Partager

มันไม่ดิ้นเลยแฮะ

Auteur: l3oonm@
last update Date de publication: 2025-06-04 02:24:30

ตั้งแต่ที่นางสุ่ยซื่อคลอดหานเจิ้งออกมา เขาก็มักจะถูกละเลยปล่อยให้อยู่ในห้องเพียงลำพังผู้เดียวเสมอเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฝังใจเขาไม่น้อย จนต้องทำตัวเรียกร้องความสนใจเพื่อให้ทุกคนกลับมาสนใจเขา นิสัยเช่นนี้ติดตัวหลี่เฉียงมาจนโต

ท่าทางที่เชื่อฟังของหลี่เฉียงทำให้หว่านหนิงถอนหายใจออกมาอย่างเห็นใจ เขาในยามนี้มีอายุสิบเก้าปี คงจะพอสั่งสอนได้อยู่ หากอยู่ในภพนางก็ยังนับว่าเป็นเด็กอยู่ แต่ในภพนี้กลับแต่งงานมีครอบครัวเสียแล้ว

“ระวังตัวด้วยเล่า ได้มากได้น้อยก็สมควรรีบกลับมา” นางเอ่ยเตือนเขา เมื่อเห็นเขารีบร้อนเดินออกไป

หว่านหนิงลุกขึ้นนั่งที่ปลายเตียง นางคิดถึงลำธารที่อยู่ด้านหลังเรือน คงจะมีปลาให้นางจับมาทำอาหารได้สักตัว

แต่นางจะจับปลาได้อย่างไรเล่า เรื่องนี้นางไม่เคยทำมาก่อน สุดท้ายนางก็ยังคงเดินออกไปด้านนอกหากมัวแต่นั่งอยู่ในห้องก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด

ยังดีที่เมื่อคืนนางนวดที่ข้อเท้าวันนี้จึงไม่ได้ปวดมากเช่นเมื่อวาน แต่หว่านหนิงก็ยังไม่กล้าลงน้ำหนักไปที่เท้าข้างที่บาดเจ็บมากนัก

นางค่อยๆ ใช้ไปพยุงตัวเดินไปที่ลำธาร ด้านหลังของนางยังมีตะกร้ามาด้วยอีกหนึ่งใบ เพื่อสวรรค์จะเมตตาให้นางจับปลาได้สักตัวจะได้ไม่ต้องเดินไปเดินมาให้เสียเวลา

หว่านหนิงวงตะกร้าลง นางเดินไปที่ริมลำธารเพื่อดูจะล้อมหลุมจับปลาได้หรือไม่

“เจ้าปลาอวบอ้วนประเดี๋ยวข้าจะจับขึ้นมาให้หมด” นางมองปลาที่ว่ายล่อตานางอย่างมันเขี้ยว

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดชาวบ้านถึงไม่มาจับปลาไปกินกัน ที่เห็นๆ อยู่อย่างน้อยก็ต้องมีถึงสิบตัวได้

หว่านหนิงนั่งย่องๆ ลงตรงริมธารนางลองใช้มือของนางจับไปที่ตัวปลาที่แสนเชื่องก่อน (ก็เผื่อมันจะจับง่าย)

“อ๊ะ” น่าแปลกหากเป็นปกติปลามันต้องว่ายหนีไม่ใช่รึ หรือว่าปลาในลำธารเชื่องไม่กลัวคนจะจับมันไปกิน

“มันไม่ดิ้นเลยแฮะ” นางมองปลาที่อยู่ในมือของมึนงง

เพราะมันกระโดดเข้ามาอยู่ในมือของหว่านหนิงอย่างง่าย พอจับตัวแรกได้แล้วลองจับตัวที่สองก็พบว่ามันก็ไม่ติดเช่นเดิมและให้นางจับได้อย่างว่าง่าย

เพียงครึ่งเค่อปลานับสิบตัวก็ลงมาอยู่ในตะกร้าของนาง หว่านหนิงแบกกลับไม่ไหว นางต้องลากตะกร้ากลับไปที่เรือน ยังดีที่เรือนอยู่ไม่ห่างจากลำธารไม่เช่นนั้นนางคงได้ลากจนแขนหลุดแน่

