บทที่ 2.2

...บุรุษหล่อเหลาล่มเมืองเองก็มีเช่นกัน เขานี่อย่างไรเล่า! เสวียนหลาง ท่านหมอหนุ่มรูปงามที่ไม่แน่ว่าสตรีเช่นนางเองก็คงดูหม่นหมองหากยืนเคียงข้างเขา!

จมูกโด่งคมสัน สันกรามคมกริบ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรงทว่ามุมปากกลับยกขึ้นราวยิ้มในที ดวงตาคมรับเรียวคิ้วยาวจรดหางตา รูปหน้ากับองคาพยพทั้งห้าที่ลงตัวกับรูปร่างสูงโปร่ง มือใหญ่ที่ประคองนางอย่างระมัดระวัง

“เสี่ยวจิ่งล่วมยาข้าบนรถม้า ไปหยิบมา” น้ำเสียงนุ่มทุ้มตอนหันไปบอกกล่าวเด็กรับใช้ จากนั้นประคองนางไปนั่งลงบนแท่นหินใต้ต้นหูกวาง ด้านหลังมีเสี่ยวอวี๋ที่หน้าซีดขาวเช่นกันกับสตรีสองนางที่เพิ่งก่อเรื่อง

มือของเขาทั้งนุ่มและอบอุ่น นวดข้อมือของนางแผ่วเบาพร้อมลงน้ำมันบางอย่างที่มีกลิ่นฉุน ซูหนิงหย่าแอบมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มเงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงไม่แสดงอาการเจ็บปวด

ท่าทางของเขาสมแล้วที่เป็นท่านหมอ ทั้งอ่อนโยนและดูน่าเชื่อถือ เขาพันผ้าสองสามรอบและมัดเอาไว้อย่างแน่นหนาพร้อมกำชับ

“ช่วงนี้พยายามระวังข้อมือให้มาก อย่าขยับหรือหยิบยกอะไรที่ไม่จำเป็น นวดน้ำมันวันละสองครั้งจากนั้นก็พันผ้าเอาไว้ สามสี่วันน่าจะดีขึ้น”

นางพยักหน้าลูบข้อมือของตนเบาๆ ก็ไม่ได้เจ็บอะไร

“หมิ่นเอ๋อร์ เมิ่งเอ๋อร์”

“ขะ...ข้าสองคนต้องขออภัยคุณหนูซู” หญิงสาวทั้งสองกล่าวขึ้นพร้อมกัน “ต่อไปพวกข้าจะระวังให้มากกว่านี้”

“เกิดอะไรขึ้น บ่าวรับใช้บอกว่าเกิดเรื่อง นี่...”

เสวียนหรงเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าตกตะลึง

เช่นกันกับซูป๋อบิดาของหญิงสาวที่ปราดเข้ามาแต่ก็ไม่กล้าจับข้อมือของบุตรสาว “หยาหย่า เจ้า...”

“ท่านพ่อลูกไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” นางบอกบิดาให้วางใจจากนั้นลุกขึ้นยืน

“นายท่านซูมาพอดี ข้าต้องขออภัยจริงๆ ที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น” เสวียนหลางประสานมือค้อมกายขอลุแก่โทษ

“พี่ใหญ่ไม่ผิดนะเจ้าคะ เป็นข้าสองคนที่ไม่ระวังชนคุณหนูซูเข้า ขอนายท่านซูโปรดอภัย”

“มันเป็นอุบัติเหตุเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่เองก็ตรวจดูแล้วว่าไม่เป็นอะไรมาก เรา...กลับจวนกันเถิด” นางกล่าวจบก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเสวียนหลาง “เรื่องในวันนี้พวกท่านก็อย่าตำหนิพวกนาง ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว”

เห็นท่าทางสำนึกผิดของสตรีทั้งสองนางเองก็ไม่อยากมากเรื่อง

“เช่นนั้นพ่อพาเจ้ากลับจวน”

“นายท่านซูเรื่องนี้ข้าต้องขออภัยแทนบุตรสาวทั้งสองคน...”

“อุบัติเหตุไม่ใช่เรื่องที่ผู้ใดตั้งใจให้เกิด ในเมื่อคุณชายใหญ่เองก็ยืนยันว่าหยาหย่าไม่เป็นไร เช่นนั้นให้แล้วกันไปเถิด ข้าพานางกลับจวนก่อน ท่านก็อย่าคิดมาก”

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปดูอาการของนางที่จวนอีกครั้ง” ชายหนุ่มก้าวออกมาพร้อมกล่าวเสียงนุ่ม

“รบกวนคุณชายใหญ่แล้ว ไปพวกเรากลับจวนเถิด” ซูป๋อประคองบุตรสาวเดินไปยังรถม้า ด้านหลังคนตระกูลเสวียนยังคงจ้องมองด้วยความกังวล

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ นาง...ใช่ซูหนิงหย่าจริงๆ หรือเจ้าคะ”

“นั่นสิ เหตุใดนางจึง...”

“ได้ยินมาว่านางเป็นคนเจ้าอารมณ์ดุร้ายราวผีสาง”

“พวกเจ้ายังไม่รีบหุบปาก” เสวียนหรงมองไปรอบๆ “มีอย่างหรือทำผู้อื่นบาดเจ็บนางไม่ตำหนิยังกล้าซุบซิบเรื่องของนางอีก”

“แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจนี่เจ้าคะ”

“ผู้คนมากมายแต่เจ้าสองคนกลับหยอกล้อจนทำผู้อื่นตกบันได แม้ไม่ตั้งใจแต่ก็ควรสำนึกผิดจากใจจริง ผู้อื่นไม่กล่าวตำหนิก็ไม่ควรได้ใจ วันนี้หากคุณหนูซูบาดเจ็บมากกว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น” เสวียนหลางมองน้องสาวทั้งสองคนนิ่ง

“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่กล้าแล้ว ต่อไปจะระวังให้มาก”

ชายหนุ่มมองบิดาที่มีท่าทีกลัดกลุ้มจากนั้นเดินไปยังรถม้า ขณะประคองบิดาขึ้นรถม้าเสวียนหลางมองตามรถม้าตระกูลซูไปเงียบๆ นึกถึงดวงตาอยากรู้อยากเห็นที่จดจ้องมาโดยตรงของซูหนิงหย่า

ไม่มีท่าทีขัดเขิน... ดวงตาเปล่งประกายมีชีวิตชีวาดูสุขุมเฉลียวฉลาด

เขาเคยพบซูหนิงหย่าหลายครั้ง ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่นางกล้ามองสบตาเขาเช่นนี้มาก่อน ไม่เพียงเท่านั้นนางยังลอบมองเขาอยู่บ่อยครั้งคล้าย...สงสัย??

“ท่านพ่อครานั้นที่นางตกน้ำแล้วท่านไปดูอาการ นางดูเป็นอย่างไรขอรับ”