บทที่ 3 ข้าจะเผาพวกเจ้าให้สิ้น

ชิงหมี่หลัวที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบคว้าเจ้าไป๋หูออกมาแม้คำพูดจะห้ามปรามแต่การกระทำราวปลอบประโลมทำให้คนถูกกระทำอย่างเด็กน้อยยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่ 

ไป๋หูทำหน้าเหมือนถูกจับได้ตอนกำลังแก้แค้น แล้วเดินกลับมาอย่างว่าง่ายแต่มีท่าทีแสดงออกถึงความภาคภูมิใจยิ่ง

เด็กน้อยยันตัวขึ้นช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำแสดงออกว่าไม่พอใจ ผสมกับความเจ็บที่แล่นจากหลังขึ้นสู่ท้ายทอย เขาไม่พูดสักคำ เพียงเชิดคางราวกับประกาศว่าไม่คิดสุงสิงกับใครหน้าไหนทั้งนั้น อีกทั้งไม่มีแม้แต่สายตาสำนึกบุญคุณด้วยซ้ำ แต่หมี่หลัวที่เคยรับมือกับเด็กน้อยมามากมายนักตอนตนเป็นพี่คนโตในบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ชาติก่อนหาได้ใส่ใจสายตานี้...

“เป็นอย่างไรบ้าง? เจ็บมากหรือไม่?” นางเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

เด็กชายเมินหน้าหนีเช่นเคยแววตาตวัดออกไปทางหน้าต่างราวกับอากาศภายนอกน่าสนใจกว่าคนช่วยชีวิตเขา

หมี่หลัวไม่ถือสา สายตาสอดส่ายสำรวจบาดแผลของเด็กน้อยเห็นว่าแผลปริออกหลายแห่ง พวกสมุนไพรก็หลุดออกหมดแล้วน่าจะมาจากการที่เด็กน้อยขยับตัวมากเกินไปก่อนหน้า

“อืม…คงเพราะเจ้าลุกหยิบของเองเลือดถึงได้ซึมแบบนี้สินะ” นางพึมพำเบา ๆ คล้ายรู้สึกผิดไปด้วย “ข้าลืมคิดเรื่องนั้นไป เจ้าคงหนาว โดยเฉพาะช่วงล่าง...”

เด็กน้อยหันกลับมามองนางใด แววตาแข็งยามมองสตรีตรงหน้าที่ริอาจถอดชุดเขาไม่พอยังพูดถึงอย่างหน้าไม่อาย สตรีที่เข้าหาเขาหาได้มีใครหน้าด้านเท่านางไม่!

“อย่ามายุ่งกับร่างกายข้า!”

เขาอยู่ในสถานะเป็นรองจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าหันไม่มองแทน ดูเอาเถอะ หากเขาหายและกลับเป็นเช่นเดิมเมื่อไหร่นางไร้เงาหัวแน่!

ชิงหมี่หลัวมองท่าทีดื้อเงียบนี้แล้วถอนหายใจออกแผ่วเบา เด็กน้อยคนนี้…คงเติบโตมาในตระกูลสูงส่งจึงมีนิสัยยอมหักแต่ไม่ยอมงอเช่นนี้

“เจ้านามอันใด บ้านอยู่ที่ใด ข้าจะได้พาเจ้าไปส่งให้แก่บิดามารดาเจ้า ป่านนี้คงตามหากันให้วุ่นแล้ว?”

มือเล็กของเด็กกำแน่นเหมือนลังเลชั่วครู่ ก่อนประโยคแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากเหยียดตรงออกมา “ข้า…จำอะไรไม่ได้”

สีหน้าของเขาที่นางมองจากมุมด้านข้างดูไม่เหมือนคนสับสน แต่เป็นความนิ่งสงบผิดธรรมชาติไม่เหมือนเด็กไร้ความจำ แต่เป็นแววตาเหมือนคนที่กำลังเลือกไม่พูดความจริงมากกว่า

...เด็กน้อยคงมีเหตุผลที่เขาบอกตัวตนไม่ได้สินะ

หมี่หลัวเดาได้แบบนั้นนางจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงพยักหน้ารับเอ่ยเสียงอ่อนโยนราวกล่อมเด็กตอบไป