ระหว่างทางที่กำลังลากตะกร้ากลับเรือน ป้าตู้ที่อยู่เรือนด้านข้างนางกำลังมาซักผ้าพอดี จึงเอ่ยถามหว่านหนิง

“อาหนิง เจ้ากำลังลากอันใด” ป้าตู้เดินเข้ามาดูอย่างสนใจ

“ปลาเจ้าค่ะ” นางจำไม่ได้ว่าสตรีวัยกลางคนที่เรียกนางคือใคร แต่ก็เอ่ยตอบตามมารยาท

“หา เจ้าจับปลาได้เช่นนั้นรึ” นางเร่งฝีเท้าเดินมาดูอย่างไม่เชื่อในคำของหว่านหนิง

“เจ้าค่ะ ข้าจับมันได้” นางมองป้าตู้อย่างไม่เข้าใจ แต่ก่อนที่จะเอ่ยถามนางจึงได้รู้ว่าเหตุใดป้าตู้ต้องตกใจมากเพียงนี้

“สวรรค์ เจ้าจับได้อย่างไร ปลาในลำธารล้วนแต่ว่ายไวนัก ไม่มีผู้ใดที่จับมันได้”

หว่านหนิงดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อ ปลามันกระโดดเข้ามือของนางเองแท้ๆ จะบอกว่าจับยากได้อย่างไร

“เอ่อ ข้าคงโชคดี” นางหัวเราะแห้งออกมา หากพูดออกไปก็คงไม่มีผู้ใดเชื่อ

“แล้วเจ้าจะกินหมดรึ ขายให้ข้าสักตัวได้หรือไม่” ป้าตู้มองปลาที่อยู่ในตะกร้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

มีแต่เหลาอาหารที่อยู่ในเมืองเท่านั้นถึงจะมีปลาสดเช่นนี้ขายให้ลูกค้าที่มากินอาหาร หากไปซื้อที่ตลาดก็จะเจอแต่ปลาที่ตายแล้ว

“ขะ ขาย ขายเจ้าค่ะ ท่านจะซื้อเท่าใด กี่ตัวเจ้าคะ” นางเอ่ยพูดออกมาอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าป้าตู้จะเปลี่ยนใจ

“เอาเช่นนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าจับมาไม่ง่ายหนัก ข้าให้ตัวละสามสิบอิแปะก็แล้วกัน เจ้าอย่าได้ว่าข้าเลย เงินข้าก็มีไม่มากนัก หากเจ้านำไปขายในเมืองก็คงได้ไม่น้อยกว่าหกสิบอิแปะ” ป้าตู้เอ่ยออกมาอย่างจริงใจ

ในคำพูดของนางไม่มีคำใดที่พูดปด หากหว่านหนิงนางนำไปขายในเมืองต้องได้ไม่น้อยกว่าจิน (1จิน=500กรัม) ละหกสิบถึงแปดสิบอิแปะ แต่นี่ต้องขายในหมู่บ้านไม่ต้องเดินไปไกลถึงสองชั่วยาม

“ได้ ได้ เจ้าค่ะ ท่านป้าต้องการกี่ตัว” ตอนนี้นางต้องการเงิน ไม่ว่าเท่าไหร่นางก็เอาไว้ก่อน

“สองตัวก็แล้วกัน ประเดี๋ยวตามข้าไปที่เรือน ข้ามิได้นำเงินติดตัวมาได้”

“ได้เจ้าค่ะ” นางยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ

ป้าตู้อดจะเอ็นดูหว่านหนิงไม่ได้ เพราะรู้ดีว่านางกับหลี่เฉียงถูกส่งมาอยู่ที่นี่ด้วยเรื่องอะไร เป็นเพราะเรือนอยู่ใกล้กันนางจึงได้ยินเสียงของทั้งสองทะเลาะกันแทบจะทุกวัน คงมีสองสามวันมานี้ที่ไม่ค่อยจะได้ยิน หลังจากที่หว่านหนิงนางตกเขา

