บทที่ 8 ภารกิจจ่ายตลาด (1)

          เช้าวันอาทิตย์มีแดดอุ่นแบบไม่ร้อนเกินไป ลมจากระเบียงพัดม่านบางให้ไหว ปลายผ้านิ่ม ๆ ลูบโต๊ะโอ๊คใหม่เบา ๆ ราวกับทักทาย ฉันตื่นช้ากว่าเมื่อวานเล็กน้อย แต่ความคึกคักในใจกลับมากกว่าเดิม ตั้งใจว่าจะออกไปซื้อของเข้าห้องเสียที หลังจากย้ายมาแล้วกินมาม่ากับผลไม้วนไปวนมามากเกินจำเป็น

          โมจิยืดตัวเป็นรูปตัวแอลบนโซฟา พอฉันลุกก็โบกหางหนึ่งทีเหมือนเซ็นอนุมัติการออกปฏิบัติการ “ภารกิจจ่ายตลาด” ฉันหยิบถุงผ้าหนา ๆ สองใบ ตรวจเงิน บัตรสมาชิกซูเปอร์ (ที่จริงจำไม่ได้ว่าเคยสมัครไหม) และขวดสเปรย์แอลกอฮอล์นิสัยที่ติดมาจากยุคต้องพกไว้ตลอดเวลา

          “เดี๋ยวกลับมานะ” ฉันบอกโมจิ มันหาวหวอด ไม่สนใจอะไรนอกจากการกลับไปนอนท่าขนมปังโรล

          คอมมูนิตี้มอลล์ข้างคอนโดอยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร เดินสบาย ๆ ได้ เหนือทางเดินมีเงาใบไม้ทอดทับ ลมยกกลิ่นขนมปังจากร้านเบเกอรี่ขึ้นมาให้อยากเปลี่ยนใจไปกินอย่างอื่นก่อนจะถึงซูเปอร์ ฉันเตือนตัวเองว่า “ตั้งใจมาซื้อของนะมะปราง อย่าเพิ่งโดนขนมปังกวักมือเรียก”

          ถึงหน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ต ฉันเข็นรถเข็นใบเล็กออกจากแถว รปภ.ทักทายยิ้ม ๆ ฉันยิ้มตอบแบบคนพยายามเป็นลูกค้าดีเด่น แล้วกำลังจะก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงคุ้น ๆ พร้อมเงาเตี้ยขนฟูพุ่งเข้าด้านข้าง

          “บู้!” เสียงสั้น ๆ ของโกลเด้นรีทรีฟเวอร์

          “โตโตะ!” ฉันเผลอร้องชื่อออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งขาตัน ๆ มาหยุดตรงหน้า แล้วโดยแรงปรารถนาอันแรงกล้าที่อยาก “ร่วมภารกิจ” มันกระโดดพรวดขึ้นพยายามจะปีนเข้ารถเข็นที่ฉันจับอยู่! ขาหลังปักพื้น ขาหน้าคล้องขอบรถเข็น ตัวโย้ไปโย้มาราวกับนักยิมนาสติกท่าพลิกตู้แช่

          “เฮ้ย ๆ ๆ ไม่ได้ ๆ” ฉันหัวเราะจนแทบจะเป็นเสียงหวีด รีบประคองขอบรถเข็นไว้ไม่ให้หงาย

          ตามหลังมาห่างนิดเดียวคือภีม ในเสื้อยืดสีเทากับกางเกงผ้าดิบพับปลาย เรียบง่ายเหมือนเคย เขาจับสายจูงยาวไว้ในมือแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มใจเย็น “โตโตะ ลงครับ นั่นรถของคุณมะปราง ไม่ใช่รถบริการสัตว์เลี้ยง”

          รปภ.หน้าซูเปอร์หัวเราะพลางยกป้ายเล็ก ๆ ขึ้นให้ดู “สุนัขเข้าซูเปอร์ได้ถ้าอยู่ในเป้อุ้ม หรือในรถเข็นสัตว์เลี้ยงนะครับ” เขาชี้ไปมุมหนึ่ง มีรถเข็นแบบตะกร้าตาข่ายสำหรับสัตว์เลี้ยงจอดอยู่สองใบ

          ภีมยิ้ม ยิ้มแบบ “ครับผม” แล้วหันมาถามฉัน “จะรอผมเอารถสัตว์เลี้ยงมาก่อนไหมครับ หรือคุณเข้าไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมตาม”

          ฉันมองโตโตะที่ทำตาแวววาวเหมือนเด็กอยากไปสวนสนุก “ไม่รีบค่ะ รอด้วยกัน” ฉันตอบง่าย ๆ กว่าที่ตั้งใจ

