LOGINShare
บทที่ 9.3
publish date:
2026-04-10 06:14:40
Latest chapter
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.7 จบ
“งั้นพ่อก็ให้คุณอาหมอปั้นเขาให้เป็นหมอมือหนึ่งของโรงพยาบาลได้เลยค่ะ เพราะนี่ละเขยตระกูลซูละ”ซูป๋อหัวเราะ “ให้มันแน่เถอะ ไม่ใช่คบสองสามเดือนแล้วมาบ่นว่ามีแฟนหมอแล้วเขาไม่มีเวลาให้”“หนูไม่ใช่ผู้หญิงไร้สาระแถมไม่รู้จักแยกแยะพวกนั้นเสียหน่อย อีกอย่างทำงานที่เดียวกันแอบไปเจอตอนไหนก็ได้ สะดวกจะตาย”เลิกงานแล้ว...ซูหนิงหย่าเดินออกมาที่ลานจอดรถ ชายหนุ่มหล่อเหลายืนรออยู่ที่ข้างรถยนต์ของเธอ หญิงสาวยิ้มกว้างวิ่งเข้าไปหาเขาทั้งที่สวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ด“คิดถึงจังเลยค่ะ!”เสวียนหลางยื่นสองแขนออกไปรับเธอ หญิงสาวกอดเขาแน่น สูดกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยอย่างแสนคิดถึง เขาเข้าเวรส่วนเธอก็ทำงานจนแทบไม่ได้เจอกันทั้งที่อยู่โรงพยาบาลเดียวกัน"ผมมีเวลาสามชั่วโมง ทำอะไรให้คุณกินดีมั้ย ผมเตรียมของเอาไว้แล้ว”“ได้ค่ะ เหนื่อย...วันนี้ค้างที่อพาร์ทเม้นของคุณดีกว่า”เขาออกมาทำงานช่วงกลางคืน บางครั้งเธอก็จะไปค้างที่อพาร์ทเม้นของเขา ดังนั้นข้าวของบางอย่างก็เลยทิ้งเอาไว้ที่ห้องของเขาเสียเลย“เอาสิ เหนื่อยเหรอ ตัวคุณอุ่นๆ เมื่อวานฝนตกตากฝนหรือเปล่า”“นิดหน่อยค่ะแต่กินยาแล้วนอนพักน่าจะดีขึ้น”“งั้นรีบกลับกันเถอะ ผมขับเอง”
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.6
“ตอนนี้รู้แล้วจะถอยเหรอคะ แต่บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ถอยแน่นอน ฉันจะจีบคุณหมอเสวียนดังนั้นเตรียมใจเอาไว้ให้ดีนะคะ”เขาเบิกตาอ้าปากค้าง “หยาหย่า คุณ...” เขามองไปรอบๆ เห็นพยาบาลสองคนที่อยู่แถวนั้นปิดปากแอบหัวเราะ“กลัวถูกมองเป็นหนูตกถังข้าวสารเหรอคะ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ เป็นหนูตกถังข้าวสารอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้ อีกอย่าง...ข้าวสารบ้านฉันอร่อยนะ”เขากลอกตาอย่างยอมแพ้ คว้าข้อมือของเธอเดินออกไปด้านนอก สวนนี้เองที่เขากับเธอเจอกันครั้งแรก “ผมขอโทษครับ กะทันหันผมเลยทำอะไรไม่ถูก แต่...”“ฉันอยากมีแฟนเป็นหมอค่ะ แล้วก็ต้องเป็นหมอแซ่เสวียนด้วย คุณละคะอยากลองมีแฟนเป็นลูกสาวท่านประธานโรงพยาบาลมั้ย สวยด้วยนะ”เธอจริงจังมากจนเขาหลุดหัวเราะออกมา “อย่าเที่ยวประกาศว่าจะจีบใครต่อหน้าคนอื่นสิครับ อีกอย่างผมต่างหากที่จีบคุณ”“ฉันเป็นคนขอแลกวีแชต”“แต่คืนนั้นผมจะให้นามบัตรคุณอยู่แล้ว ไม่งั้นคงไม่ใจง่ายพาใครไปที่อพาร์ทเม้นตั้งแต่พบกันวันแรก กลัวจะแย่ว่าจะถูกหาว่าล่อลวง”“ฉันไม่กลัวถูกล่อลวงค่ะ เพราะฉันจะเป็นฝ่ายล่อลวงคุณหมอเอง”เขาได้แต่จนใจ เห็นดวงตาคู่สวยนั่นแล้วบอกตามตรงว่าเขาไม่อยากขัดใจเธอ ไม่อยากทำให้