หว่านหนิงมีแรงลากปลากลับไปที่เรือนของนางทันที ก่อนจะนำปลาสองตัวใส่ลงตะกร้าใบเล็กแล้วเดินไปที่เรือนตระกูลตู้

“ท่านป้า ท่านป้า ข้านำปลามาส่งเจ้าค่ะ” นางตะโกนร้องบอกอยู่ที่หน้าเรือน

ไม่นานก็มีบุรุษหนุ่มวัยเดียวกับหลี่เฉียงเดินออกมาเปิดประตูเรือน ตู้ลู่จื้อ มองนางอย่างแปลกใจ เขาพอจะได้ยินเรื่องของสองสามีภรรยาแซ่หลี่ที่มาอยู่ได้ไม่กี่วันมาบ้าง

วันแรกๆ ที่หว่านหนิงนางมาถึงยังมองเขาด้วยสายตายั่วยวนอยู่เลย แต่วันนี้นางช่างแตกต่างเหมือนลืมไปแล้วว่าเคยยั่วยวนเขามาก่อน

“เจ้ามาที่เรือนข้าทำไม” เขาเอ่ยเสียงเย็นถามนาง

หว่านหนิงตกตะลึงไม่น้อย นางยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาเลย ทำไมน้ำเสียงที่พูดกับนางถึงดูไม่พอใจมากเพียงนี้

หว่านหนิงเก็บรอยยิ้มของนางกลับมาทันที พร้อมทั้งเอ่ยถามเสียงเรียบตอบกลับไป

“ข้านำปลามาให้ท่านป้าเจ้าค่ะ นางกลับมาแล้วหรือยัง”

แต่ก่อนที่ตู้ลู่จื้อจะเอ่ยตอบคำถามนาง เสียงโวยวายของหลี่เฉียงที่กำลังเดินกลับเรือนก็ร้องขึ้นเสียก่อน

“พวกเจ้าทำอันใดกัน” เขาเดินเข้ามาคั่นอยู่ตรงกลางระหว่างสองคน

ตู้ลู่จื้อกับหว่านหนิงรีบถอยห่างจากตัวเขา เพราะเนื้อตัวทั้งเละดินโคลน ทั้งส่งกลิ่นเหม็นออกมาไม่น้อย

“แล้วเจ้าไปทำอันใดมาถึงได้มีสภาพเช่นนี้” หว่านหนิงมองสำรวจเนื้อตัวของหลี่เฉียงอย่างสงสัย

เขาดูไม่เหมือนขึ้นเขาไปหาของป่า ดูเหมือนว่าไปเล่นดินเล่นโคลนมาเสียมากกว่า

“เรื่องของข้าค่อยว่ากัน เจ้ามาที่เรือนตระกูลตู้เพื่ออันใด” เขาเอ่ยถามนางอย่างไม่พอใจ

เพราะคิดว่าหว่านหนิงกำลังคิดจะยั่วยวนบุรุษอื่น ตอนที่มาถึงเหตุใดเขาจะไม่รู้ว่านางมองตู้ลู่จื้อเช่นไร

“ท่านป้าตู้ให้ข้านำปลามาส่ง” นางยกตะกร้าขึ้นให้เขาดู

“เจ้าจับปลาได้อย่างไร!!!” เขาร้องถามออกมาเสียงดัง

“ประเดี๋ยวค่อยคุย เจ้าหลีกไปก่อน ข้าจะขายปลา” นางใช้นิ้วดันตัวเขาให้หลบไปอยู่ด้านข้าง