          ไม่นาน ภีมก็เข็นรถสัตว์เลี้ยงแบบมีฝาครอบตาข่ายมา โตโตะกระโดดเข้าไปเองอย่างภูมิใจ หางส่ายควงสว่าน “พร้อมครับ!” สีหน้าของมันบอกชัด

          เราสองคนจึงเข็นรถเข้าสู่สนามรบ…เอ๊ย เขตสินค้าสด อากาศข้างในเย็นสบาย คนไม่พลุกพล่านมากเพราะยังสายอยู่เล็กน้อย แสงไฟเหนือผักผลไม้ทำให้ทุกอย่างดูสดใสขึ้นทันควัน ฉันหยิบตะกร้าแยกไว้ในรถเข็นของตัวเอง และเริ่มต้นด้วยโซนผัก ซึ่งตามปกติ ฉันจะหยิบอะไรก็ได้ที่ “ดูเป็นผักและไม่เหี่ยว” แค่นั้น

          “จะทำเมนูอะไรดีครับ” ภีมถามเหมือนกัปตันทีมที่เริ่มวางแผน

          “เอ่อ…ความจริงฉันยังไม่มีแผนเลยค่ะ” ฉันสารภาพตามตรง “ฉันถนัดเมนูไข่กับข้าวต้มสำเร็จรูปมากกว่า”

          ภีมหัวเราะในลำคอ “งั้นเริ่มจากเมนูง่าย ๆ ก่อนดีไหมครับ อย่าง ‘ไข่คนหอมเนยกับผักโขม’ หรือ ‘ข้าวผัดกระเทียมเนย’ อะไรแบบนี้ วัตถุดิบน้อย แต่กินแล้วรู้สึกว่าชีวิตมีระดับขึ้นหนึ่งนิด”

          “โอ้โห ฟังแล้วอยากเป็นคนมีระเบียบเลยค่ะ” ฉันยิ้ม “สอนด้วยนะคะ”

          “ได้ครับ” เขาตอบเหมือนเรื่องเล็กกว่าหยิบแอปเปิลหนึ่งลูก

          ระหว่างคุยกัน เขาเดินไปหยิบผักโขมสด ขยับใบดูใต้ท้องใบ แล้วสอน “ให้ดูว่าก้านยังกรอบ ใบไม่ช้ำ ไม่มีน้ำค้างค้างเยอะ ถ้ามีหยดน้ำก็ควรเป็นหยดเล็ก ๆ ไม่เหนียว” ฉันทำตาโต “รอบรู้เรื่องผักมาก” เขายักคิ้วน้อย ๆ “เป็นบาริสต้าแต่ก็ต้องกินข้าวครับ”

          ฉันหยิบมะเขือเทศราชินีหนึ่งถุง เขาหยิบแตงกวาญี่ปุ่นยาวสองผล กระเทียมกลีบใหญ่หนึ่งหัว และหัวหอมสีทองใบเกลี้ยง ๆ ขณะที่ฉันเอื้อมไปหยิบเห็ดแชมปิญอง เขาส่งสัญญาณมือบอก “ใช่เลย” แล้วหยิบเพิ่มอีกถุงเล็ก “เผื่อทำซุปใสเร็ว ๆ ได้”

          โตโตะในรถตาข่ายเงยหน้าสังเกตการณ์ทุกการหยิบทิ้งของเรา สายตาระยิบระยับเหมือนผู้บริหารตรวจคลังสินค้า ฉันหยิบผักชีให้มันดมเล่น (ถึงไม่กิน) มันทำหน้าบึ้งนิด ๆ เหมือนจะบอกว่า “ไร้กลิ่นเนื้อสัตว์ ไม่อนุมัติ”

          ขยับไปโซนผลไม้ ฉันหยิบกล้วยหอมหนึ่งหวี แอปเปิลสองลูก ภีมหยิบส้มลูกเล็ก “เอาไว้ทำน้ำส้มสดตอนเช้า” เขาว่า แล้วสาธิตการเช็กความฉ่ำโดยการกดเบา ๆ ตรงก้นลูก ฉันพยักหน้ารัว ๆ เหมือนนักเรียนจำทฤษฎีใหม่ได้

          ผ่านไปสักพัก เราขยับสู่โซนเนื้อสัตว์ ฉันมองถาดอกไก่สีชมพูอ่อน ๆ แล้วชั่งใจ ภีมชี้ “ถ้าอยากทำข้าวผัดง่าย ๆ หรือสลัด แนะนำอกไก่ชิ้นเล็ก ๆ เอาไปลวกแล้วฉีกได้ หรือถ้าใช้กระทะเดียว อกไก่หั่นเต๋าเล็ก ๆ จะสุกไว” ฉันหยิบตามคำแนะนำ แล้วหันไปเห็นมือเขาถืออกไก่อีกสองถาด “ของร้านครับ ทำแซนด์วิชไก่ย่างพรุ่งนี้เช้า” เขาบอกเรียบ ๆ

