บทที่ 9 แสงไฟยามค่ำ (1)

          หลัง “ภารกิจจ่ายตลาด” เมื่อวาน ฉันใช้เวลาทั้งบ่ายลองทำพาสต้าแบบที่ภีมเขียนโพสต์อิทให้

          กระเทียมซอยกับพริกแห้งครึ่งเม็ดถูกทอดเบา ๆ ในน้ำมันมะกอกจนหอม จากนั้นก็คลุกเส้นกับน้ำเส้นนิดหน่อย ง่ายกว่าที่คิดและอร่อยกว่าที่คาด

          พอตกค่ำฉันก็เก็บล้างอย่างใจเย็น วางที่รองแก้วลายแมว–หมาที่เขาแอบซื้อให้ไว้บนโต๊ะโอ๊คใหม่เป็นของตกแต่งถาวร เห็นทีไรก็ยิ้มทุกที เหมือนมันบอกอยู่เงียบ ๆ ว่า “ชั้น 18 มีสองบ้าน แต่กำลังกลายเป็นบ้านเดียวกันทีละนิด”

          โมจินอนเหยียดยาวอยู่บนพนักโซฟา แผ่นท้องสีครีมขึ้นลงตามลมหายใจช้า ๆ ฉันหมุนขวดแก้วดอกยิปโซให้เงาดอกไม้รับกับแสงนอกหน้าต่าง

          ฉันกำลังจะอาบน้ำพอเอื้อมมือจะไปปิดไฟตรงครัว ทันใดนั้นเสียง “พรึ่บ” ดังพร้อมความมืดโถมทับทั้งห้องจนชะงัก

          “เฮ้ย!” เสียงของฉันหลุดออกมาเบากว่าที่คิด ความมืดสนิททำให้ห้องกว้างกลายเป็นกล่องใบเล็ก ๆ ที่มองไม่เห็นมุม ม่านที่ปลิวเมื่อครู่หยุดนิ่ง โมจิสะดุ้งเฮือก ตาเป็นลูกแก้วเรืองแสงวาบในเงามืด “เหมียวว!” มันร้องยาวสั่น ๆ ก่อนพุ่งลงจากพนักโซฟาไปซ่อนใต้โต๊ะ ฉันมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าตัวเอง เอื้อมมือควานมือถือบนโต๊ะ

          เสียงใจเต้นแรง

          พอจับได้ก็เปิดไฟฉายจากหน้าจอทันที

          ท้องฟ้าด้านนอกระเบียงเป็นเส้นสีส้มเส้นยาว แต่ภายในห้องไม่มีแม้แสงกะพริบของเครื่องไฟฟ้าใด ๆ

          ฉันสูดหายใจเพื่อเรียกสติ ความมืดเงียบลงด้วยเสียงเคาะประตูสองครั้งเบา ๆ “คุณโอเคไหมครับ”

          หัวใจฉันผ่อนคลายลงแบบไม่ต้องเห็นหน้า ฉันเดินไปเปิดประตูแสงจากไฟฉายเล็กในมือเขาส่องวาบจนเห็นรอยยิ้มคุ้นเคยของภีมชัดเจนขึ้น โตโตะยืนข้างขาเขาอย่างนอบน้อม หางส่ายช้า ๆ เหมือนอ่านบรรยากาศว่าคืนนี้ต้องไม่ซนมาก

          “ไฟดับทั้งตึกหรือคะ” ฉันถาม

          “ครับ เพิ่งอ่านประกาศซ่อมบำรุงตรงล็อบบี้เมื่อกี้ เขาบอกอาจใช้เวลาสักพัก” เขายกถุงผ้าใบเล็กขึ้น “ผมเอาไฟฉาย เทียน และกาแฟดริปเย็นมาฝาก เผื่อคืนนี้ยาว”

          ฉันหัวเราะทั้งยังตื่นเต้น “ใครเขาเตรียมกาแฟตอนไฟดับกันคะ”

          “บาริสต้า และคนข้างห้องที่ไม่อยากให้คุณเบื่อครับ” เขาตอบหน้าตาเรียบเฉยแบบกวน ๆ จนฉันยิ้มกว้างขึ้น

          “เชิญเข้ามาเลยค่ะ เดี๋ยวฉันหาที่วางเทียนก่อน” ฉันถอยให้เขาเข้ามา โตโตะก้าวตามช้า ๆ อย่างว่าง่าย

