บทที่ 8 ภารกิจจ่ายตลาด (2)

          ขณะกำลังทดลองความถนัดไม้พายในอากาศ โตโตะก็คว่ำตัวในรถตาข่ายแล้วพยายามเอาหัวลอดออกมาอีกครั้งเพื่อจะ “ช่วยเลือก” ยิ่งฉันเล่นไม้อยู่ มันยิ่งตื่นเต้น หางส่ายจนรถตาข่ายขยับภีมเลยเอื้อมมือแตะเบา ๆ “ใจเย็นครับผู้ช่วย”

          พนักงานคนหนึ่งที่ยืนเรียงของอยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าก็หัวเราะ “พี่คะ น้องหมาน่ารักจัง แบบนี้เรียกว่า ‘หมอความ’ เพราะพร้อมจะช่วยทุกเรื่อง” เราหัวเราะกันทั้งสามคน สถานการณ์เล็ก ๆ ที่ทำให้จ่ายตลาดวันนี้ไม่เหมือนทุกครั้งก่อนในชีวิตฉัน

          ได้ของครบพอประมาณแล้ว เราแยกคิวแคชเชียร์คนละสายด้วยความตั้งใจของฉันว่าจะจ่ายของตัวเอง (อย่างภาคภูมิ)

          คิวฉันขยับไปช้า ๆ ฉันหยิบของขึ้นสายพานเรียงสวยงาม กระดาษทิชชู่ เนย ผักโขม พาสต้า นม ไข่ คนข้างหลังยกนิ้วให้กับฝีมือเรียงของ (หรือฉันคิดไปเองก็ได้) และถึงคราวรูดบัตร…ฉันควานในกระเป๋า “บัตรสมาชิก…ฉันมีไหมนะ” ควานไปควานมาสักพักไม่เจอ จึงยกมือ “ไม่เป็นไรค่ะ ใส่เบอร์โทรก็ได้ใช่ไหมคะ” พนักงานยิ้ม “ได้ค่ะ” ฉันพิมพ์เบอร์ตัวเองระบบบอก “ไม่พบ” …อ่า อาจไม่เคยสมัคร

          ฉันกำลังจะแซวตัวเองว่าทำไมถึงเป็นประชาชนไร้บัตรสมาชิกในปีนี้ ก็มีมือหนึ่งวางบัตรสีน้ำเงินเข้มลงบนเครื่องสแกน “ใช้ของผมก่อนครับ” เสียงภีมดังจากด้านข้างโดยที่ฉันไม่ทันเห็นว่าเขายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่

          “เฮ้ย ไม่เป็นไร” ฉันจะปฏิเสธ เขาส่ายหน้านิดเดียว “บัตรผมมีโปรลดเนยกับนมพอดีครับ” น้ำเสียงเรียบ ๆ แบบไม่ยัดเยียด พนักงานมองหน้าเราแล้วยิ้ม ยิ้มแบบเข้าใจในภาษากายมนุษย์สองคนที่ยังทำเป็น “เพื่อนบ้าน” อยู่ ฉันจึงยอมให้สแกนโดยดี

          จ่ายเสร็จ ฉันบอก “เดี๋ยวฉันชดเชยด้วยการซื้อกาแฟให้นะคะ” เขาส่ายหัวอีกครั้ง “ไม่ต้องครับ คุณช่วยชิมให้บ่อย ๆ ก็พอ”

          “จ้า…” ฉันยิ้มแห้ง ๆ แต่หัวใจอบอุ่นแปลก ๆ

          ขณะฉันเก็บของลงถุงผ้า ภีมก้มลงหยิบของจากสายพานของเขาอย่างเร็ว เก็บลงถุงเรียบร้อย และ…แวะไปจ่ายอะไรที่เคาน์เตอร์เล็ก ๆ ข้าง ๆ หนึ่งรายการ ฉันไม่ได้ทันสังเกต (หรือคิดว่าไม่ควรสอดรู้สอดเห็นมากนัก) เพียงเสี้ยวนาทีเขาก็กลับมาพร้อมรถเข็นโตโตะ

          “กลับเลยไหมครับ” เขาถาม “ถุงคุณหนักไหม”

