บทนำ 1 หมู่บ้าน

สตรีในชุดเนื้อผ้าหยาบสีซีดมีรอยปะหลายรอย นาม ชิงหมี่หลัวก้าวลึกเข้าไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่คดเคี้ยวขึ้นสู่ไหล่เขาในป่าลึก ตะกร้าบนหลังแกว่งเบา ๆ ตามจังหวะเดิน หลังจากเก็บเห็ด ขุดสมุนไพรและล่าไก่ป่าได้สองตัว นางยังไม่คิดกลับบ้านเช่นทุกวัน เพราะที่ปลายจมูกเหมือนได้กลิ่นบางอย่างที่คุ้นเคย...

ไป๋หูสุนัขสีขาวขนาดกลางที่ตามนางมาติด ๆ ดมพุ่มไม้เป็นระยะ พอเดินขึ้นสูงขึ้น อากาศก็ยิ่งเย็นจัดจนปลายจมูกยิ่งเปียกชื้น

ยามเมื่อภาพตรงหน้าก็ปรากฏขึ้นดวงตาที่เหนื่อยล้าก็เปิดประกายแวววาบ ดงต้นชาที่ขึ้นเรียงไกลจนสุดสายตา ยอดอ่อนสีเขียวสดเรียงเป็นระลอกคล้ายคลื่นที่มีชีวิต ยามแสงในฤดูใบไม้ผลิส่องกระทบ พวกมันประกายวิบ ทั้งภูเขาเหมือนปกคลุมด้วยแผ่นพรมเขียวไม่มีที่สิ้นสุด

หัวใจที่เรียบนิ่งมานานเต้นโครมครามอย่างไม่อาจต้านทาน

“ไป๋หู…เจ้าเห็นไหม!” นางก้มลงกระซิบเสียงสั่นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างเก็บไม่อยู่

ไป๋หูมองสลับระหว่างนางกับต้นชา ก่อนยกหางขึ้นทำท่าวิ่งวนสองรอบคล้ายดีใจไปด้วย แต่แววตากลมใสนั้นกลับเต็มไปด้วยความงุนงง

ชิงหมี่หลัวหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ยืนเท้าเอวแกล้งบ่นกับมัน “เจ้าเสแสร้งเก่งนัก ถ้าพูดได้คงบอกว่าข้าบ้าล่ะสิ ใช่ไหม?”

ไป๋หูหยุดวิ่ง หูตั้งเล็กน้อยเหมือนยอมรับโดยไม่โต้เถียง

นางเดินลุยเข้าไปในดงชา ยอดอ่อนแตะข้อแขนเบา ๆ ใบชาสะท้อนแสงเป็นประกายราวกับทักทาย มือเรียวเอื้อมไปแตะยอดหนึ่งอย่างระมัดระวัง รอยยิ้มผุดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดแบบที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนักตั้งแต่นางฟื้นในโลกใบใหม่นี้

“เงินอาจสำคัญ…แต่การได้ดื่มมัทฉะทุกวันสำหรับข้าสำคัญกว่าเสียอีก...” นางพึมพำกับต้นชาเหมือนบอกความลับให้เพื่อนสนิท

ความคิดนั้นทำให้นางนึกย้อนไปถึงวันอุบัติเหตุก่อนมาอยู่ในยุคนี้ ภาพแก้วมัทฉะในมือกับรถพุ่งชนดังปะทะเข้ามาพร้อมกัน มันไวเกินกว่าจะตั้งคำถาม เพียงเสี้ยววินาทีถัดมา นางก็ลืมตาขึ้นในร่างสตรีวัยสิบแปดเพียงผู้เดียวบ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้านเฉียนหลิง

ชาวบ้านต่างพูดกันว่าเด็กสาวเจ้าของร่างนี้ ผิวพรรณและใบหน้างดงามเกินกว่าจะเป็นบุตรนายพราน ตอนที่บิดามารดามีชีวิตอยู่จึงเป็นที่หมายปองของชายหลายคนในหมู่บ้าน ทว่าน่าเวทนาที่กลายเป็นเด็กกำพร้าบิดามารดาก่อนจะออกเรือนเสียแล้ว

หลังบิดาและมารดาตายไป ผ่านมาไม่กี่ปีร่างเดิมก็ตายก่อนที่วิญญาณจากยุคปัจจุบันเช่นนางจะมาเกิดใหม่ในร่างนี้แทน นางไร้ความทรงจำที่ร่างเดิมมีแต่กลับจำผู้คนและเรื่องราวโดยรอบได้บ้างอย่างน่าประหลาดใจ

จะบอกว่าเป็นบุญของนางที่ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งหรือไม่กันนะ ...เกิดใหม่ทั้งทีขอมีครอบครัวสักหน่อยก็ไม่ได้ เหตุใดต้องกำพร้าพ่อแม่เหมือนเดิมด้วยกัน

