ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด

นางคุกเข่านั่งย่อลง ใช้มือตะแคงหน้าเด็กชายขึ้นเล็กน้อย ผิวขาวซีดจัดเริ่มไร้เลือดฝาด คิ้วเข้มได้รูป ริมฝีปากแตกระแหงจากการขาดน้ำมานาน ผิวกายยามนางสัมผัสเย็นจัดเหมือนคมมีดถูกแช่ในหิมะ ดวงตาของเด็กน้อยลืมขึ้นเพียงครึ่ง…“อย่างน้อย…ก็ช่วยให้เจ้าไม่ต้องตากฝนจนตายในคืนนี้ก่อนแล้วกัน”นางพึมพำแผ่วเบาขณะมือก็เคลื่อนไหวนำมีดตัดชายเสื้อตนเองเป็นผ้ายาวหลายเส้น ก่อนใช้กิ่งไม้ทำเฝือกขนาดพอดี ดามขาของเด็กน้อยอย่างคล่องแคล่ว ความชำนาญเหล่านี้ได้มาจากชีวิตที่ต้องพึ่งตนเองมาโดยตลอด นางเป็นเด็กกำพร้าที่ดิ้นรนมีทุกอย่างด้วยตนเอง ไร้คนสนับสนุน“ไม่ต้องมาทำตาไม่พอใจเลยเจ้าไป๋หู ถือว่าข้าเก็บเด็กหลงป่าได้อีกคน…ไม่ต่างจากช่วยเจ้าในวันนั้นหรอกน่า”ไป๋หูเห่าอื้ออึงเหมือนไม่พอใจที่ถูกนำไปเปรียบกับผู้อื่น อีกทั้งยังนั่งลงหันหน้าออกจากนาง แสดงออกว่างอนนางดวงตาคู่ของเด็กน้อยที่หรี่อยู่เปิดขึ้นกว้างกว่าเดิมเพราะคำพูดเมื่อครู่ สิ่งที่เขาได้ยินเต็มสองหู ทำให้แววตาเยือกเย็นแสดงออกถึงความไม่พอใจเช่นกันริมฝีปากเด็กกระตุกเล็กน้อย คล้ายอยากเอ่ยคำบางคำออกมาแต่กลับอ้าปากพะงาบแต่ไร้เสียง ทว่าในหัวกลับกำลังตะโกนก้องบังอาจ

บทที่ 2เด็กน้อยผู้มีร่างกายล้ำค่าภายในบ้านไม้เก่าที่เงียบจนได้ยินลมหายใจของตัวเอง เด็กน้อยขยับเปลือกตาเปิดขึ้นช้า ๆ แสงที่ลอดผ่านช่องไม้บาดเข้าตาให้ต้องหรี่ลง ลมเย็นที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างไล้หัวกายทว่าความรู้สึกหวิวที่ท้องล่างทำให้เด็กน้อยนิ่งค้างไปชั่วอึดใจเขาก้มมองตัวเอง เสื้อตัวโคร่งซีดเก่าคลุมถึงหัวเข่า กลิ่นสาบบนเนื้อผ้าแตะปลายจมูกจนคิ้วเข้มกระตุก เบื้องล่างกลับว่างเปล่าไร้ผ้าใดปกปิด!บุรุษเช่นเขานอนโดยไม่สวมกางเกงไม่พอ คนที่กระทำเรื่องหน้าไม่อายทั้งหมดนี้ก็คงหนีไม่พ้นสตรีที่เขาเห็นหน้าเมื่อคืนเรื่องนี้ให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด ส่วนคนทำก็ต้องลงโทษตัดมือเท่านั้น!เมื่อคิดได้ดังนั้นสายตาก็กวาดมองรอบห้อง ผนังไม้ผุ โต๊ะเตี้ย แต่ไม่มีร่องรอยเสื้อผ้าของเขาแม้ชิ้นเดียว?!เขาตั้งใจจะลุกขึ้น ทว่าพอขยับเพียงนิดความเจ็บก็แล่นลึกตามแนวหลังจนเหงื่อผุดขึ้นเป็นเม็ด สมุนไพรที่ถูกแปะไว้หลุดหล่นลงพื้นเป็นก้อนเลอะไปทั่ว เตือนว่าร่างนี้ไม่พร้อมรับความดื้อรั้นของจิตใจเจ้าของเลยแม้แต่น้อยเขาที่แข็งแรงแต่พออยู่ในร่างเด็กที่ไม่คุ้นชินก็มีสภาพอนาถเช่นนี้...เด็กชายกัดฟันตาเถลือกถลนก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าจ

“ข้ารู้ว่าเด็กน้อยส่วนใหญ่มักไม่ชอบกินผัก แต่เนื้อแพงมากน่ะ ข้าซื้อได้แค่นิดเดียวจึงนำมาตุ๋นเป็นน้ำแกงในข้าวต้มให้ได้รสชาติและกลิ่น…”เด็กส่งเสียงในคอเขารู้ว่าสตรีนางนี้ยากจนแต่เขาเลือกคนที่ช่วยตนไม่ได้จึงทำได้เพียงอดทนรอเวลาที่ร่างกายหายดีก่อน“ข้าไม่กิน”“ข้าวต้มนี่ อิ่มง่าย ลองดูสักคำก็ยังดี ผักนี้ไม่ต้องก็ดะ--”“วางไว้ เดี๋ยวข้ากินเอง”หากเขาไม่พูดเช่นนี้นางก็คงพูดตื๊อเขาอีกนั่นแหละ และเป็นดังคิดพอเขาบอกไปชิงหมี่หลัวก็ไม่เซ้าซี้ นางวางถาดบนโต๊ะเตี้ยแล้วลุกขึ้น“กินเยอะ ๆ แผลจะได้หายเร็ว ๆ ข้าไปทำอย่างอื่นก่อนแล้วกัน”เมื่อประตูปิดลง ห้องก็กลับสู่ความเงียบ เด็กน้อยมองถาดอาหารเหมือนมันเป็นศัตรู แต่ท้องกลับร้องดังขึ้นอีกจนเขาต้องกดมือบนท้องแรงกว่าเดิมเหมือนพยายามทำให้มันเงียบเขาเหลือบมองซ้ายขวา ราวกับต้องการแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ก่อนจะดึงถาดเข้าหาตัวแบบหงุดหงิด ตักข้าวต้มขึ้นคำหนึ่งด้วยสีหน้ารำคาญเต็มที่น้ำข้าวแตะลิ้นมอบความอบอุ่นได้อย่างไม่น่าเชื่อแววตาเขาสะดุ้งไหวเพียงทันใด อีกคำหนึ่ง แล้วอีกคำไม่กี่อึดใจถ้วยข้าวต้มก็ว่างเปล่าโดยที่เขาไม่รู้ตัวเมื่ออิ่ม ร่างเล็กก็หยุดนิ่งไปพักหนึ