          “พอได้ค่ะ แต่ถ้าขึ้นทางลาดยางอาจต้องใช้แรงอีกนิด” ฉันหัวเราะ

          ทางเดินกลับคอนโดอากาศยังดี โตโตะโน้มหน้ามองโลกจากรถตาข่ายอย่างภูมิใจ บางคนเดินสวนมาเห็นก็ยิ้มให้เด็กดีสี่ขา ภีมรับถุงของฉันมาถุงหนึ่งโดยไม่ถามเยอะ

          ถุงที่มีของหนักอย่างนมกับพาสต้า ฉันถืออีกถุงที่เบากว่า เราก้าวข้างกันโดยไม่พูดอะไรมากก็มีความสุขแบบแปลก ๆ คล้ายเหมือนเดินกลับบ้านหลังจากซื้อของเข้าบ้านกันมานานแล้ว

          “ขอบคุณนะคะที่ช่วยเรื่องบัตร” ฉันเริ่มบทสนทนาเบา ๆ

          “ยินดีครับ” เขาตอบง่าย ๆ เสยปอยผมที่ปลิวตามลมของฉันให้พ้นแก้มอย่างเผลอตัวแล้วเหมือนเพิ่งรู้ตัวจึงถอนมือช้า ๆ ฉันหัวใจเต้นโครมครามสองวินาที ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วชี้ไปที่ถุงของเขา “ได้อะไรบ้างคะ”

          “ของร้านกับของที่ห้องผสมกันครับ” เขาตอบ “และ…ของนิดหน่อย”

          “ของนิดหน่อย?” ฉันทวน เขาเพียงยิ้ม ไม่เฉลย

          ขึ้นลิฟต์ถึงชั้น 18 เราแยกไปที่หน้าห้องของฉันก่อนเพราะจะวางของและสลับถุง ฉันเปิดประตูโมจิเดินออกมาต้อนรับเหมือนผู้ใหญ่บ้าน “เหมียววว” เสียงยืด ๆ ตามสไตล์มัน โตโตะดูกระดิกหาง ชัดเจนว่าอยากพูดว่า “รายงานตัวครับ!” ฉันหัวเราะ “เข้ามาได้ แต่คนละบทบาทนะคะ คุณหมาอย่าเดินทั่ว” ภีมพยักหน้า “ขอวางของหน้าประตูก็พอ เดี๋ยวผมไม่กวน”

          เราช่วยกันวางของบนโต๊ะโอ๊คใหม่ ฉันจัดผักในตะกร้า ตากผ้าเช็ดให้แห้ง หยิบเนย นม และไข่เข้าตู้เย็นอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ระหว่างนั้นภีมวางถุงใบเล็กไว้ข้างกองของฉันแล้วทำเป็นคุยเรื่องเมนู “เย็นนี้ถ้าคุณไม่เหนื่อย ลองผัดกระเทียมเห็ดกับพาสต้าง่าย ๆ ไหมครับ ผมเขียนสัดส่วนให้” เขาดึงกระดาษโพสต์อิทออกมา จดอย่างเร็ว “น้ำมันมะกอก 2 ช้อนโต๊ะ กระเทียมสับ 2 กลีบ พริกแห้งครึ่งเม็ด ผัดพอหอม ใส่เส้นที่ต้มแล้วกับน้ำเส้นนิดหน่อย เกลือปลายช้อน ชิมก่อน ถ้าจืดค่อยเติม”

          “โอ้โห ขอบคุณมากค่ะ” ฉันรับโพสต์อิทไว้เหมือนรับแผนที่ขุมทรัพย์

          พอเขาขยับ ฉันเห็นถุงเล็กที่วางไว้ “อันนี้ของคุณเหรอคะ” เขาส่ายหน้า “ของคุณครับ เผื่อมีคนมาบ้านบ่อยขึ้น” เขายิ้ม

          ฉันงงนิด ๆ แล้วเปิดดู…เป็นแพ็กเล็กที่ฉันแอบชอบตอนอยู่ในโซนของใช้ ที่รองแก้วลายแมว–หมา ฉันเงยหน้าขึ้น “คุณ…เมื่อกี้—”

