ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น!

เดิมทีหนิงหย่ากำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หากไม่ใช่บังเอิญไปพบความลับอันน่าสะอิดสะเอียนระหว่างว่าที่เจ้าบ่าวกับเพื่อนรักเข้า หญิงสาวได้รู้ว่าทั้งสองลอบได้เสียกันมานานแล้ว ที่น่ารังเกียจกว่านั้น ทั้งสองยังวางแผนหลอกเงินจากหญิงสาว เพราะหากเขาแต่งงานกับเธอ พ่อของหญิงสาวก็จะยกโรงพยาบาลของตระกูลให้เขาดูแล

คนบัดซบสองคนถึงกับวางแผนจะหนีไปด้วยกันหลังจากปอกลอกหญิงสาวกับพ่อ เลวดีมั้ยละ?!

ถึงอย่างนั้นยังโชคดีที่ได้บังเอิญรู้เข้าเสียก่อน หนิงหย่าสามารถซ้อนแผนทำให้คนสองคนถูกจับได้คาหนังคาเขา

งานแต่งเลิกล้มแต่ผลลัพธ์ที่ออกมาก็เต็มไปด้วยความสูญเสีย พ่อของเธอเสียใจมากจนโรคหัวใจกำเริบและสิ้นใจในเวลาต่อมา หลังงานศพ...แม้แต่หนิงหย่าเองก็เกิดอุบัติเหตุอีก

...เฮ้อ

ชั่วขณะที่ร่างกายรับรู้ถึงความว่างเปล่าเบาหวิว หญิงสาวได้แต่ก่นด่าสวรรค์ที่ไม่ยุติธรรม โทษว่าฟ้าดินที่ไม่ช่วยคนดีและไม่ลงโทษคนเลว

ไม่รู้เพราะเสียงก่นด่าดังไปถึงสวรรค์หรือไม่ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ด หนิงหย่ากลับพบว่าตัวเองฟื้นขึ้นมาในร่างของเด็กสาววัยสิบสามปี!!

ยัง...ยังตื่นตาไม่พอ ทุกคนรอบตัว... บรรยากาศรอบด้าน... รวมไปถึงสิ่งที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้า คล้ายยุคสมัยที่สมควรจะผ่านไปแล้วกว่าพันๆ ปี นี่มัน....ทำให้หญิงสาวแทบตั้งรับไม่ทัน

แคว้นต้าเหลียง เมืองสั่วโจว... ใช่ที่นี่ละ แต่...มันคือส่วนไหน แล้วก็ยุคไหนของประวัติศาสตร์กันละ!!!

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหยุดยังหน้าประตูห้องกว้างขวางหรูหรา เสียงทุ้มกำลังคาดคั้นกับสาวใช้สองคนที่อยู่หน้าห้อง “เหตุใดพวกเจ้าออกมาอยู่ข้างนอก หากคุณหนูตื่นแล้วต้องการสิ่งใดเล่า!!”

หนิงหย่าอมยิ้มเพราะจำเสียงของเขาได้ ซูป๋อ...บิดาของนางเอง นางตื่นขึ้นมาในร่างของ ‘ซูหนิงหย่า’ กระทั่งพบว่าบิดาก็มีชื่อแซ่และหน้าตาเหมือนกับบิดาในโลกเดิมทุกอย่าง

“ท่านพ่อ”

หญิงสาวส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ซูหนิงหย่าวัยสิบสามผู้นี้...ขณะพยายามกลั่นแกล้งผู้อื่นแต่กรรมดันสนองจนตัวเองมีอันต้องพลัดตกน้ำ

หลังโชคร้ายครานี้ผู้ใดจะคาดว่ากลับมีผู้อื่นเข้ามาสวมร่างแทนวิญญาณเสียแล้ว

“หยาหย่า” เสียงร้อนใจของซูป๋อทำให้ขอบตาของหญิงสาวร้อนผ่าว ใบหน้าคุ้นเคยกำลังเดินเข้ามาในห้อง ก้าวเข้ามาหยุดยังหน้าเตียง “รู้สึกอย่างไรบ้าง เจ้าทำให้พ่อตกใจแทบแย่ ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว ดีแล้ว”

หญิงสาวในร่างของซูหนิงหย่าน้อยมองบิดาด้วยน้ำตาเอ่อคลอ “ท่านพ่อ” ครั้งสุดท้ายที่ได้พูดคุยกัน ผู้เป็นบิดานอนอยู่บนเตียงใบหน้าซีดเซียวกระทั่งจากไปในที่สุด

“ยังเจ็บที่ใดหรือ พ่อให้คนไปตามท่านหมอมาแล้วอีกไม่นานคงมาถึง”

“ลูกไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ดี แต่อย่างไรก็ต้องให้ท่านหมอมาตรวจสักรอบก่อน” ซูป๋อยังคงกล่าวอย่างไม่วางใจ สองพ่อลูกสนทนากันอยู่ครู่หนึ่งท่านหมอก็มาตรวจอาการ จะว่าไปท่าทางหวาดกลัวของสาวใช้ก็ทำให้หญิงสาวได้แต่ลอบถอนหายใจ

ความทรงจำอันบิดเบี้ยวของซูหนิงหย่าคนเดิม พานทำให้คนที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างนางได้แต่อยากหาไม้เรียวมาฟาดสักยก ความเอาแต่ใจและความร้ายกาจของซูหนิงหย่าช่างชวนให้ผู้คนเอือมระอาเหลือเกิน

ถึงอย่างนั้นซูป๋อก็ยังคงไม่สน กลับยิ่งตามใจบุตรสาว ด้วยความสงสารเห็นใจว่าอีกฝ่ายเสียมารดาไปตั้งแต่เด็ก แม้แต่อนุที่เขาแต่งเข้ามาก็ยังไม่อาจรับมือกับซูหนิงหย่าได้

น้องสาว น้องชายต่างมารดาของนาง ทุกคนล้วนหวาดกลัวไม่อยากเข้าใกล้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาวใช้และบ่าวไพร่ในจวนที่แทบไม่กล้าสบตาด้วยซ้ำ

นึกถึงวันนั้นที่สาวใช้ซึ่งเติบโตมากับซูหนิงหย่า ยืนมองเด็กสาวจมลงไปยังก้นบึงบัว นานมากกว่าจะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เหมือนพวกนางหวังให้ซูหนิงหย่าสิ้นใจไปในบึงบัวนั้น

“ท่านพ่อ”

“มีเรื่องอะไรหรือ”

หลังท่านหมอเสวียนกลับไปแล้วซูหนิงหย่าตัดสินใจที่จะจัดการเรื่องสาวใช้ ด้วยรู้ว่าบิดาสั่งโบยสาวใช้สองคนนั้นทั้งยังขังเอาไว้ที่โรงเก็บฟืน หากซูหนิงหย่าสิ้นใจไปจริงๆ เกรงว่าบิดาคงฝังสาวใช้สองคนนั้นไปกับนางอย่างแน่นอน

“เสี่ยวชีกับเสี่ยวหรูเล่าเจ้าคะ”