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องฝืนคิดก็ได้ ระหว่างนี้เจ้าก็อยู่กับข้าไปก่อน คิดได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองนางทันที เขากะพริบตามองนางหนึ่งครั้ง คล้ายแปลกใจเล็กน้อยที่นางไม่ซักถามเพิ่ม

นางดูแผลเขาอีกครั้งแล้วว่าเสียงนุ่มก่อนเดินออกไป “อย่าขยับมากนักแผลเจ้าแทบปริหมดแล้ว เดี๋ยวข้าจะไปเตรียมอาหารเย็นก่อนเสร็จแล้วนำมาให้เจ้า”

นางลุกขึ้นแล้วเรียกไป๋หูให้ตามเพื่อไม่ให้อยู่ก่อกวนเด็กน้อย

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของนางหายไป เด็กชายตัวน้อยก็หันกลับมา ดวงตาที่เงียบขรึมเมื่อครู่กลับแฝงความลึกล้ำบางอย่างเหมือนผืนน้ำที่ซ่อนอยู่ในก้นเหว

ขณะกำลังจะเอนตัวลงนอน เขาก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่ข้างหมอนเป็นผ้ากลุ่มหนึ่งพับวางไว้ เสื้อผ้าตัวเล็กสำหรับเด็ก เนื้อผ้าแม้หยาบแต่สะอาดดี เด็กชายมองมันอยู่ครู่เดียวก่อนใช้ปลายนิ้วเขี่ยให้หล่นลงจากเตียงอย่างไม่ไยดี

ดวงตาเด็กชายเย็นเฉียบลงอีกครั้ง เขาล้มตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้ชุดผ้าหยาบนั่น เนื้อผ้าเช่นนั้นไม่คู่ควรแตะผิวกายล้ำค่าของเขาหรอก

ชิงหมี่หลัวออกมาเตรียมอาหารมื้อเย็นและจัดการของที่ซื้อมา ยกหม้อถั่วขึ้นจากเตาไล่ไอน้ำออกช้า ๆ กลิ่นหอมอ่อนที่พุ่งขึ้นแตะแก้มทำให้นางผ่อนลมหายใจเหมือนร่างกายได้พักจริง ๆ เป็นครั้งแรกของวัน เมล็ดถั่วสีซีดที่สุกจนเปื่อยถูกนางเทลงผ้ากรอง โม่หินเก่าในคลังห้องเก็บของส่งเสียงครืดเบา ๆ ทุกครั้งที่นางใช้แรงหมุน

น้ำนมสีครีมไหลเป็นสายลงหม้อด้านล่าง เพียงซื้อถั่วเหลืองมาก็สามารถมีของกินได้อีกหลายวันแล้ว ทำได้ทั้งน้ำเต้าหู้ไว้ดื่มยามเช้า ไหนจะเอาไปใส่ถาดตากค้างไว้รอให้ขึ้นรูปเป็นเต้าหู้นำมาประกอบอาหารต่อ ส่วนกากถั่วเหลืองก็นำมาทำขนมหวานไว้พกกินระหว่างวันได้อีก

เสียงวัตถุดิบลงกระทะดังฉ่าสลับกับเสียงหางของไป๋หูที่ฟาดพื้นไม่หยุด มันนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างรอคอย เมื่ออาหารทั้งหมดเสร็จ นางก็ตักข้าวต้มหนึ่งถ้วยกับจานผัดผักใส่จาน ก่อนเดินไปยังห้องนอนที่เคยเป็นของนาง เปิดประตูเข้าไปก็พบว่ายามนี้เด็กน้อยตื่นแล้ว ปลายจมูกของเขาขยับเล็กน้อยตามกลิ่นอาหารอย่างห้ามไม่อยู่ ท้องเล็ก ๆ ส่งเสียงประท้วงจนเจ้าตัวกระชากผ้าห่มขึ้นคลุมมากขึ้นแบบหงุดหงิด

“เจ้าป่วยอยู่ ต้องกินอาหารอ่อนแล้วก็เติมสารอาหารดีด้วยผัก...”

เด็กชายหันหน้าหนีแทบจะทันที “ข้าไม่ใช่ม้าที่กินแต่หญ้า ข้าจะกินเนื้อ”