          “จ่ายตอนคุณกำลังจัดของบนสายพานครับ” เขาตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ “ถือว่าเป็นของฝากจากทีมชั้น 18”

          ฉันหัวเราะออกมาแบบไม่กลบเกลื่อน “ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ” คำว่าขอบคุณจากปากฉันวันนี้เหมือนมีหลายระดับ อันนี้อยู่ระดับที่ทำให้ตาฉันยิ้มด้วย

          “งั้นผมไปก่อนนะครับ เดี๋ยวพาโตโตะไปเดินอีกรอบแล้วลงร้าน” เขาจับสายจูง สบตาฉันครู่หนึ่ง ครู่เดียวที่พอให้หัวใจฉันแวะมาเอาแรง แล้วหันไปพูดกับโตโตะ “บอกคุณมะปรางก่อนครับ”

          โตโตะ “บู้” อย่างตั้งใจหนึ่งที ก่อนจะถูกพาออกไป ผมตลกของมันกระดกนิด ๆ เหมือนยิ้ม ฉันยืนส่งหน้าประตู รู้สึกเหมือนบ้านทั้งห้องสว่างขึ้น โดยที่ฉันยังไม่ได้เปิดไฟเพิ่ม

          หลังประตูปิด ฉันยังยืนยิ้มอยู่สักพัก แล้วหันกลับมาที่โต๊ะ หยิบที่รองแก้วขึ้นมาวางลอง หนึ่งแผ่นใต้แก้วน้ำ ฉันเลือกแผ่นแมวให้ตัวเอง แผ่นหมาวางฝั่งตรงข้าม “สำหรับแขกประจำ” ฉันบอกตัวเองเบา ๆ โมจิเดินมาดมแล้วนั่งทับอย่างรู้งาน “อ้าว เธอเลือกหมาเหรอ” ฉันหัวเราะ

          เปิดตู้เย็นดูของ ขยับจัดไว้เป็นแถว ฉันหยิบสมุด “สิ่งดี ๆ ของวันนี้” ขึ้นมาเขียนเพิ่ม

          ไปซูเปอร์มาร์เก็ตแบบมีคู่หู

          รอดจากพื้นลื่นด้วยมือใครบางคน

ได้โพสต์อิทสูตรพาสต้า + ที่รองแก้วแมว–หมา

เริ่มอยากลองทำครัวจริงจัง

          ฉันวางสมุดลงแล้วหยิบมือถือส่งข้อความให้มิ้นท์ “ถึงบ้านแล้ว ได้ที่รองแก้วแมว–หมามาด้วย กรี๊ดเบา ๆ”  เธอตอบแทบจะทันที “ฉันว่าแล้วววววว พ่อเทวดาชั้น 18 = พ่อบ้านใจกล้าอันดับ 1!!!! ส่งรูป!”  ฉันถ่ายรูปบนโต๊ะส่งไป พร้อมรูปโพสต์อิทสูตรอาหาร เธอใส่อีโมจิหัวใจระรัว “เย็นนี้เชฟมะปรางเข้าสู่จักรวาลครัว!” ฉันตอบ “หวังว่าจะไม่ไหม้”

          ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างช้า ๆ ฉันล้างผัก แช่ไว้อย่างที่ภีมบอก ตากบนกระชอนให้สะเด็ดน้ำ เตรียมพาสต้าและกระเทียม พอเย็นหน่อย ฉันเปิดเพลงเบา ๆ จัดครัวให้เรียบร้อย เอาที่รองแก้ววางประจำตำแหน่งอย่างภูมิใจ จัดโต๊ะเล็ก ๆ สำหรับทดสอบเมนูแรกในชีวิตใหม่

          ก่อนลงมือ ฉันชะโงกดูระเบียง แสงเอนของเย็นวันอาทิตย์พาดลงโต๊ะโอ๊คเป็นเส้นสีทอง ฉันนึกถึงตอนเดินข้างกันผ่านทางเท้ากลับคอนโดพร้อมถุงใส่ของ และเผลอคิดคำๆ หนึ่งขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ…แฟมิลี่เดย์