หมี่หลัวอยู่ในร่างนี้มาไม่กี่วันก็เริ่มจับทางชีวิตต่อแต่นี้ได้แล้ว การดำเนินชีวิตโดดเดี่ยวผ่านมากระทั่งวันหนึ่งตอนล่าสัตว์ นางเจอสุนัขขนสีขาวเปื้อนโคลนตัวหนึ่งนอนหายใจแผ่วเบาที่ขามีกัดรอยฉีกเหมือนผ่านศึกกับฝูงสัตว์ดุร้ายมา นางเพียงเห็นภาพนั้น หัวใจก็หวิวเหมือนถูกดึงลงสู่ด้านล่าง ด้วยสัญชาตญาณรักสัตว์นางจึงอุ้มมันกลับมาที่บ้าน ปฐมพยาบาล ทำแผลให้มัน ให้อาหารมันแม้ตัวเองแทบไม่มีอะไรประทังชีวิตแล้วก็ตาม เมื่อมันลืมตาขึ้นมองนางครั้งแรกตั้งแต่นั้นก็ไม่ยอมไปไหนอีกเลย

นางตั้งชื่อมันว่าไป๋หู และเลี้ยงเป็นสหายคลายเหงามาจนบัดนี้

ไป๋หูเดินมาชนแข้งนางในตอนนี้ราวกับเตือนให้หยุดคิดมาก ทำให้นางกลับสู่ความจริง

ยอดชาอ่อนเต็มเขา ไม่มีใครเก็บ คงเพราะไม่มีใครรู้คุณค่ามัน แต่สำหรับนางนี่คือขุมสมบัติของแท้!

หมี่หลัวรีบลงเขาไปหยิบเอาผ้าห่มผืนของบิดามารดาที่ลาจากโลกนี้ไป ตัดไผ่เป็นท่อนทำเป็นโครงอย่างง่าย เพื่อสร้างเพิงเล็ก ๆ คลุมใบชาไว้ส่วนหนึ่ง รอเวลาให้ใบชานี้กลายเป็นใบชาที่เหมาะสำหรับนำไปบดเป็นชงมัทฉะดื่มกิน

ชาติก่อนนางมีความฝันอยากผลิตผงมัทฉะวางขายและเปิดคาเฟ่เล็ก ๆ ตอนนั้นจึงศึกษาวิธีการมากมายไม่คิดว่าจะได้มาใช้ในชีวิตที่สองในยุคโบราณที่ยังไม่มีผู้ใดคิดค้นการชงชาแบบมัทฉะเช่นนี้

ความตื่นเต้นจากการลงมือทำสิ่งที่รักทำให้ เช้าวันนี้มือไม้ของนางทำงานคล่องจนผ้าปลิวตามลมเหมือนกำลังมีชีวิต หรือแม้แต่เจ้าไป๋ก็สะบัดหางสีขาวแรงจนใบชาข้าง ๆ สั่นไหวราวกับตื่นเต้นตามไปด้วย

หลังจากผูกเพิงเสร็จ นางก็ก้มลงเก็บยอดชาอ่อนใส่ตะกร้าจนเต็ม นางอยากรู้อยากลองว่าหากนำไปขายจะได้ในราคาเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีแสงท้ายของวันก็เจือจางจนขอบท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงแล้ว กลิ่นฝนคลออยู่ในอากาศจนสูดได้จากปลายลมหายใจแรก ชิงหมี่หลัวรวบของเก็บเตรียมลงจากเขาให้เร็วที่สุด

ไป๋หูวิ่งนำหน้าไป หมี่หลัวก้าวเท้าต่ออย่างเร่งรีบ จนกระทั่งเสียงบางอย่างแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงใบไม้ไหว

ไม่ใช่เสียงสัตว์ ไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงหอบสั้น ๆ คล้ายคนสูดลมหายใจเข้าออกอย่างเจ็บปวด

ฝีเท้านางหยุดชะงักทันที ไป๋หูขู่คำรามเสียงต่ำ สิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจของนางสะดุดไปเสี้ยววินาที

...เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่บนพื้นดิน ผ้าคลุมแฉะไปด้วยเลือดจนเป็นสีดำเข้ม มีรอยแผลยาวขนาดใหญ่กลางหลัง ขาข้างหนึ่งบิดผิดรูปจนมองเห็นได้ชัด ลมหายใจของเขาเบาเสียจนเหมือนพร้อมจะดับไป

หัวใจของนางหดแน่นวูบหนึ่ง ทั้งความตกใจและความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคย ...ภาพคล้ายตอนเจอไป๋หูครั้งแรกซ้อนทับกันโดยไม่ตั้งใจ