          ภีมวางไฟฉายอันหนึ่งให้ฉัน อีกอันเขาหันหัวไฟส่องเพดานเพื่อให้แสงสะท้อนกระจายทั่วห้องแบบนุ่ม ๆ จากนั้นหยิบชุดเทียนแท่งเล็ก ๆ กลิ่นมะลิออกมาสี่แท่ง เขาจัดลงในขวดแก้วและจานรองเซรามิกที่ฉันรีบหาให้

          “ใช้จานนี้ได้ค่ะ ระวังน้ำตาเทียนหยดนะ” ฉันพูดพร้อมขยับที่รองแก้วลายคอร์กี้ให้พ้นทาง ภีมชะงักมองแล้วยิ้ม “ได้ใช้จริงแล้ว”

          “ค่ะ ตั้งชื่อไว้ว่า ‘สำหรับแขกประจำ’” ฉันเผลอหลุดพูด ก่อนจะรู้สึกว่าหน้าตัวเองอุ่นขึ้นด้วยเทียนหรือด้วยคำพูดก็ไม่รู้

          ไฟจากเทียนสี่แท่งค่อย ๆ กัดกินความมืด เงาไหวบนผนังเต้นตามลมเบา ๆ จากระเบียง ผิวไม้โอ๊คบนโต๊ะขับลายเสี้ยนให้คมขึ้นในแสงส้มอุ่น บรรยากาศเงียบลงอย่างน่าประหลาด เหมือนห้องตั้งใจหายใจเบา ๆ ให้ฉันกับเขาได้ยินกันชัดขึ้น

          โมจิค่อย ๆ โผล่หัวจากใต้โต๊ะ กลิ่นมะลิทำให้มันเงยจมูกดมสั้น ๆ ก่อนจะเดินแบบนางพญาแล้วกระโดดขึ้นตักฉัน นอนขดเป็นวงกลม มือฉันลูบขนนุ่ม ๆ อย่างเผลอตัว “ไม่ต้องกลัวนะคุณนาย”

          ภีมวางขวดกาแฟดริปเย็นกับแก้วสองใบลงบนโต๊ะ เทกาแฟสีเข้มจนเกือบดำครึ่งแก้วให้ฉัน อีกครึ่งแก้วของเขามีน้ำแข็งสองก้อน เขายื่นแก้วมา “ลองหน่อยไหมครับ อาจขมนิดแต่ไม่ดุ”

          ฉันจิบเล็ก ๆ กลิ่นหอมแบบดอกไม้แฝงคาราเมลอ่อน ๆ ลื่นลงคอ ความเย็นทำให้ลมหายใจเรียบขึ้น “อืม…ขมนุ่มอย่างที่ว่าจริง ๆ” ฉันยิ้ม “ขอบคุณนะคะ สำหรับทั้งเทียนและกาแฟ”

          “ดีแล้วครับที่พอช่วยได้” เขาพูดเรียบง่าย แต่สายตาเหมือนถามว่า ตกใจมากไหม ฉันพยักหน้าสั้น ๆ ส่งสัญญาณว่า โอเคแล้ว เราสองคนนั่งคนละฝั่งโต๊ะ

          แสงเทียนคั่นกลางระหว่างกัน โมจิเปลี่ยนจากเสียงขู่แผ่ว ๆ เป็นเสียงคร่อกฟี้เบา ๆ จนฉันหัวเราะ “นี่ถ้าไม่บอกว่าไฟดับ ฉันคงคิดว่าคุณตั้งใจจัดฉากคาเฟ่เทียนหอมเวอร์ชันเคลื่อนที่”

          “ถ้าตั้งใจจริง ๆ คงมีเค้กมาด้วย” เขาตอบ ก่อนเงยหน้ามองไฟฉุกเฉินทางเดินที่ลอดใต้ประตูเข้ามา “แต่คืนนี้เราได้โบนัสเพิ่มคือสุนัขยาม” โตโตะได้ยินชื่อตัวเองก็ขยับหางปุ๊บปั๊บ เหมือนพูดว่า ผมพร้อมครับ

          เริ่มจากเรื่องเบา ๆ ฉันเล่าเรื่องพาสต้าเมื่อวาน โชว์รูปในมือถือให้เขาดู ภีมดูรูปแบบสนใจจริง ๆ ไม่ใช่ตามมารยาท “ดูดีมากครับ เส้นเงากำลังสวย น้ำเส้นจับดี ถ้าอยากให้หอมขึ้น ลองใส่เปลือกเลมอนขูดปลายนิดเดียว”

