All Chapters of ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น!: Chapter 1 - Chapter 10

ซูหนิงหย่าเองก็ร้ายกาจเอาแต่ใจ ไม่ได้ดังใจก็ทุบตีผู้อื่น ไม่ชอบใจเรื่องใดก็หาเรื่องลงโทษ เช่นนี้ไม่ให้ผู้อื่นเคียดแค้นก็คงไม่ได้ เพราะอย่างนี้สาวใช้สองคนนั้นจึงไม่ผิดที่จะมีจิตเคียดแค้นถึงอย่างนั้นไม่ว่าซูหนิงหย่าร้ายกาจเพียงใดก็ไม่เคยคิดเอาชีวิตผู้อื่นจริงๆ จังๆ สักครา ดังนั้นการที่สาวใช้เหล่านั้นยืนมองผู้เป็นนายจมลงไปยังก้นบึงบัว ทั้งๆ ที่สามารถช่วยชีวิตอีกฝ่ายได้ ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องเช่นกันกับที่หากสาวใช้สองคนนั้นต้องมาตายโดยที่นางไม่ได้พยายามช่วย แม้สามารถกลับมามีชีวิตอีกครั้งแต่ในใจกลับต้องจดจำเรื่องนี้ไปอีกนานแสนนาน มิสู้นางยอมช่วยคนเพื่อไม่ให้ในใจมีสิ่งติดค้าง ดีกว่าสร้างเวรกรรมทันทีที่ลืมตาตื่น...“ท่านพ่อลูกรู้ว่าท่านพ่อโกรธ แต่พวกนางเป็นเพียงสาวใช้ที่ว่ายน้ำไม่เป็น...” เห็นใบหน้าบิดายังคงกรุ่นโกรธนางได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “จะอย่างไรพวกนางก็เติบโตมาพร้อมกันกับลูก...”“แต่พ่อไม่อาจไม่ลงโทษพวกนาง พ่อปล่อยพวกนางไว้ไม่ได้” เขาโกรธขึ้นมาอีกแล้ว...“เช่นนั้น...ให้ลูกเป็นคนจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองนะเจ้าคะ ...ลูกเองก็ไม่เป็นอะไรแล้ว หลังผ่านเรื่องครั้งนี้ลูกเองก็

“ตระกูลฟาง? คุณหนูหมายถึงตระกูลฟางที่มีร้านสมุนไพรในตรอกสือจิ่วใช่หรือไม่ขอรับ” หลงจู๊เลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ “มีคนจากตระกูลฟางล่วงเกินคุณหนูหรือขอรับ”“ไม่ใช่เช่นนั้นข้าเพียง...”หลงจู๊ย่อมไม่เชื่อ ด้วยนิสัยเดิมของนางเป็นที่กล่าวขาน หากถามถึงย่อมหมายถึงคนผู้นั้นเคยล่วงเกิน... “ข้าน้อยย่อมต้องรู้จัก ปีที่แล้วนายท่านฟางมาขอกู้เงินจากร้านแลกเงินมากโขทีเดียว ถึงปีนี้จะมีดอกเบี้ยจ่ายคืนหรือไม่ยังไม่แน่ หากพวกเขากล้าล่วงเกินท่าน...”ซูหนิงหย่ากลอกตา “ไม่มีเรื่องเช่นนั้นแน่นอน ข้าเพียงถามดูเท่านั้น เรื่องนี้ก็ไม่ต้องรายงานท่านพ่อ”“ข้าน้อยทราบแล้ว”ตอนนั้นเองที่บ่าวรับใช้นำชากับของว่างที่จัดใส่จานแล้วเข้ามา หลงจู๊กล่าวขอตัวจากนั้นก็ปิดประตู ซูหนิงหย่านั่งลงเงียบๆ อย่างใช้ความคิด... “เสี่ยวอวี๋”“เจ้าคะคุณหนู”“เมื่อครู่คุณหนูฟางผู้นั้นกล่าวถึงตระกูลเสวียน”“ก็คงจะหมายถึงตระกูลเสวียนแห่งโรงหมอตระกูลเสวียนเจ้าค่ะ มีข่าวว่าเสวียนฮูหยินส่งแม่สื่อไปเจรจาหมั้นหมาย ก็คงจะเป็นคุณหนูฟาง ฟางเล่อเซี่ย”เอาละไม่ต้องเดาแล้วว่าชื่อแซ่ของคนทรยศนั่นเป็นชื่อแซ่เดียวกัน!!ตระกูลหมอและร้านสมุนไพร ผลปร