ท่าทางเช่นนี้ผู้ใดดูก็รู้ว่ารังเกียจผู้เป็นสามีมากเพียงใด

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   ตอนจบ

    หลังจากงานเลี้ยงราชสมภพของฮ่องเต้ ก็ยังไม่มีคณะทูตคนใดที่คิดจะเดินกลับ ด้วยต้องการตัวของคนที่ทำชุดฉลองพระองค์ของฮ่องเต้และฮองเฮากลับแคว้นของตนไปด้วยความวุ่นวายด้านนอกนางมิได้รับรู้ ด้วยมีสัตว์เทพทั้งสี่ที่คอยจัดการพวกที่ลักลอบเข้ามาในจวนอยู่ตลอด บางคนเกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ เพื่อต้องการเข้ามาชิงตัวหว่านหนิงนางกลับไปที่แคว้นของพวกเขาด้วยตอนนี้ทั่วถึงเมืองหลวงจึงได้รู้ว่าจวนตระกูลหลี่มิใช่สถานที่ ที่ผู้ใดจะเข้าไปวุ่นวายได้ง่ายๆ หากมีปัญญาที่จะเข้าไปก็ต้องลองดูว่าจะมีโอกาสได้กลับออกมาอีกหรือไม่ตัวองค์ชายสามจึงได้รู้ว่าเสือที่กุ้ยเฟยพูดถึงมิได้ไม่มีอยู่จริง มันมีอยู่ที่จวนตระกูลหลี่ เพราะเสี่ยวหู่เผยตัวตนของมันเข้าเสียแล้วหากวันใดที่จวนตระกูลหลี่เปิดประตูจวนทิ้งไว้ ชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมาก็จะพบเสือโคร่งตัวใหญ่เดินอยู่ภายในจวนที่เสี่ยวหู่มันทำเช่นนี้เพื่อจัดการมิให้ผู้ใดเข้ามากวนนายหญิงยามที่นางตั้งครรภ์ใกล้คลอด ก่อนหน้านี้ที่มันเผยตัว ด้วยแคว้นต้าซ่งส่งคนมาลอบลักพาตัวหว่านหนิงคนขององค์ชายสามที่คุ้มกันห่างๆ อยู่รอบจวนเข้ามาช่วยเหลือไม่ทัน พอไปแจ้งองค์ชายสามก็เห็นเสี่ยวหู่กำลังตะปบใบห

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   ข้าตั้งครรภ์แฝดรึ

    ตระกูลซูเมื่อรู้ว่าหว่านหนิงนางกลับมาถึงเมืองหลวงก็รีบมาพบนางทันที พอได้เห็นว่านางไม่มีอันใดให้เป็นห่วง ทั้งยังไม่มีอาการแพ้ท้องให้ได้เห็น ต่างก็พากันกลับออกไป ปล่อยให้นางได้พักผ่อนฉลองพระองค์ที่หว่านหนิงนางทำขึ้นถวาย เป็นที่พอพระทัยของฮ่องเต้ยิ่งนัก จนประทานรางวัลมาให้นางถึงสองคันรถม้า ทั้งยังมีป้ายเชิดชูฝีมือปักผ้าของนางประทานมาให้อีกด้วยป้ายพระราชทานนี้ถูกติดไว้อยู่ที่หน้าจวน เคียงข้างป้ายจวนตระกูลหลี่อย่างยิ่งใหญ่ ราคาผ้าปักกั้นฉากสามผืนก่อนหน้านี้ที่นางทำขึ้น ถูกทาบทามขอซื้อสูงถึงผืนละห้าพันตำลึงทอง แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่คิดจะขายออกไป ด้วยอยากจะเก็บไว้ให้บุตรหลานและอวดสายตาของผู้อื่นเสียมากกว่าเพราะการตั้งครรภ์ของนาง หว่านหนิงนางจึงไม่ได้ถูกผู้ใดรบกวนขอให้ปักผ้าให้อีก มีเพียงผืนที่นางรับบอกจ้าวซื่อ และชุดของตู้ลู่จื้อที่นางรับปากไว้แล้วเท่านั้นที่นางทำให้ของทั้งสองสิ่งต่างก็มอบให้พวกเขาก่อนที่นางจะเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว ตอนนี้นางจึงว่างงานเอาแต่กินนอนอยู่เพียงภายในจวนเท่านั้นเรื่องที่น่าแปลกอีกเรื่องเห็นจะเป็นต้นหม่อนที่โตวันโตคืนจนบ่าวในจวนต่างตกตะลึงทุกวัน ยิ่งได้เห็นเหล่าผี