          “โอ้…มีขั้นสูงกว่าด้วย” ฉันหัวเราะ “ถ้าเกิดไหม้อย่าเพิ่งหนีนะคะ”

          “ผมจะเอาถังดับเพลิงขึ้นมา” เขาตอบแบบจริงจังเกินจำเป็นจนฉันขำหนักกว่าเดิม

          บทสนทนาไหลไปสู่เรื่องงาน ฉันเล่าถึงการประชุมเช้ากับลูกค้าที่อยากให้โทนอุ่นแต่ยังลังเลสีโลโก้ ภีมฟังแล้วสรุปสั้น ๆ ได้ใจความ “บางทีเขากลัวภาพใหม่ไม่ใช่ตัวเอง แต่ก็อยากเปลี่ยน” ฉันพยักหน้า “ใช่เลย คุณเคยทำครีเอทีฟไหมคะ”

          “ผมแค่ชงกาแฟแล้วฟังคนเล่าเรื่องทุกวันครับ เลยเดาได้บ้าง” เขายักไหล่เล็ก ๆ “ร้านกาแฟเป็นที่ที่คนพกความรู้สึกมาด้วยตลอดเวลา แค่เราจำเป็นต้องทำให้โต๊ะตรงหน้าเขานั่งสบายพอที่เขาจะวางมันลงได้สักพัก”

          “โต๊ะของคุณทำแบบนั้นได้” ฉันพูดโดยไม่ลังเล “รวมถึงโต๊ะในห้องฉันด้วยเพราะคุณประกอบให้” คำพูดนั้นทำให้เขาเงียบไปชั่วครู่ ตาเขาไหววาบเหมือนเปลวเทียน

          จากนั้นบทสนทนาก็ลึกขึ้นทีละน้อยอย่างไม่รู้ตัว เหมือนน้ำค่อย ๆ อุ่นขึ้นจนกลายเป็นร้อนอ่อน ๆ ที่ชวนให้บอกความจริงง่ายขึ้น

          “ฉันย้ายมาเริ่มใหม่จริง ๆ ค่ะ” ฉันเท้าคางกับหลังมือ มองเงาแสงเทียนที่เต้นบนผนัง “ก่อนหน้านี้เหมือนทำงานไปเรื่อย ๆ เพื่อพิสูจน์ว่าฉันอยู่ได้ แต่พอมาถึงจุดหนึ่ง…ฉันไม่แน่ใจว่ากำลังพิสูจน์ให้ใครดู พ่อแม่อยู่ต่างจังหวัด เขาก็อยากให้มีชีวิตมั่นคง ฉันเองก็อยาก แต่ลึก ๆ ก็กลัวว่าถ้าหยุดวิ่งเมื่อไหร่ จะได้ยินเสียงในหัวถามซ้ำ ๆ ว่า ‘แล้วแท้จริงเธออยากอยู่แบบไหนกันแน่’”

          ภีมฟังเงียบ ๆ ไม่ขัดจังหวะ ไม่รีบปลอบ เขาวางแก้วลงช้า ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนวางมือบนไหล่เราโดยไม่แตะต้อง

          “ผมคิดว่าคนเราไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนั้นทีเดียวทั้งหมด ถ้าแค่วันนี้คุณอยากตื่นขึ้นมา มีแซนด์วิชไข่หนึ่งชิ้น กาแฟอุ่น ๆ หนึ่งแก้ว และมีใครสักคนนั่งอยู่ใกล้ ๆ เท่านี้ก็เป็นคำตอบหนึ่งได้แล้ว พรุ่งนี้ถ้าคำตอบเปลี่ยน ก็ไม่เป็นไร”

          ฉันยิ้ม จู่ ๆ ก็อยากร้องไห้เล็ก ๆ แบบคนที่ถูกกอดด้วยประโยคธรรมดา ๆ “คุณจำรายละเอียดเล็ก ๆ เกี่ยวกับฉันได้เสมอเลยนะคะ แซนด์วิชไข่ ลาเต้อุ่น ที่รองแก้ว… และที่ฉันแพ้คาเฟอีนแรง”

          “ก็…” เขาหยุดนิดหนึ่ง เหมือนเลือกคำ “ผมตั้งใจฟัง”

          ความเงียบอุ่น ๆ แทรกอยู่ระหว่างเรา เทียนสี่แท่งยังไหม้ต่อไปอย่างใจเย็น