สายตากลิ้งกลอกของพ่อบ้านทำให้หญิงสาวพยายามควบคุมอารมณ์โกรธกรุ่น นางไม่สงสัยเลยว่าทำไมทุกอย่างเป็นเช่นนี้ซูหนิงหย่าใช้ชีวิตท่ามกลางความเกลียดชัง นางเสียมารดาตั้งแต่เด็ก จากนั้นกลัวว่าบิดาจะไม่รัก เมื่อบิดาแต่งอนุเข้ามาทั้งยังคลอดน้องชายน้องสาว นางก็กังวลว่านางจะถูกละเลย หารู้ไม่ว่าซูป๋อกลับยังคงให้ความสำคัญกับนางจนบ่าวไพร่เองก็ตระหนักพ่อบ้านเป็นคนเก่าแก่ของมารดา บิดาของนางเองก็ให้ความสำคัญ ดังนั้นนี่จึงเป็นโอกาสให้จิ้งจอกสามารถแอบอ้างบารมีเสือ[1] พ่อบ้านเห็นชัดว่านางไม่ใคร่จะชอบอี๋เหนียงและลูกๆ ดังนั้นหากสบโอกาสก็มักจะหาเรื่องรังแกอีกฝ่ายอยู่เสมอ ซูหนิงหย่าเองก็ตระหนักมาโดยตลอด เพียงแต่คงไม่คาดว่าจะถึงขั้นนี้หญิงสาวมองไปรอบๆ จากนั้นกล่าวเสียงเรียบ “ข้าเพียงมาเดินเล่นจึงผ่านมา ตอนนี้จะกลับแล้ว” นางไม่ได้ตำหนิเขาแต่เดินออกมาจากนั้น กระทั่งเดินตรงไปยังเรือนของอี๋เหนียงหวังหลินนั่งปักผ้าขณะที่ซูหนิงหย่ากำลังเดินเข้าไปในห้องโถงของเรือนชิวสุ่ย เรือนขนาดกลางที่รอบๆ เต็มไปด้วยความเรียบง่าย ไม่หรูหราและเทียบไม่ได้กับเรือนตงกวงของซูหนิงหย่า และแทบจะเทียบไม่ได้ถึงครึ่งของเรือนจื่อจิงที่หญิงสา

...บุรุษหล่อเหลาล่มเมืองเองก็มีเช่นกัน เขานี่อย่างไรเล่า! เสวียนหลาง ท่านหมอหนุ่มรูปงามที่ไม่แน่ว่าสตรีเช่นนางเองก็คงดูหม่นหมองหากยืนเคียงข้างเขา!จมูกโด่งคมสัน สันกรามคมกริบ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรงทว่ามุมปากกลับยกขึ้นราวยิ้มในที ดวงตาคมรับเรียวคิ้วยาวจรดหางตา รูปหน้ากับองคาพยพทั้งห้าที่ลงตัวกับรูปร่างสูงโปร่ง มือใหญ่ที่ประคองนางอย่างระมัดระวัง“เสี่ยวจิ่งล่วมยาข้าบนรถม้า ไปหยิบมา” น้ำเสียงนุ่มทุ้มตอนหันไปบอกกล่าวเด็กรับใช้ จากนั้นประคองนางไปนั่งลงบนแท่นหินใต้ต้นหูกวาง ด้านหลังมีเสี่ยวอวี๋ที่หน้าซีดขาวเช่นกันกับสตรีสองนางที่เพิ่งก่อเรื่องมือของเขาทั้งนุ่มและอบอุ่น นวดข้อมือของนางแผ่วเบาพร้อมลงน้ำมันบางอย่างที่มีกลิ่นฉุน ซูหนิงหย่าแอบมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มเงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงไม่แสดงอาการเจ็บปวดท่าทางของเขาสมแล้วที่เป็นท่านหมอ ทั้งอ่อนโยนและดูน่าเชื่อถือ เขาพันผ้าสองสามรอบและมัดเอาไว้อย่างแน่นหนาพร้อมกำชับ“ช่วงนี้พยายามระวังข้อมือให้มาก อย่าขยับหรือหยิบยกอะไรที่ไม่จำเป็น นวดน้ำมันวันละสองครั้งจากนั้นก็พันผ้าเอาไว้ สามสี่วันน่าจะดีขึ้น”นางพยักหน้าลูบข้อมือของตนเบาๆ ก็ไม่ได้เจ็

ตอนเห็นสมุดบัญชีบางส่วนถูกรื้อออกมาเขายังไม่เอะใจ มาตอนนี้ดูเหมือนเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว คิดได้ถึงตรงนี้เขาพลันจ้องบุตรสาวเขม็ง“เจ้า...เห็นสิ่งใดผิดปกติในสมุดบัญชี?”เขาคาดไม่ถึงว่าอาจารย์สวีนอกจากจะเก่งกาจเรื่องการคัดอักษรและบทกวี ยังสอนสั่งเรื่องการบัญชีและการคำนวณให้บุตรสาวด้วย?ที่สำคัญไปกว่านั้นเดิมทีพ่อบ้านนับเป็นคนที่ซูหนิงหย่าไว้ใจที่สุด ไม่เพียงแต่เป็นคนของมารดาที่จากไป แต่พ่อบ้านยังเป็นคนเดียวที่เชื่อมโยงหญิงสาวกับคนตระกูลเดิมของมารดาซูป๋อครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เขาเป็นคนของตระกูลเดิมของมารดาเจ้า ทำเช่นนี้...”“หากท่านป้าถาม ก็บอกตามความจริงว่าเป็นลูกที่เสนอเรื่องนี้ อีกอย่างที่นี่คือจวนตระกูลซู ท่านพ่อคือนายของจวนนี้ เราไม่จำเป็นต้องคิดมากเพราะนี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลซูเจ้าค่ะ”ความหมายของนางชัดเจนตรงไปตรงมาจนซูป๋อนิ่งงัน เขามองบุตรสาวนานมากกว่าจะกล่าว “เขาทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจหรือ”ซูหนิงหย่าเพียงยิ้ม “จวนตระกูลซูภายนอกแม้ดูสงบเรียบร้อย แต่เมื่อมองดูดีๆ จะเห็นว่าบ่าวไพร่บางคนถือว่าตัวเองมีคนหนุนหลังกระทั่งไม่สนใจสถานะระหว่างนายบ่าว ถือโอกาสนี้ลูกจะจัดระเบียบจวนตระกูลซูเส