          มันไม่ใช่แฟมิลี่แบบที่ต้องมีพิธีการ หรือบอกสถานะ เป็นแค่ความรู้สึกเล็ก ๆ ว่าวันนี้เราสองคนอยู่ในกิจกรรมเดียวกัน มีหมามาร่วมแจม มีแมวรอหน้าประตู และมีเสียงหัวเราะที่ทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตดูเป็นสนามเด็กเล่นมากกว่าสนามรบ ภาพนั้นติดอยู่ในหัวใจเหมือนสติ๊กเกอร์หมาที่ภีมแจกเด็ก ๆ เมื่อวาน เล็ก ๆ แต่ยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง

          ฉันเปิดเตา เทน้ำมันมะกอกตามโพสต์อิทของเขา กลิ่นกระเทียมสับเจียวช้า ๆ ลอยขึ้น แล้วฉันก็หัวเราะกับตัวเองเบา ๆ “เชฟมือใหม่ รายงานตัวค่ะ” ใส่พริกแห้งครึ่งเม็ด ตักเส้นลงกระทะ เติมน้ำเส้นนิด หรี่ไฟ คลุก…รสและกลิ่นผสมกันเป็นความเรียบง่าย แบบที่อยู่ได้บนโต๊ะเล็ก ๆ ของใครสักคนที่กำลังเริ่มชีวิตใหม่

          ฉันตักใส่จาน วางบนที่รองแก้วหน้าแมว ยกน้ำขึ้นวางบนที่รองแก้วหน้าหมา (ไว้ให้จินตนาการว่าอีกคนหนึ่งจะนั่งตรงนี้) แล้วส่งข้อความไปหาภีม ไม่ได้ยาว แค่สั้น ๆ ว่า

ฉัน: “ทดสอบสำเร็จค่ะ เชฟโพสต์อิท :) ขอบคุณสำหรับวันนี้ ทั้งซูเปอร์และที่รองแก้ว”

          ไม่ถึงนาที

         ภีม: “ยินดีครับ คุณทำได้อยู่แล้ว เดี๋ยวครั้งหน้าลองเพิ่มเห็ดกับไก่ดู” ต่อด้วยอีกบรรทัด “พรุ่งนี้เช้า 7:50 ลองดริปเมล็ดที่ให้ไว้ไหมครับ ผมจะขึ้นไปดูที่ระเบียง 5 นาที”

          ฉันพิมพ์ตอบโดยไม่ต้องคิด

         ฉัน: “ตกลงค่ะ ผู้ช่วยชิมประจำชั้น 18 พร้อม :)”

          ฉันเอนหลัง มองจานพาสต้าของตัวเองที่ยังคงร้อน ๆ อยู่บนโต๊ะ ข้าง ๆ มีโมจิม้วนตัวนอนพาดขอบ—เหมือนผู้ชมรายการอาหารที่พอใจ ฉันยิ้มบอกตัวเองเบา ๆ ว่า “ภารกิจจ่ายตลาดสำเร็จอย่างเป็นทางการ”

          และใช่…มันอาจแค่เป็นการซื้อไข่ เนย ผักโขม พาสต้า และที่รองแก้ว แต่สำหรับฉัน มันคือการได้รู้ว่า การตื่นเช้าเริ่มมีเหตุผลใหม่…และวันหยุดก็เริ่มมีความหมายที่เรียบง่ายแต่เต็มอิ่ม มากขึ้นทุกที ด้วยคนที่เดินข้างกันโดยยังไม่เรียกชื่อความสัมพันธ์ แค่ช่วยกันเข็นรถ แบกถุงหนัก ๆ และซ่อนของน่ารัก ๆ ไว้ในถุง เพื่อให้ใครสักคนยิ้มตอนเปิดดู

          วันอาทิตย์จบลงด้วยเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ และความเงียบที่ไม่ว่างเปล่า ความเงียบที่มีหมาหนึ่ง แมวหนึ่ง และโพสต์อิทสีเหลืองหนึ่งใบเป็นพยานว่า “ชั้น 18” กำลังกลายเป็นบ้านทีละนิดอย่างนุ่มนวล