          เราพากันเลี้ยวไปโซนเส้นพาสต้า ภีมหยิบสปาเก็ตตีเส้นเล็กหนึ่งห่อ หันมาบอก “วันไหนขี้เกียจ ลองทำ aglio e olio ได้ แค่กระเทียม พริกแห้ง น้ำมันมะกอก เกลือกับพาสลีย์ ถ้าไม่มีพาสลีย์ก็ไม่ต้อง” เขาหยิบพริกแห้งห่อเล็กตามมาวางในตะกร้า “บ้านคุณมีหม้อกับกระทะใบใหญ่ไหม”

          “มีใบกลาง ๆ ค่ะ” ฉันทำหน้าสารภาพ “และไม้พายหนึ่งอันที่ไม่แน่ใจว่าต้องเปลี่ยนใหม่หรือยัง”

          “โอเค ใบกลางก็ได้ แต่เวลาต้มเส้น อย่าลืมใส่เกลือในน้ำ ให้รสเข้าไปที่เส้นเลย” เสียงเขาเป็นครูสอนทำกับข้าวที่ใจเย็นมาก ฉันเผลอคิดว่าบางทีภีมน่าจะทำคลาส “อยู่บ้านอย่างไรให้อร่อย” ออนไลน์ได้เลย

          เราถกเถียงอย่างขำ ๆ เรื่อง “เนยชนิดไหนดี” ฉันยืนมองตู้แช่เนยนานอยู่หน้าสามแบรนด์ เห็นแต่คำว่าออร์แกนิก เค็มจาง ๆ และยูโรเปียนสไตล์ ก่อนตัดสินใจเลือกตามรอยเขา “ตัวนี้ครับ กลิ่นหอมพอดี ราคาสบายใจ” นอกจากนี้เขายังหยิบนมสดหนึ่งกล่อง “นิดหน่อยสำหรับไข่คน ใส่แล้วเนื้อเนียนขึ้น” และชีสพาเมซานก้อนเล็ก “เผื่อโรยหน้าเวลาอยากหรู”

          เราเดินคุยไปหัวเราะไป จังหวะหนึ่งขณะเลี้ยวเข้าโซนไอศกรีม พื้นตรงหน้าตู้แช่เปียกมีใครสักคนคงทำถังน้ำแข็งหก ฉันก้าวพรวดเกือบลื่น โชคดีที่มือข้างขวาของภีมคว้าแขนฉันทัน          “ระวังครับ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่แน่นพอจะส่งความมั่นคงมาให้หัวใจ ฉันยิ้มแบบหน้าร้อนขึ้นมาสององศา “ขอบคุณค่ะ พื้นซูเปอร์นี่เหมือนสนามแข่งสเก็ตได้เป็นบางวันนะ”

          “ครับ” เขาปรายตาไปเห็นพนักงานกำลังถือป้าย “พื้นเปียก” มา “เดี๋ยวเขาตั้งป้าย”

          พอหายตกใจดีแล้ว เราก็เดินต่อไปยังโซนของใช้ในบ้าน

          แผนที่ฉันวางไว้ตั้งแต่ต้นว่าต้องแวะ “หนึ่ง…สอง…สาม…” ฉันนับเสียงเบาจากใจตั้งแต่เห็นชั้นวางกล่องแก้วและผ้าปูโต๊ะสีเอิร์ธโทน เบรกตัวเองไม่ให้หยิบทุกอย่างที่น่ารักแต่ไม่จำเป็น และแล้วสายตาก็หยุดที่…ที่รองแก้ว ไม้กลมลายหน้าหมา–แมว วางคู่กันในแพ็กเดียว แผ่นหนึ่งเป็นหมา อีกแผ่นเป็นแมวขนฟู ดวงตากล่องโตเหมือนกำลังบอกว่า “ซื้อเราไปสิ” ฉันยืนขำอยู่คนเดียวสักอึดใจแล้วหยิบขึ้นมาดู เนื้อไม้เรียบดี ไม่มีเสี้ยน ป้ายบอกราคาติดคำว่า “ลด 15%”

          “น่ารัก” เสียงภีมดังมาข้าง ๆ เขายืนดูด้วยเหมือนกัน สายตาไม่รีรอ “เหมาะกับระเบียงชั้น 18” ที่เขาพูดมีน้ำเสียงเรียบง่ายจนฉันต้องวางของลงแล้วแสร้งทำเป็นมองอย่างอื่น “เออ…น่ารัก แต่เดี๋ยวค่อยว่ากัน” (สาเหตุหนึ่งคือฉันเริ่มชั่งใจกับจำนวนของในรถเข็นตัวเอง)