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   บุตรข้าเป็นตัวนำโชค

    ต่อไปนี้นางก็จะมีช่องเก็บของส่วนตัวเสียที ของมีค่าทั้งหมดหว่านหนิงนางนำมาใส่ลงไปด้านใน และผูกเก็บไว้ที่ข้างเอวของนางอย่างหวงแหน ยิ่งทำให้คอของเสี่ยวหู่ตั้งตรงมากกว่าเดิมเซียงเซียงกลับมาถึงเรือนก็นำผ้าหลายพับมามอบให้หว่านหนิง โดยผ้าทั้งหมดที่นางมอบให้ในครั้งนี้ เพื่อทำชุดและผ้าอ้อมให้บุตรของหว่านหนิงเท่านั้นส่วนเหมยลี่นางนำสุราแสงจันทร์ ที่ถูกนำออกมาแอบแสงจันทร์ในวันพระจันทร์เต็มดวงถึงหนึ่งร้อยครั้งด้วยกัน“นายหญิงสุราไหนี้ ท่านไว้ดื่มหลังจากที่ท่านคลอดบุตรแล้ว จะช่วยให้พลังหยินหยางในร่างกายท่านสมดุลเร็วขึ้น”หว่านหนิงนางมองสัตว์เทพทุกตัวของนางอย่างซาบซึ้ง ดวงตาของนางมีน้ำตาเอ่อคลอออกมา“ข้าไม่รู้จะขอบใจพวกเจ้าเช่นไร เพียงแค่มีพวกเจ้าอยู่ข้างกายจ้า ข้าก็นึกขอบคุณสวรรค์มาแล้ว” นางร่ำไห้ออกมาจนได้เสี่ยวหู่ซุกเข้าไปในอ้อมกอดของหว่านหนิงนางทันที ส่วนทั้งสามต่างเข้ามาคลอเคลียอยู่ที่แก้มของนางหลี่เฉียงที่เข้ามาเห็นภาพนี้พอดี ก็ยิ้มมองทั้งหมดอย่างภูมิใจ เรื่องดีที่สุดในชีวิตของเขาก็คงเห็นจะเป็นเรื่องนี้ที่มีหว่านหนิงและสัตว์เทพที่คอยช่วยเหลือ“ท่านพี่ ท่านดูนี่” หว่านหนิงนางนำของทั้งหมดออ

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   ก็ไว้ท้องต่อไป

    นับตั้งแต่ออกเดินทางจากเมืองหลวง ตัวหว่านหนิงนางก็แทบจะไม่ได้ปักผ้าสักเท่าไหร่ นางเอาแต่นอนพักอยู่ภายในรถม้า พอเข้าพักที่โรงเตี๊ยมนางก็เอาแต่นอน“นายท่าน นายหญิงกำลังตั้งครรภ์เจ้าค่ะ” ฮวาเตี๋ยนางร้องบอกหลี่เฉียง เมื่อนางลองบินเข้าไปใกล้ท้องของหว่านหนิงเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่นางคิดถูกต้อง“จะ เจ้า...เจ้าว่าอย่างไรนะ” หลี่เฉียงร้องออกมาอย่างตกใจจนเสี่ยวชิงที่เพิ่งนำม้าไปเก็บด้านหลังเรือน ต้องเดินเข้ามาดูว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เขาก็เห็นเพียงนายท่านพูดคุยอยู่กับความว่างเปล่าเท่านั้น โดยมีเสี่ยวหู่ยืนอยู่ด้านข้าง จะบอกว่าคุยกับแมวก็ดูจะประหลาดเกินไป“ข้าบอกว่า นายหญิงตั้งครรภ์เจ้าค่ะ ท่านควรไปเชิญหมอมาตรวจให้นางอีกครั้งเพื่อความ...อ้าว” ฮวาเตี๋ยนางยังพูดไม่จบหลี่เฉียงก็วิ่งเข้าไปในหมู่บ้านเสียแล้วโดยหลงลืมไปเลยว่ามีเสี่ยวชิงอยู่ จะใช้ให้เสี่ยวชิงไปตามก็ย่อมได้ พอออกจากเรือนก็พบป้าตู้ที่นางกำลังจะเดินมาดูว่าผู้ใดมาที่เรือนของหว่านหนิง“อ้าว อาเฉียงเจ้ากลับมาเมื่อใด แล้วอาหนิงเล่า” นางดึงรั้งหลี่เฉียงที่กำลังเร่งฝีเท้าเข้าไปในหมู่บ้านไว้“เพิ่งกลับมาขอรับ ท่านป้าข้าจะรีบไปตามหมอ ขอตัวก่อนขอรั

