอบห้อง “จัดห้องคืบหน้าดีเลยนะครับ ดูเป็นบ้านขึ้นมาก”

ฉันยิ้มเขิน ๆ “ขอบคุณค่ะ มีแรงงานสายแซวช่วย”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ มิ้นท์ค่ะ” เพื่อนฉันยื่นมือให้ พร้อมยิ้มกว้างแบบนักการทูต

“ภีมครับ” เขาจับมืออย่างสุภาพ ระยะสัมผัสดูพอดีจนฉันอดชมในใจไม่ได้

ฉันวางจานขนมปังไส้ครีมกับแก้วน้ำลงบนโต๊ะพับเล็ก ๆ “ชิมก่อนค่ะ เผื่อหิว ข้างซอยเพิ่งอบมาเมื่อกี้”

ภีมขอบคุณและหยิบชิ้นเล็ก ๆ ลองกัด พลางพยักหน้า “นุ่มดีครับ หวานกำลังพอดี ถ้าคู่กับอเมริกาโน่จะลงตัวมาก”

“โห เสิร์ฟคำแนะนำพ่วงการจับคู่ทันที” มิ้นท์ว่า “เห็นไหมล่ะมะปราง คนนี้แหละที่ฉันบอกว่า”

“มิ้นท์” ฉันทำเสียงเตือน เธอเลยหัวเราะเบา ๆ แล้วจิบน้ำแทน

โตโตะนั่งจ้องชิ้นขนมปังแบบตั้งใจ ภีมแตะหัวมันเบา ๆ “นั่งดี ๆ นะครับนักเรียน ห้ามขอของคนอื่น” โตโตะเหลือบตามองเจ้าของ แล้วหันหน้ากลับมายิ้ม ฉันใช้คำว่ารอยยิ้มกับหมาได้จริง ๆ เพราะมันดูยิ้มจริง ๆ

“โมจิอยากชิมไหม” มิ้นท์หยิบขนมแมวเม็ดเล็ก ๆ โยนหนึ่งเม็ดลงบนจานรอง โมจิเดินมายืนพิจารณาเหมือนนักวิจารณ์อาหารระดับโลก จากนั้นก็ค่อย ๆ กินไปอย่างช้า ๆ ราวกับจะบอกว่าคู่ควร

“ดีครับ” ภีมพูดขึ้น “วันนี้ถือว่าเป็นการทำความรู้จักอย่างเป็นทางการของสัตว์เลี้ยงและเพื่อนบ้าน”

“จริงด้วย” ฉันตอบ “ขอบคุณนะคะที่พาโตโตะมาทัก เสียดายเมื่อกี้เพื่อนฉัน…เอ่อ…เพิ่งทดสอบความแข็งแรงของพรมไปแล้ว”

“พรมสอบผ่านครับ” ภีมตอบ มุมปากยิ้มมองมิ้นท์ “แต่ครั้งหน้าผมจะให้โตโตะโค้งคำนับก่อนเข้าห้อง”

“โอ๊ย ไม่ต้องถึงขนาดนั้นค่ะ” มิ้นท์หัวเราะ “แค่ไม่ชนฉันจนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มก็พอ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเราสามคนกับหนึ่งหมาหนึ่งแมวคลอไปกับเพลงแจ๊สเบาลงมาจากชั้นล่าง น่าจะเป็นเพลงจากร้าน “ที่เดิม” ที่เปิดคลอไว้ยามค่ำ ลมจากช่องหน้าต่างเล็ก ๆ พัดกลิ่นไม้เคลือบพื้นมาผสมกับกลิ่นขนมปังและกลิ่นสบู่หอมของภีมอย่างบาง ๆ ทำให้บรรยากาศแปลกดี…เหมือนฉากครอบครัวที่ไม่ได้นัดกันมาก่อนแต่ลงตัวเฉย

“ว่าแต่…” มิ้นท์หันมาหาฉันแล้วทำเสียงอ่อย ๆ “คืนนี้เราเปิดซีซั่นใหม่ของงานอดิเรกเธอไหมล่ะ เขียนนิยายวันละย่อหน้า จำได้ไหมที่ตั้งใจไว้”

ฉันสะดุดนิดหนึ่ง “อืม…จริงด้วย ลืมไปเลย”

ภีมหันมาฟังเงียบ ๆ ไม่ขัด มิ้นท์ยิ้ม “ฉันเป็นบอดี้การ์ดแรงใจให้เอง! เธอเขียนย่อหน้าหนึ่งตอนนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวฉันกับคุณภีม ขอโทษค่ะ คุณภีมกับฉัน (เรียงลำดับใหม่เพื่อความเหมาะสม) จะนั่งกินขนมอย่างสงบ”

ฉันหัวเราะ “การบังคับให้เพื่อนทำตามเป้าแบบมีผู้ชายเป็นพยานนี่มันอะไร”

“มันคือวิธีเล่นใหญ่เพื่อให้เป้าเล็ก ๆ สำเร็จ” มิ้นท์พูดจริงจังขึ้น “เธออยากเขียน เธอก็ลงมือเลย ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ”

ฉันหันไปมองภีม เขาพยักหน้าเล็ก ๆ “วันละย่อหน้าก็เป็นระบบนะครับ ระบบเล็ก ๆ ที่สะสมเป็นเล่มได้”

ประโยคนั้นเหมือนเปิดสวิตช์ ฉันหยิบสมุดโน้ตจากโต๊ะ เปิดหน้าว่าง หายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง “โอเค…งั้นย่อหน้าแรกของค่ำนี้..”

ปลายปากกาแตะกระดาษ พลางเสียงหมึกขีดเบา ๆ บันทึกประโยคแรก “ค่ำวันศุกร์ที่ชั้น 18 เริ่มด้วยกริ่งประตูหนึ่งครั้ง ชานมสองแก้ว หมาหนึ่งตัว แมวหนึ่งตัว และเพื่อนสนิทหนึ่งคน ก่อนจบลงด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ กลายเป็นบ้าน”

ฉันเงยหน้าขึ้น มิ้นท์ปรบมือดัง “แปะ ๆ ๆ” อย่างภูมิใจ ภีมยิ้มบางแต่แววตาอบอุ่นขึ้นนิดหนึ่ง นิดเดียวก็พอจะทำให้ฉันมั่นใจว่ากำลังก้าวถูกทาง