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.5
ซูหนิงหย่าหัวใจเต้นแรงมาก แน่นอนว่าเธอต้องไปอยู่แล้ว “ไปค่ะ”“งั้นก็ขึ้นรถเมล์เถอะครับมาแล้ว”โชคร้าย...ร้านโจ๊กดันมาปิดวันนี้พอดี“เอ่อ...” เสวียนหลางดูอึดอัด “ไม่งั้น...ผมหมายถึงผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดี อพาร์ทเม้นของผมพอจะมีวัตถุดิบ ผม...ทำอะไรให้คุณกินเป็นมื้อเช้าได้นะครับ ผมไม่ได้คิดไม่ดีนะครับ จริงๆ!”เธอต่างหากที่กำลังคิดไม่ดีกับเขา “ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย ไปสิคะ มาแล้วต้องไม่เสียเที่ยวสิ ยังไงต่อไปก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว”เขาดูโล่งใจมากจนซูหนิงหย่ากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ สองข้างแก้มรู้สึกเจ็บๆ เพราะเอาแต่แอบยิ้ม ยิ่งตอนเห็นอพาร์ทเม้นว่างๆ ของเขาไม่มีข้าวของของผู้หญิง ไม่มีร่องรอยของคนอื่น เหมือนเขาเพิ่งเริ่มผ่อนที่นี่จริงๆ และยังไม่เคยพาใครมา หญิงสาวก็ยิ่ง...ดีใจมาก“ผมมีหนังสือ ถ้ายังไงคุณนั่งอ่านหนังสือไปก่อนผมจะรีบเข้าครัว”“ได้ค่ะ”เห็นผู้ชายเข้าครัวอย่างคล่องแคล่ว ซูหนิงหย่าอ่านนิยายสืบสวนที่ถืออยู่แทบไม่รู้เรื่อง ในใจก็กำลังกังวลว่าจะทำให้เขาดูถูกหรือเปล่า เพิ่งรู้จักกันเขาชวนมาก็มากับเขา แถมยังขึ้นห้องมาโดยไม่มีใครรู้อีกด้วย!เห็นเสวียนหลางสับไข่เยี่ยวมา มือไม้ขยับคล่องแคล่ว
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.4
“ทำไมละคะ”“เพราะพยาบาลที่ผมรู้จักส่วนใหญ่...ไม่มีใครชอบกดโคล่าจากตู้กดน่ะครับ”“จริงเหรอคะ” โดนจับได้แล้วหรือยังนะ!! “ก็...เห็นคุณจากตรงนั้น” หญิงสาวชี้ไปที่หน้าต่างกระจก “นอนไม่หลับน่ะค่ะก็เลยหาเพื่อนคุย แล้วถ้าไม่ชอบโคล่าคุณหมอชอบดื่มอะไรคะ”“กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลครับ”“อ่อ แต่ฉันชอบชามากกว่า”“ชาผมก็ชอบนะครับ ยี่ห้อXXX กลิ่นหอมรสชาติดี”“ไว้จะลองหามาดื่มนะคะ แต่ฉันคงแนะนำกาแฟให้คุณหมอตอบแทนไม่ได้”“กาแฟที่นี่ก็อร่อยนะครับ”“ที่นี่?”“ครับ ที่ร้านอาหารสวัสดิการของโรงพยาบาล”“งั้นไว้มีโอกาสจะลองนะคะ แต่คงไม่ใช่กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล” เธอหัวเราะเขาเองก็ยิ้ม พระเจ้า...คิดถึงรอยยิ้มของเขาชะมัดเสียงมือถือของเขาดังขึ้นขัดจังหวะ เขากดรับสายจากนั้นรีบร้อนลุกขึ้น “ผมต้องไปแล้วครับ”“อ้อ...เอ่อค่ะ” เธอลุกขึ้นยืนกำลังลังเล “คือคุณหมอคะ!” ปล่อยไปอย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด!! “ขอแลกวีแชตได้มั้ยคะ”“เอ่อ” เขาเลิกคิ้วตอนหันกลับมา มือของเขายังลูบไปมาที่กระเป๋าเสื้อ “ดะได้ครับ” เขากดมือถือสแกนแลกวีแชต[1]กับเธอ“ไว้ค่อยเจอกันนะครับ”แล้วเขาก็ต้องวิ่งแบบวิ่งสู้ฟัดไปจากสวน ตอนผ่านหน้าต่างกระจกเขาหันมามองเธอแล้วโบ