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   มีเสือเข้ามา

    ยิ่งรู้ว่าหลี่เฉียงกับหว่านหนิงจะเดินทางกลับซานตง องค์ชายสามก็เสด็จมาพูดคุยเรื่องนี้ที่จวนตระกูลซูด้วยพระองค์เอง ยิ่งทำให้ผู้พบเห็นต่างตกตะลึงและยิ่งอยากจะสร้างความสัมพันธ์กับพวกเขามากกว่าเดิม“หากเจ้ากลับไปแล้วเปิ่นหวางจะหาสุราดื่มได้อย่างไร” ทุกวันนี้ก็แทบจะจิบวันละอึกอยู่แล้ว หากทั้งสองมิเดินทางกลับมาเมืองหลวงอีก มิต้องส่งคนไปรับสุราที่เมืองซานตงหรอกรึ“กระหม่อมเพียงกลับไปจัดการเรื่องที่เมืองซานตงและจะย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ” เรื่องนี้หลี่เฉียงพูดคุยกับหว่านหนิงนางแล้วหว่านหนิงนางก็อยากจะอยู่ใกล้บิดามารดา ตอนนี้ทั้งสองก็ให้พ่อบ้านเร่งหน้าจวนหลังใหม่ให้ทั้งคู่แล้ว เพราะหากยังอยู่ที่เรือนตระกูลซู หลี่เฉียงจะถูกผู้อื่นมองว่าเป็นเขยแต่งเข้า เรื่องนี้ไม่ดีสำหรับตัวเขาเลยสักนิดความจริงที่องค์ชายสามมาในวันนี้ก็อยากจะถามเรื่องที่เกิดขึ้นภายในวังเมื่อสองวันก่อนด้วย แต่เขาคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ จึงไม่ได้เอ่ยถามออกมาสองวันก่อนที่ตำหนักของกุ้ยเฟยเกิดเรื่องขึ้น เสียงกรีดร้องในยามค่ำคืนที่ดังไปทั่ววังหลัง ทำให้เกิดความโกลาหลอยู่ไม่น้อย ตอนที่ทหารเข้าไปภายในตำหนักก็ไม่พบสิ่งใดที่ผิดแปลก