          เราเข็นรถต่อไปโซนเบเกอรี่ มีพนักงานกำลังตัดขนมปังใหม่กลิ่นหอมฟุ้ง แจกชิมชิ้นเล็ก ๆ โตโตะในตะกร้าเริ่มส่งสัญญาณสายตา “ผมก็อยากชิมครับ” ฉันหัวเราะแล้วก้มบอก “ขอโทษนะคุณพนักงาน แต่ลูกค้าสี่ขาไม่ได้รับบริการชิม” ภีมยื่นขนมสุนัขเม็ดเล็กให้แทน “อันนี้ของคุณ”

          เราจัดการเรื่องเครื่องดื่มอีกเล็กน้อย ฉันหยิบชาดอกไม้หนึ่งกล่อง ภีมหยิบเมล็ดกาแฟแพ็กเล็กสองชนิด “อันนี้ของร้าน ส่วนอันนี้…ของคุณ ลองทำดริปแบบง่าย ๆ ดูไหม เดี๋ยวผมเขียนโน้ตให้” ฉันอ้าปากค้างนิด ๆ “จริงเหรอคะ” เขาพยักหน้า “ครับ ขี้เกียจลงร้านบ้าง ก็ชงเองได้”

          ระหว่างเดินเล่นผ่านโซนของกระจุกกระจิก ฉันแวะดูชั้นเทียนหอมสีอ่อน กลิ่นซิตรัสผสมดอกไม้ ฉันยกขึ้นดมแล้ววาง แล้วหยิบขึ้นมาอีก เอาวางอีกครั้ง เพราะคิดถึงงบประมาณเล็ก ๆ ของเดือนนี้ ภีมทำเป็นไม่ได้สังเกตหรืออาจแกล้งไม่สังเกต แต่ฉันรู้สึกว่าเขา “รับรู้” อยู่เงียบ ๆ

          “เธอออออ!” เสียงแหลมคุ้นมาแต่ไกล ฉันหันไป มิ้นท์ยืนอยู่ท้ายแถวรถเข็นอีกคัน ผมรวบสูง เสื้อยืดสีเขียวมิ้นท์สมชื่อ รถเข็นของเธอเต็มไปด้วยทิชชู่ยกแพ็ก ผักสลัด และน้ำดื่มสองลัง “โธ่โว้ยยยยย อะไรกันเนี่ย! วันอาทิตย์ของโลกนี้น่ารักไปหรือเปล่า คู่นี้มาเดินซูเปอร์พร้อมกัน!”

          ฉันหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ “บังเอิญจริง ๆ ย่ะ”

          ภีมยกมือไหว้อย่างสุภาพ “สวัสดีครับคุณมิ้นท์”

          มิ้นท์หรี่ตาแล้วหัวเราะ “สวัสดีค่ะคุณภีม…และคุณพนักงานโตโตะ” โตโตะเห่า “บู้” หนึ่งทีเหมือนรับคำทักทาย เธอก้มไปส่งยิ้ม ก่อนเงยหน้ามามองฉันอีก “เพื่อนบ้านหรือแฟนบ้านกันแน่คะวันนี้” เธอกระซิบดังจนทั้งแผงเครื่องถ้วยชามรู้หมด

          “มิ้นท์!” ฉันถองศอกใส่เพื่อนเบา ๆ ภีมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เก่งมาก เหมือนมีโล่ใสป้องกันคำแซว

          “โอเค ๆ ไม่กวนละ ฉันไปหยิบโยเกิร์ตก่อน เดี๋ยวไว้เจอกันตรงแคชเชียร์นะจ๊ะ” เธอทำท่าเดินแบบนางเอกคอมเมดี้ไปอีกทาง ปล่อยให้ฉันยืนอมยิ้ม

          เดินต่ออีกหน่อย เราแวะโซนเครื่องครัว ฉันมองกระทะเคลือบใหม่ ๆ แล้วลูบคางอย่างคนคิดจริงจัง ภีมถาม “ที่ห้องมีกระทะดีไหมครับ”

          “มีอันนึงค่ะ แต่เริ่มลอกแล้ว” ฉันตอบ

          เขาหัวเราะเบา ๆ “งั้นเลือกใบที่ไม่หนักเกินกับมือคุณ จับดูให้ถนัด ถ้าอยากทอดไข่ไม่ติด เลือกเคลือบดีหน่อย” เขาหยิบใบหนึ่งส่งมาให้ “ลองถือดู” น้ำหนักกำลังดี ฉันลองง้างไม้พายลม ๆ เล่น “โอเคเลย”