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.3
“อ้อ...เอ่อ ฉันแค่ตกใจเข้ามาแล้วเธอไม่อยู่ โทรไปมือถือก็วางอยู่ในห้อง”ประตูถูกเคาะเบาๆ และเปิดออก ซูป๋อเดินเข้ามาพร้อมกับตะกร้าอาหารเช้า “หยาหย่า อ้าวเสี่ยวเซี่ยก็อยู่ด้วยเหรอ”“ค่ะคุณลุง”“พ่อเอาอาหารเช้ามาให้ หิวแล้วหรือยัง ข้าวของโรงพยาบาลไม่อร่อยพ่อเลยให้ป้าสวีทำมาให้”“รู้ว่าไม่อร่อยก็น่าจะให้ปรับปรุงนะคะ”“พ่อรู้แล้ว เอาไว้จะเอาเข้าที่ประชุม แล้วนี่เสี่ยวเซี่ยมานานแล้วหรือยัง วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ”“ไปค่ะ แต่นึกว่าหยาหย่าออกจากโรงพยาบาลวันนี้ก็เลยลาช่วงเช้า”“อ้าวงั้นก็รีบไปทำงานเถอะ หยาหย่าอยู่ต่ออีกวันน่ะ”“เอ่อ งั้นหนูไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะมาใหม่ หยาหย่าฉันไปทำงานก่อนนะ”“อืม” เธอพยักหน้ามองส่งฟางเล่อเซี่ยออกไปทำงาน “พ่อละคะไม่กลับไปทำงานเหรอ หนูอยู่เองได้ค่ะ สบายดีแค่ขี้เกียจอยู่บ้านเลยขออยู่ต่อสักวัน”“ลูกนี่นะ แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ”“ค่ะ สบายดีมาก” ตอนซูป๋อกำลังจะออกไปอยู่ๆ ซูหนิงหย่าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “พ่อคะ”“หืม”“หนู...จะเข้ามาดูแลโรงพยาบาลค่ะ”“อะไรนะ!!!”พ่อของเธอดูตกใจมากจริงๆ ตั้งแต่ส่งลูกสาวเรียนจนจบปริญญาตรีเอกบริหาร แม้ลูกสาวสุดรักไม่อยากเรียนแต่ก็เรียนจนจบ
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 10.2
ซูหนิงหย่าที่กำลังส่งห่อข้าวเนื้อตุ๋นให้เขาชะงัก นางเลิกคิ้วมองเสวียนหลางที่ยืนยิ้มกว้าง ใบหน้าหล่อเหลายังคงล้ำเลิศเช่นเคย รอยยิ้มของเขาให้ความรู้สึกราวแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิ ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน...นางหัวเราะ “ขอบคุณเจ้าค่ะ”ที่ศาลาริมแม่น้ำสั่วเหอชายหนุ่มและหญิงสาวเดินเคียงข้างกัน บทสนทนาทั่วไปที่ไม่มีอะไรพิเศษ แต่รอยยิ้มและบรรยากาศรอบตัวของคนทั้งสอง ก็ทำให้ผู้ที่พบเห็นล้วนรู้สึกเช่นเดียวกันหมดนั่นก็คือ...คู่สวรรค์สรรสร้างชายหนุ่มหล่อเหลาอ่อนโยน...หญิงสาวงดงามเฉลียวฉลาด...เสี่ยวอวี๋เพิ่งยกน้ำชาและของว่างเข้ามาวาง คนของโรงหมอก็มาตามเสวียนหลางกลับไปยังลานรักษาคนไข้“ข้าไปครู่เดียวจะกลับมานั่งเป็นเพื่อนเจ้า” เขายังคงออกไปแม้เป็นเวลาพัก“ข้ารอท่าน” นางพยักหน้าลุกขึ้นมองส่งเขาเดินไปยังสะพานเชื่อมศาลา ทว่า...อยู่ๆ ก็รู้สึกหน้ามืด ซูหนิงหย่ามองแผ่นหลังของเสวียนหลางเดินไกลออกไปช้าๆ เสี่ยวอวี๋เองก็ยืนอยู่ข้างหน้านาง หันหลังมองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นยังโรงหมอ ดูเหมือนมีคนไข้ได้รับบาดเจ็บถูกส่งมากะทันหันนางสะบัดหน้าไปมาเพราะดวงตาทั้งสองข้างพร่ามัว ศีรษะเต้นตุบ หัวใจเต้นเร็วขึ้นจนน่าตกใจ ขณะที