รอยยิ้มของเขาไม่ต่างจากมีดขึ้นสนิมที่ทั้งคมและดูสกปรกแม้จะเอ่ยคำพูดเชิงขอโทษอยู่ก็ตาม หมี่หลัวไร้ความทรงจำของร่างเดิมว่าเคยเผชิญกับอันใดมาบ้าง ไหนเลยนางจะเข้าใจว่าเขากำลังหมายถึงนัดคราไหน แต่มองจากสายตาของจื่อเผิงที่มองมาที่ตนแล้วนั้นนางก็รู้ได้ว่าไม่ควรอยู่ตรงนี้นาน ๆ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม“เรื่องนั้นข้าไม่ถือสาเจ้าหรอก แต่ตอนนี้ข้าต้องรีบไปหาของป่าก่อนมืด หากไม่มีธุระอื่น ข้าขอตัว...”คำพูดของนางนั้นขีดเส้นชัดเจนว่าไม่ต้องการอยู่ตรงนี้ ทว่าหานจื่อเผิงกลับเพียงยักไหล่ คราวนี้เขาไม่สนใจการขู่ของเจ้าไป๋หูแต่เดินก้าวเข้าหาหมี่หลัวมากขึ้นขณะที่นางก็ก้าวถอยหลังด้วยเช่นกัน“หึ หลัวเอ๋อร์เจ้าจะหาของป่าไปทำไมให้ลำบาก บัดนี้เจ้าไร้ที่พึ่งแล้วอย่าได้มัวแต่ยึดติดว่าต้องเป็นภรรยาเดียวอยู่เลย... แม้มารดาข้าไม่ชอบเจ้าก็จริงแต่หากเจ้าแต่งเป็นภรรยารองข้ารับรองว่านางไม่ห้ามแน่”อ้อ ที่แท้ร่างเดิมก็มีความสัมพันธ์เช่นนี้กับบุรุษหน้าตาร้ายกาจตรงหน้าเช่นนี้นี่เอง อย่างน้อยนี่ก็เป็นสิ่งเดียวที่ร่างเดิมมีสิ่งที่คล้ายกับนาง ส่วนบุรุษตรงหน้าดูแล้วคงชอบในความงามของร่างเดิมจึงตามตื๊อแม้ถูกปฏิเสธก็ตามหานจื่อ

“ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน เจ้ามันสตรีหน้าไม่อาย...”หัวใจผู้ใหญ่ในร่างเด็กน้อยวัยหกขวบเต้นถี่รัว ที่แท้เมื่อครู่ก้อนนุ่มนิ่มคือหน้าอกของนางนั่นเอง เมื่อตระหนักเช่นนั้นแล้วใบหน้าขาวผ่องก็แดงก่ำจนเห็นชัดแม้ท่ามกลางความมืด“เจ้ากลัวจนหน้าแดงไม่ไหวอยู่แล้วยังมาสนใจชายหญิงอะไรอีก เฮ้อ... อีกอย่างเจ้าก็ยังเป็นเด็กเรื่องนี้ไว้ค่อยคิดตอนเจ้าโตเถอะ”“ไม่ต้องมาสั่งสอนข้า! สตรีบ้านป่าเช่นเจ้าฟังข้าไว้บ้างเถิด”นางหัวเราะเบา ๆ ยามได้ยินคำดูถูกของเด็กน้อยนางก็ไม่คิดถือสาอันใด เพราะนี่ไม่ใช่คำดูถูกแรกของวันนี้เสียหน่อย หากนางเก็บทุกคำพูดของทุกคนมาคิดมากคงไม่ต้องใช้ชีวิตกันแล้ว ทว่าท่าทีราวไม่เจ็บปวดกับคำด่าเขา ไหนจะการที่นางสามารถหัวเราะได้ในสถานการณ์ที่เพิ่งผ่านความตายมานี้ทำเอาคิ้วเข้มขมวดมุ่นสุดท้ายก็เอ่ยถามอย่างเก็บความสงสัยไม่ไหวอีกต่อไป...“แล้ว… เจ้าไม่กลัวหรือ?” เขาเผชิญหน้ากับนักฆ่ามามากมายไม่กลัวหาประหลาดไม่ แต่กับสตรีบ้านป่าเช่นนางกลับจัดการพวกนั้นได้อย่างง่ายดายนี่สิแปลก“ตอนแรกก็กลัว” นางตอบอย่างไม่อาย “แต่พอเห็นฝีมือพวกมันก็หายกลัวแล้วล่ะ ดูสิ ข้าปกป้องพวกเจ้าได้ด้วยนะ เป็นอย่างไรเก่ง