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   เหมยลี่ทำดีมาก

    กุ้ยเฟยยิ้มหวานมองฮองเฮาที่เดินเข้ามาอย่างรู้งาน ดวงตาของนางไม่ต่างจากฮองเฮาที่มองจ้องกันไปมาอย่างแข็งกร้าว“พี่สาว วันนี้ท่านลำบากเดินมาหาข้าถึงตำหนักได้เลยรึ” กุ้ยเฟยลุกขึ้นทำความเคารพก่อนจะยกที่นั่งประธานให้ฮองเฮาไปนั่งแทนตน“หึหึ เปิ่นกงเห็นว่ามีเรื่องน่าสนุกที่ตำหนักของเจ้า จึงได้เดินมาร่วมชมด้วย อ๊ะ...ฮูหยินหลี่เจ้ามาทำอันใดที่นี่” กุ้ยเฟยกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย การแสดงของฮองเฮาช่างน่าขันนัก“กุ้ยเฟยต้องการให้หม่อมฉันทำฉลองพระองค์ถวายสักสองสามชุด มิใช่ว่าหม่อมฉันจะไม่เต็มใจทำให้ เพียงแต่จำต้องเดินทางกลับไปซานตงก่อนเพคะ” หว่านหนิงได้ทีนางก็เอ่ยฟ้องเรื่องราวออกมาจนหมด“หึหึ ฮูหยินหลี่เจ้ามิต้องกังวลใจ น้องสาวข้านางรอได้ จริงหรือไม่” ฮองเฮาหันไปถามกุ้ยเฟย“จริงเพคะ” นางกัดฟันพูดออกมา ผู้ใดจะกล้าบอกว่าไม่จริงเล่า ยิ่งตอนนี้ฮองเฮาและบุตรของพระองค์กำลังได้รับความโปรดปรานอย่างหาที่สุดมิได้หากกุ้ยเฟยหาเรื่องฮองเฮาในยามนี้ไม่เท่ากับว่าโง่เขลาเกินไปหรอกรึ“เห็นหรือไม่ น้องสาวข้าช่างรู้ความนัก เจ้ากลับไปเตรียมตัวเถิด ไว้เดินทางเข้าเมืองหลวงเมื่อใด ค่อยเข้ามาพบกุ้ยเฟยก็ยังมิสาย”หว่านหนิงทำค

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   เจ้าจะซื้อทั้งหมดเลยรึ

    รุ่งเช้า หลี่เฉียงทำตามเช่นที่เขาพูดไว้เมื่อคืนทันที พอฟ้าเริ่มจะสว่างเขาก็เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลงมาถึงด้านล่างของโรงเตี๊ยมก็พบคนตระกูลซูทั้งสามมารอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว“ท่านพ่อ ท่านแม่ เหตุใดพวกท่านมาเร็วยิ่งนัก กินอาหารเช้ามาแล้วหรือยังเจ้าคะ” หว่านหนิงนางรีบเดินมาหาพวกเขาทันที“เรียบร้อยมาแ

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   ตระกูลซู

    ตอนที่นางไปถึงที่ตลาด ร้านขายหมูของตระกูลซูก็เก็บกลับเรือนไปเรียบร้อยแล้ว ชาวบ้านบางคนที่จำหว่านหนิงได้ก็มองนางด้วยสายตาที่ดูแคลนนางมิได้สนใจสายตาของผู้อื่น ได้แต่มุ่งหน้าไปที่เรือนตระกูลซูทันที จากความทรงจำของเจ้าของร่างช่างเลือนรางนัก นางหยุดยืนอยู่ที่หน้าเรือนก็ได้ยินเสียงไอออกมาเป็นระยะๆ จนต้อ

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   มิอาจทนฟังได้

    นายท่านหานได้แต่ขมวดคิ้ว มองนางอย่างไม่พอใจ เขาเพิ่งจะได้รู้วันนี้ว่านางวางแผนลึกล้ำกับบุตรชายคนโตของเขาเช่นไร ส่วนเรื่องตระกูลซูของหว่านหนิงเขาไม่เคยได้ยินเช่นที่นางพูดมาก่อนหว่านหนิงกำมือแน่นอย่างแค้นใจ นางลืมไปเลยว่าเจ้าของร่างยังมีบิดามารดาและน้องชายอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นเช่นที่นางสุ่ยซื่อ

  • ข้าทะลุมิติมา ได้สามีไร้ค่าคนหนึ่ง   พบผู้สูงศักดิ์

    หานเจิ้งจำต้องลากตัวมารดาออกไปหาที่นั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้“ทำพวกเจ้าเสียเวลาแล้ว ไปด้านบนเถิด ข้ามีคนจะแนะนำให้เจ้าได้รู้จัก” จ้าวซื่อเดินเข้ามาคล่องแขนหว่านหนิงอย่างสนิทสนมยิ่งทำให้คนที่มาร่วมงานต่างมองนางอย่างสนใจ บางคนถึงกับพูดออกมาว่าไม่แน่นางอาจจะเป็นคนที่ปักผ้าผืนที่จะเข้าร่วมการประมูลในครั้ง

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status