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 1.6
สายตากลิ้งกลอกของพ่อบ้านทำให้หญิงสาวพยายามควบคุมอารมณ์โกรธกรุ่น นางไม่สงสัยเลยว่าทำไมทุกอย่างเป็นเช่นนี้ซูหนิงหย่าใช้ชีวิตท่ามกลางความเกลียดชัง นางเสียมารดาตั้งแต่เด็ก จากนั้นกลัวว่าบิดาจะไม่รัก เมื่อบิดาแต่งอนุเข้ามาทั้งยังคลอดน้องชายน้องสาว นางก็กังวลว่านางจะถูกละเลย หารู้ไม่ว่าซูป๋อกลับยังคงให้
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 1.5
เงาของผู้เป็นอาจารย์เดินเข้ามาใกล้ทำให้หญิงสาวละสายตามาจากสองพี่น้อง นางหัดคัดลายมือไปพร้อมๆ กับการท่องบทกวี มองลายมือที่นางบรรจงคัดสุดฝีมือ หญิงสาวอมยิ้มมองใบหน้าพึงพอใจของอาจารย์สวี“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะหัวไวถึงเพียงนี้ เจ้า...นับว่าก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว”แน่ละ...สำหรับคนที่เรียนรู้ไวอย่างนาง การ
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 1.4
“ตระกูลฟาง? คุณหนูหมายถึงตระกูลฟางที่มีร้านสมุนไพรในตรอกสือจิ่วใช่หรือไม่ขอรับ” หลงจู๊เลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ “มีคนจากตระกูลฟางล่วงเกินคุณหนูหรือขอรับ”“ไม่ใช่เช่นนั้นข้าเพียง...”หลงจู๊ย่อมไม่เชื่อ ด้วยนิสัยเดิมของนางเป็นที่กล่าวขาน หากถามถึงย่อมหมายถึงคนผู้นั้นเคยล่วงเกิน... “ข้าน้อยย่อมต
ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น! บทที่ 1.3
“ชายโฉด หญิงชั่ว” นางกัดฟันกรอดหมุนตัวเดินออกมาจากตรอก ในใจภาวนาว่าอย่าให้ได้พานพบกันอีก ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจก็ตาม!ตอนกลับขึ้นรถม้านางสงสัยจึงมองไปยังเสี่ยวอวี๋ “เจ้า...รู้จักพวกเขาหรือไม่”“ขะ...ข้าน้อยรู้จักสาวใช้ของคุณหนูผู้นั้นเจ้าค่ะ นางเป็นสาวใช้จากจวนตระกูลฟาง”“ตระกูลฟาง?”“เจ
You May Also Like
พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์443.0K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม38.2K viewsคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.3K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.7K viewsจ้าวซิ่วเหริน บทนางร้ายนี้ข้าไม่ขอรับ
น้ำพริกหวาน439 viewsคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย230 viewsย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น
วริณชญา219 viewsเกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น
เสี่ยวเยว่205 views
