บทที่ 1.6

สายตากลิ้งกลอกของพ่อบ้านทำให้หญิงสาวพยายามควบคุมอารมณ์โกรธกรุ่น นางไม่สงสัยเลยว่าทำไมทุกอย่างเป็นเช่นนี้

ซูหนิงหย่าใช้ชีวิตท่ามกลางความเกลียดชัง นางเสียมารดาตั้งแต่เด็ก จากนั้นกลัวว่าบิดาจะไม่รัก เมื่อบิดาแต่งอนุเข้ามาทั้งยังคลอดน้องชายน้องสาว นางก็กังวลว่านางจะถูกละเลย หารู้ไม่ว่าซูป๋อกลับยังคงให้ความสำคัญกับนางจนบ่าวไพร่เองก็ตระหนัก

พ่อบ้านเป็นคนเก่าแก่ของมารดา บิดาของนางเองก็ให้ความสำคัญ ดังนั้นนี่จึงเป็นโอกาสให้จิ้งจอกสามารถแอบอ้างบารมีเสือ[1] พ่อบ้านเห็นชัดว่านางไม่ใคร่จะชอบอี๋เหนียงและลูกๆ ดังนั้นหากสบโอกาสก็มักจะหาเรื่องรังแกอีกฝ่ายอยู่เสมอ ซูหนิงหย่าเองก็ตระหนักมาโดยตลอด เพียงแต่คงไม่คาดว่าจะถึงขั้นนี้

หญิงสาวมองไปรอบๆ จากนั้นกล่าวเสียงเรียบ “ข้าเพียงมาเดินเล่นจึงผ่านมา ตอนนี้จะกลับแล้ว” นางไม่ได้ตำหนิเขาแต่เดินออกมาจากนั้น กระทั่งเดินตรงไปยังเรือนของอี๋เหนียง

หวังหลินนั่งปักผ้าขณะที่ซูหนิงหย่ากำลังเดินเข้าไปในห้องโถงของเรือนชิวสุ่ย เรือนขนาดกลางที่รอบๆ เต็มไปด้วยความเรียบง่าย ไม่หรูหราและเทียบไม่ได้กับเรือนตงกวงของซูหนิงหย่า และแทบจะเทียบไม่ได้ถึงครึ่งของเรือนจื่อจิงที่หญิงสาวนั่งเรียนกับอาจารย์สวีด้วยซ้ำ

ข้างกายหวังหลินคือแม่นมหวังซึ่งเข้ามาในจวนตอนที่อีกฝ่ายคลอดซูจินซาน

“คุณหนูใหญ่ ไม่รู้ว่าท่านจะมามีเรื่องใดหรือเจ้าคะ” หวังหลินรีบวางทุกอย่างในมือจากนั้นยืนขึ้น แม่นมหวังดูกังวลใจมากที่เห็นหญิงสาวเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องโถง

“ข้าเพียงมาเดินเล่น” นางมองผ้าที่หวังหลินกำลังปัก ดูเหมือนจะเป็นชุดของซูเสวี่ยที่มีรอยขาด รอยปักที่ยังไม่เสร็จดีทำให้เห็นว่านางพยายามซ่อมชุดของบุตรสาว “ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ”

“ขะ...ข้ากำลังปักผ้าเจ้าค่ะ” หวังหลินรีบเก็บอุปกรณ์ตัดเย็บตรงหน้าจากนั้นบอกแม่นมหวังรินชาให้นาง

หญิงสาวตัดสินใจนั่งลง “เสี่ยวเสวี่ยอายุเท่าไหร่แล้วนะ”

ทั้งหวังหลินและแม่นมหวังสะดุ้งดูร้อนใจขึ้นมาทันที หญิงสาวได้แต่ลอบถอนใจ ทั้งสองคงคิดว่าตนกำลังจะหาเรื่องเล่นงานซูเสวี่ยกระมัง...

“จะ...เจ็ดขวบปีเจ้าค่ะ”

ซูหนิงหย่าพยักหน้า “ข้าให้ท่านพ่อเชิญท่านอาจารย์สวีมาสอนเขียนอ่านที่จวน นั่งเรียนคนเดียวมาเดือนครึ่งรู้สึกเหงาอยู่บ้าง ท่านลองถามเสี่ยวเสวี่ยเผื่อว่านางอยากเข้าเรียนเขียนอ่านกับข้า”

สตรีทั้งสองอ้าปากค้าง “เอ่อ...”

“เริ่มจากเดือนหน้าช่วงเช้าเรียนกับท่านอาจารย์สวี หลังจากนั้นสองสามเดือนช่วงบ่ายคนของท่านป้าจะมาช่วยสอนเรื่องมารยาทและธรรมเนียมการปฏิบัติของสตรีชั้นสูง”

นางรู้ว่าเรื่องเหล่านี้อี๋เหนียงไม่รู้เพราะอีกฝ่ายมาจากตระกูลพ่อค้า ต่างจากมารดาของนางที่แม้เป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ แต่บิดากลับเป็นขุนดังนั้นฐานะและชาติกำเนิดจึงนับว่าเหนือกว่ามาก

อีกไม่ถึงสองปีซูหนิงหย่าจะผ่านเข้าสู่วัยปักปิ่น ได้ยินบิดากล่าวว่าญาติฝ่ายมารดาจากเมืองหลวงจะเป็นคนจัดการงานพิธีให้โดยเฉพาะ แม้นางอยากปฏิเสธก็ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

อีกอย่าง...รู้ไว้ก็ดีนางจะได้ไม่เผลอทำอะไรขายหน้าตัวเอง

เห็นท่าทีลังเลเป็นกังวลของทั้งสอง หญิงสาวลุกขึ้นหลังจิบชาไปเพียงคำหนึ่ง ชานี้รสชาติแย่กว่าที่คาดทั้งยังมีกลิ่นแปลกๆ จนถึงตอนนี้จึงรู้ว่าชาที่ตนดื่มทุกวันคงเป็นชาชั้นดี และคงเป็นชาแบบเดียวกับที่พ่อบ้านดื่ม...

“ท่านจะใคร่ครวญให้รอบคอบก่อนก็ได้ ข้ายังมีเรื่องอื่นต้องไปทำ” นางจากมาโดยไม่รู้สึกรำคาญกับสายตากังขาของหวังหลิน

ตรงกันข้ามนางเข้าใจดีเพราะทุกอย่างจำเป็นต้องใช้เวลา ตลอดมาซูหนิงหย่าตั้งแง่กับทุกคนเพราะเกรงบิดาจะไม่ใส่ใจตน หวังหลินและลูกๆ มักจะถูกนางหาเรื่องให้ถูกตำหนิบ่อยครั้ง ดังนั้นการที่นางยื่นข้อเสนอย่อมถูกระแวงเป็นธรรมดา

[1] สุนัขจิ้งจอกอ้างบารมีเสือ 狐假虎威 เป็นสุภาษิตจีน เปรียบความเจ้าเล่ห์ของสุนัขจิ้งจอกในการแอบอ้างความยิ่งใหญ่ ความน่ากลัวของเสือ เพื่อให้ตนรอดจากการถูกเสือกิน