บทที่ 3 เด็กปากแข็ง

“ข้ารู้ว่าเด็กน้อยส่วนใหญ่มักไม่ชอบกินผัก แต่เนื้อแพงมากน่ะ ข้าซื้อได้แค่นิดเดียวจึงนำมาตุ๋นเป็นน้ำแกงในข้าวต้มให้ได้รสชาติและกลิ่น…”

เด็กส่งเสียงในคอเขารู้ว่าสตรีนางนี้ยากจนแต่เขาเลือกคนที่ช่วยตนไม่ได้จึงทำได้เพียงอดทนรอเวลาที่ร่างกายหายดีก่อน

“ข้าไม่กิน”

“ข้าวต้มนี่ อิ่มง่าย ลองดูสักคำก็ยังดี ผักนี้ไม่ต้องก็ดะ--”

“วางไว้ เดี๋ยวข้ากินเอง”

หากเขาไม่พูดเช่นนี้นางก็คงพูดตื๊อเขาอีกนั่นแหละ และเป็นดังคิดพอเขาบอกไปชิงหมี่หลัวก็ไม่เซ้าซี้ นางวางถาดบนโต๊ะเตี้ยแล้วลุกขึ้น

“กินเยอะ ๆ แผลจะได้หายเร็ว ๆ ข้าไปทำอย่างอื่นก่อนแล้วกัน”

เมื่อประตูปิดลง ห้องก็กลับสู่ความเงียบ เด็กน้อยมองถาดอาหารเหมือนมันเป็นศัตรู แต่ท้องกลับร้องดังขึ้นอีกจนเขาต้องกดมือบนท้องแรงกว่าเดิมเหมือนพยายามทำให้มันเงียบ

เขาเหลือบมองซ้ายขวา ราวกับต้องการแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ก่อนจะดึงถาดเข้าหาตัวแบบหงุดหงิด ตักข้าวต้มขึ้นคำหนึ่งด้วยสีหน้ารำคาญเต็มที่

น้ำข้าวแตะลิ้นมอบความอบอุ่นได้อย่างไม่น่าเชื่อแววตาเขาสะดุ้งไหวเพียงทันใด อีกคำหนึ่ง แล้วอีกคำไม่กี่อึดใจถ้วยข้าวต้มก็ว่างเปล่าโดยที่เขาไม่รู้ตัว

เมื่ออิ่ม ร่างเล็กก็หยุดนิ่งไปพักหนึ่ง เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าเพิ่งกินอาหารของสตรีที่กล้าถอดผ้าเขาเมื่อวาน ใบหน้าเล็กตึงจนเหมือนเด็กที่กำลังคิดหาข้ออ้างให้ตัวเองเสียอีก

กลิ่นตัวที่หมักร่วมกับคราบเลือดและเหงื่อทำให้เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขายกเสื้อขึ้นดมแล้วทำหน้าเหมือนอยากฆ่าใครสักคน ท้ายที่สุดเขาพยุงตัวขึ้น แม้แผลจะตึงเจ็บปวดจนหายใจติดขัดแต่คนรักสะอาดเช่นเขาไม่อาจทนอยู่ในชุดนี้ได้จริง ๆ ดีที่เสื้อผ้าผืนใหม่ที่นางซื้อให้สะอาดและสวมง่ายราวคิดมาแล้วว่าเหมาะกับคนบาดเจ็บเช่นเขา

“แค่ชั่วคราวเท่านั้น หากติดต่อพวกของข้าได้ ข้าจะเผาพวกเจ้าให้สิ้น”

ชิงหมี่หลัวพาเจ้าไป๋หูไปอาบน้ำที่ลำธารไม่ไกลหลังกินมื้อเย็นเสร็จ วันนี้นางต้องย้ายไปนอนที่ห้องของบิดามารดาของร่างเดิมที่ตายไปแล้ว เมื่อเข้ามาก็ถือโอกาสสำรวจห้องไปด้วย ที่นี่แทบไม่มีของมีค่าอีกต่อไปแล้ว เป็นไปได้ว่าร่างเดิมคงนำไปขายจนหมดสิ้นเพื่อประทังชีวิต

ไป๋หูเดินดมไปรอบ ๆ เงาสะท้อนจากดวงตาสีดำของมันจับจ้องไปที่ตู้ไม้ริมผนัง ชิงหมี่หลัวเปิดตู้ตามสายตาเจ้าเพื่อนตัวขาว แล้วก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อเห็นหนังสือวางเรียงอยู่หลายเล่ม

“สองสามีภรรยาทำอาชีพนายพราน…อ่านหนังสือออกด้วยงั้นหรือ?” นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

นางไล่นิ้วไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด สมองรับรู้ได้ทันทีว่าแปลว่าอันใดคงเพราะร่างเดิมอ่านหนังสือออก ไม่ต่างจากการที่นางรู้จักคนที่ร่างเดิมรู้จักเพียงแต่ไร้ความทรงจำพวกว่าร่างเดิมใช้ชีวิตอย่างไรก็เท่านั้น สิ่งที่น่าสงสัยเพิ่มเข้ามาอีกเมื่อพบพู่กันและแท่งหมึกวางอยู่ในหีบใต้โต๊ะ แท่งหมึกนั้นมีคราบหมึกจาง ๆ เหลืออยู่ คล้ายเพิ่งถูกใช้ไม่นานมานี้

หมี่หลัวสำรวจไปเรื่อย ๆ แต่ก็ต้องหยุดมือเพราะความง่วงที่ถาโถมเข้ามา “พวกนี้…ไว้ค่อยสำรวจทีหลังแล้วกัน”

นางล้มตัวลงนอนโดยใช้เสื้อคลุมแทนผ้าห่ม เพราะผืนเดียวที่บ้านมีนั้นนางให้เด็กน้อยใช้แล้ว ส่วนอีกหลายผืนที่เคยมี ก็ถูกนางเอาไปคลุมต้นชาเขียวบนเขาเสียหมด

ไป๋หูมุดเข้ามาในอ้อมแขนปล่อยให้นางโอบมันไว้เช่นทุกวัน ความเหนื่อยล้าพาให้สติค่อย ๆ หลุดลอยไป...